II SA/Wa 512/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M.H. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust 1 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2011 r. , Nr 287, poz. 1687, z późn. zm.) zwolnił [...] M. H. – policjanta w służbie przygotowawczej z dniem [...] grudnia 2014 r. ze służby w Policji i na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu [...] grudnia 2014 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji w M. o zwolnienie [...] M. H. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Komendant Powiatowy Policji w M., w swym wniosku przedstawił szereg okoliczności, które winny być wzięte pod uwagę w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego w powyższej sprawie oraz podkreślił ryzyko wystąpienia uszczerbku dla ważnego interesu służby, jakie niesie za sobą kontynuowanie służby w Policji przez [...] M. H. Organ wskazał, iż z materiału zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego wynika, iż w dniu [...] grudnia 2014 r. około godz. [...] w pobliżu lokalu "[...]", w S. doszło do bójki, w której uczestniczyli funkcjonariusze odbywający adaptację zawodową w Oddziale [...] w S. [...] M. H. obserwował przebieg incydentu, po czym oddalił się z miejsca zdarzenia. Funkcjonariusz znajdował się pod wpływem alkoholu, co zostało stwierdzone w oparciu o dwa pomiary wykonane urządzeniem kontrolno-pomiarowym przeznaczonym do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Dodatkowo nie poinformował dyżurnego [...] w S. o fakcie opuszczenia jednostki oraz przewidywanym miejscu pobytu, jak również o fakcie powrotu do jednostki, do czego był zobowiązany na podstawie § 5 załącznika nr 1 do decyzji nr [...] Dowódcy Oddziału [...] Policji w S. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii i dlatego postawa [...] M. H., który będąc obserwatorem bójki, w której brali udział inni policjanci akceptował i tolerował ich zachowanie, lekceważąc tym samym naruszane przez nich przepisy prawa sprawia, iż wymieniony traci przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, do której podstawowych zadań należą między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z Policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi. Dlatego też niemożliwe jest pozostawienie w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Postawa policjanta, który będąc obserwatorem bójki dopuścił do tego aby inni kopali leżącego mężczyznę świadczy, iż nie był on gotów przyjąć na siebie obowiązków wynikających z pełnienia służby w Policji i winien być usunięty z jej szeregów. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania praw i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje między innymi pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien mieć zawsze wgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionej funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Realizowane przez Policję zadania wymagają bowiem, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Pozostawienie [...] w służbie w Policji mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w tym przepisie sformułowanie "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Działając w granicach tego uznania przed podjęciem decyzji zostało wnikliwie przeprowadzone postępowanie w sprawie. W dniu [...] grudnia 2014. r. [...] M. H. doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania i poinformowano go o prawie wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. Następnie został on przesłuchany w charakterze strony postępowania i w złożonych zeznaniach opisał przebieg zajścia jakie miało miejsce w dniu [...] grudnia 2014 r. Potwierdził, iż był obserwatorem bójki, słownie próbował rozdzielić bijących się mężczyzn. Nie zmienia to jednak faktu, iż próby te były bezskuteczne. [...] M. H., nie powiadomił o tym fakcie Policji, pozwolił na kopanie leżącego mężczyzny, wraz z kolegami oddalił się z miejsca zdarzenia nie zapewniając pokrzywdzonemu pierwszej pomocy, mimo iż nie wiedział w jakim stanie mężczyzna się znajduje. Ponadto w dniu [...] grudnia 2014 r. [...] M. H. skorzystał z przysługującego mu prawa i zapoznał się z całością zebranego materiału dowodowego, nie wnosząc co do niego żadnych uwag. Mając na uwadze tak przedstawiony stan faktyczny oraz spełnienie wymogu określonego w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. zasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, która nie wniosła uwag i zastrzeżeń co do sposobu i trybu zwolnienia, korzystając z uprawnienia wynikającego z przepisu art. 45 ust. 1 tejże ustawy, podjęto decyzję o zwolnieniu [...] M. H. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano rozkazowi personalnemu ze względu na interes społeczny tożsamy z interesem służby, wynikający z potrzeby zapewnienia właściwego funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań, mających wpływ na zapewnienie warunków bezpieczeństwa obywateli. Polega on w szczególności na zapewnieniu bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie działania Komendy Powiatowej Policji w M. Od powyższego rozkazu personalnego M. H. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając zaskarżonemu rozkazowi: - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający dokładne ustalenie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak również naruszenie art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 k.p.a. w związku z art. 70 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nieudzielenie stronie pisemnej informacji o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Ponadto zarzucono organowi naruszenie art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony możliwości obrony jej praw przez wszczęcie i zakończenie postępowania w ciągu jednego dnia – tj. [...] grudnia 2014 r. oraz nadanie już w dniu [...] grudnia 2014 r. w Urzędzie pocztowym rozkazu personalnego, datowanego na [...] grudnia 2014 r. W odwołaniu zawarty został wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez: - dopuszczenie dowodu z kopii dokumentu - książki rejestrującej opuszczenie jednostki przez funkcjonariuszy ze wskazaniem przewidywanego miejsca pobytu i o zwrócenie się do [...] w S. o doręczenie kopii powyższej książki za cały okres pobytu odwołującego M. H. w jednostce; - dopuszczenie dowodu z monitoringu z miejsca zdarzenia z [...] grudnia 2014 r. na okoliczność ustalenia zachowania skarżącego w chwili zdarzenia oraz podjętych przez skarżącego działań. - dopuszczenie dowodu z akt osobowych skarżącego. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. , wydanym w na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. H., zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w ustalonym stanie faktycznym pozostawienie [...] M. H. w służbie narusza jej ważny interes. Wymieniony został przyjęty do służby w Policji i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej z dniem [...] kwietnia 2014 r. Legitymuje się więc bardzo krótkim stażem służby, niemniej jednak w tym niespełna ośmiomiesięcznym okresie służby, jak wynika z materiałów postępowania, był uczestnikiem zdarzenia, które może wpłynąć na negatywny odbiór społeczny Policji oraz naruszać jej ważny interes. Jak wynika z notatek urzędowych sporządzonych przez funkcjonariuszy, którzy brali udział w czynnościach dotyczących zdarzenia z udziałem [...] M. H., wymieniony w dniu [...] grudnia 2014 r. wraz z innymi funkcjonariuszami odbywającymi adaptację zawodową w Oddziale [...] Policji w S. będąc pod wpływem alkoholu był uczestnikiem zdarzenia, podczas którego dwóch funkcjonariuszy brało udział w bójce, natomiast [...] M. H. jako świadek zdarzenia nie zareagował w sposób właściwy dla funkcjonariusza Policji (nawet w czasie wolnym od służby). Ponadto [...] M. H. chcąc uniknąć interwencji Policji oddalił się z miejsca zdarzenia, nie udzielając tym samym niezbędnej pomocy poszkodowanemu. Analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie prowadzi zatem do wniosku, iż policjant nie wywiązał się z przyjętych na siebie zobowiązań wynikających z roty ślubowania. Organ zaznaczył, iż wymieniony w chwili zdarzenia był policjantem w służbie przygotowawczej, a zatem w okresie, gdy winien był udowodnić, że daje rękojmię wypełnienia roty ślubowania. Policjant oczekiwaniu temu nie sprostał. Policjant winien bowiem mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionej funkcji. Powinien zatem unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Postawa jaką zaprezentował policjant w trakcie przedmiotowego zdarzenia, ze względu na charakter formacji jaką jest Policja, nie może być tolerowane w jej strukturach. Realizowane przez Policję zadania wymagają bowiem, aby służbę w niej pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Organ wskazał, iż w dniu [...] października 2014 r. [...] M. H. zapoznał się z treścią załącznika nr 1 do Decyzji nr [...] Dowódcy Oddziału [...] Policji w S. z dnia [...] października 2014 r. w sprawie wprowadzenia do użytku wewnętrznego regulaminu określającego zasady odbywania stażu adaptacyjnego w Oddziale [...] Policji w S. w okresie od dnia [...] października 2014 r. do dnia [...] grudnia 2014 r. Z § 6 tego załącznika wynika, iż policjant opuszczający teren Oddziału [...] Policji w S. zobowiązany jest zgłosić wyjście, przewidywane miejsce pobytu oraz powrót dyżurnemu [...], który ten fakt odnotowuje w "Książce wyjść i powrotów policjantów odbywających adaptację zawodową - delegowanych do czasowego pełnienia służby w Oddziale [...] Policji w S.". Z wniosku Komendanta Powiatowego Policji w M. z dnia [...] grudnia 2014 r. wynika natomiast, iż policjant nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przytoczonej regulacji, co tym samym dodatkowo potwierdza prawidłowość oceny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w zakresie przydatności [...] M. H. do dalszej służby. W ocenie organu odwoławczego zgromadzone w powyższym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności zwolnienia [...] M. H. ze służby w Policji ze względu na jej ważny interes. Organ podkreślił, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt 1 OSK 673/13, iż funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, chronić i bronić je. Specyfika tego rodzaju służby powoduje, że policjant tak w służbie jak i poza nią powinien być zawsze gotowy do niesienia pomocy w zakresie zapobieżenia, czy zminimalizowania skutków wszelkich zachowań i zdarzeń wymierzonych przeciwko obywatelom. Konieczne jest przy tym aby miał świadomość rangi powierzonych obowiązków i związanej z tym odpowiedzialności służbowej, nadto aby nigdy nie pozostawał obojętny wobec krzywdy drugiego człowieka. Jako wysoce naganne należy ocenić ignorowanie przez policjanta zdarzeń mogących stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia obywateli. Policjant zachowujący obojętność wobec zachowań, czy zdarzeń niosących za sobą niebezpieczeństwo dla ludzi, to policjant pozbawiony cech niezbędnych do zachowania statusu funkcjonariusza. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] nie wniósł uwag do zwolnienia skarżącego ze służby, co dowodzi, zdaniem organu, iż została spełniona przesłanka ważnego interesu, albowiem obiektywność związku zawodowego nie może w tym względzie budzić żadnych wątpliwości. Organ zaznaczył, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności sprawy, przedstawione w decyzji, uzasadniają jednak przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. Za pozostawieniem wymienionego policjanta w służbie, nie przemawiają bowiem posiadane przez niego kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Z uwagi na niewielki staż służby policjant nie posiada szczególnych kwalifikacji zawodowych, które wyróżniałyby go na tle pozostałych policjantów. [...] M. H. ukończył kurs podstawowy w dniu [...] października 2014 r. zaś zdarzenia z udziałem policjanta świadczą, iż nie nabył on w okresie służby przygotowawczej odpowiedniej wiedzy, umiejętności i cech, które predestynowałyby go do dalszego pełnienia służby w Policji. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7, jak również art. 8 k.p.a. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów strony organ odwoławczy wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko obiektywna ocena całokształtu materiału dowodowego. W tym zakresie cały materiał dowodowy dotyczący postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ogranicza się do oceny zachowania [...] M. H. podczas zdarzenia w dniu [...] grudnia 2014 r. w S. i jego wpływu na dobro służby. W tym też zakresie materiał ten został zgromadzony i należycie przez organ rozważony. Tym samym niezasadny pozostaje zarzut naruszenia wskazanych regulacji. W sprawie strona prawidłowo została poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach w toczącym się postępowaniu, między innymi o prawie do zapoznania się z materiałami sprawy oraz prawie do składania oświadczeń oraz wniosków dowodowych. [...] M. H. skorzystał z przysługujących mu uprawnień, albowiem w dniu [...] grudnia 2014 r. zapoznał się z materiałami postępowania oraz złożył zeznania czym zrealizował swoje ustawowe uprawnienia jako strona. Tym samym zarzut pełnomocnika strony w zakresie naruszenia art. 10 k.p.a. pozostaje bezpodstawny. W zakresie wniosku strony dotyczącego dopuszczenia dowodu z kopii dokumentu - "Książki wyjść i powrotów (.. .)" organ wskazał z analizy karty zapoznania z treścią aktu prawnego tj. załącznika nr 1 do Decyzji nr [...] z dnia [...] października 2014 r. wynika, iż [...] M. H. zapoznał się z tym dokumentem. Wobec czego winien był zgodnie z § 6 tego załącznika zgłosić swoje wyjście dyżurnemu Oddziału [...] Policji w S. Kwestia ewentualnego braku "Książki wyjść i powrotów (...)" pozostaje w tej sprawie drugorzędna, albowiem już sam obowiązek odnotowywania faktu wyjścia i powrotu spoczywa na dyżurnym Oddziału [...] Policji w S. Policjant zobligowany jest jedynie do zgłoszenia tego faktu dyżurnemu, w tym zakresie ewentualny brak przedmiotowej książki nie może stanowić usprawiedliwienia dla niedopełnienia obowiązku. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż organ I instancji w dniu [...] grudnia 2014 r. nadał w Urzędzie Pocztowym przesyłkę - "rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2014 r. o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji" wskazał, iż powyższe pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym. W istocie w dniu [...] grudnia 2014 r. organ nadał przesyłkę adresowaną do [...] M. H. jednakże zawierała ona pismo organu I instancji informujące stronę o podjętych w toku postępowania czynnościach wraz z kopią wystąpienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego policjantów woj. [...], jak również kopią opinii tegoż Zarządu w sprawie zwolnienia [...] M. H. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. został doręczony [...] M. H. osobiście przez pracownika organu w miejscu zamieszkania policjanta w dniu [...] grudnia 2014 r. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny organ stwierdził, iż nie zasługuje na aprobatę przedstawiona teza, iż postępowanie w sprawie zwolnienia [...] M. H. ze służby w Policji zostało wszczęte i zakończone w ciągu jednego dnia tj. [...] grudnia 2014 r. Przeczy temu bowiem przedstawiony w niniejszej decyzji stan faktyczny sprawy. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Wskazał, iż w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. H. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez: - dopuszczenie dowodu z kopii dokumentu - książki rejestrującej opuszczenie jednostki przez funkcjonariuszy ze wskazaniem przewidywanego miejsca pobytu i zwrócenie się do [...] w S. o doręczenie kopii powyższej książki za cały okres pobytu odwołującego M. H. w jednostce, dopuszczenie dowodu z monitoringu z miejsca zdarzenia z [...] grudnia 2014 r. na okoliczność ustalenia zachowania skarżącego w chwili zdarzenia oraz podjętych przez skarżącego działań i dowodu z akt osobowych skarżącego. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zostały spełnione przesłanki do zastosowania ww. przepisu prawa, uzasadniające zwolnienie [...] M. H. ze służby przygotowawczej w Policji ze względu na ważny interes służby. - naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożlwiający dokładne ustalenie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; a to przez błędne ustalenie, że w dniu [...] grudnia 2014 r. około [...] w pobliżu lokalu "[...]" w S. skarżący nie podjął żadnych czynności, a jedynie obserwował zdarzenie, nie pomógł poszkodowanemu - jako funkcjonariusz odbywający adaptację zawodową w Oddziale [...] w S., a także błędne ustalenie i przyjęcie, że skarżący opuszczając jednostkę winien dokonać wpisu o wyjściu z jednostki w sytuacji, gdy w [...] w S. nie odnotowywano faktu wyjść i przyjść funkcjonariuszy z i do jednostki, nie przyjmowano też takich zgłoszeń, w [...] S. nie było ani książki, ani też w żaden sposób nie odnotowywano wyjazdów funkcjonariuszy do domu; nadto błędne przyjęcie, iż wniosek dowodowy miał na celu przedłużenie postępowania, w sytuacji gdy organ I instancji prowadził sprawę nadzwyczaj szybko; - art. 75 § 1 i 2 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, w tym dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przyjęcie, że sprawca zdarzenia był poszkodowanym oraz dowolne przyjęcie, iż skarżący oddalił się z miejsca zdarzenia nie udzielając pomocy poszkodowanemu - jednak nie wiadomo komu konkretnie skarżący miałby tej pomocy udzielić, skoro organ nie ustalił kto był poszkodowanym; nadto przyjęcie, iż skarżący oddalił się z miejsca zdarzenia nie wzywając Policji w sytuacji, gdy skarżący idąc trzymał w ręce telefon, chcąc wezwać Policję, która w tym samym czasie nadjechała; uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych przed wydaniem rozkazu personalnego. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione wyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1677), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jest to więc kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji według powyższych kryteriów uznać należy, iż jest on zgodny z prawem. Podstawę materialnoprawną rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes w służby. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Tego typu działania nie zostały wyłączone spod kontroli sądowej, jednakże kontrola decyzji uznaniowych ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Sąd nie może natomiast ingerować w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym oceniać celowości podjętego rozstrzygnięcia. Użyte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji określenie "ważny interes służby" jest pojęciem nieostrym, niezdefiniowanym w ustawie. W orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie tego przepisu można zwolnić policjanta, który w ocenie przełożonych z przyczyn pozamerytorycznych nie powinien pełnić służby w Policji, lecz nie można go zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż [...] M. H., w dniu [...] grudnia 2014 r. około godziny [...] pozostawał na miejscu zdarzenia - bójki w, w której uczestniczyli inni policjanci, z którymi wcześniej spożywał piwo. Skarżący nie podjął żadnych czynności w czasie tego zajścia, ponieważ, jak zeznał przesłuchany w sprawie, było pijany i bał się konsekwencji związanych z podjęciem interwencji będąc nietrzeźwym. Zeznał ponadto, iż wraz z policjantami uczestniczącymi w bójce oddalił się z miejsca zdarzenia, a następnie uciekał przed nadjeżdżającymi radiowozami policyjnymi skierowanymi na miejsce zdarzenia. W ocenie Sądu, taka postawa skarżącego odbywającego adaptację zawodową w Oddziale [...] Policji w S., który to w późnych godzin nocnych przebywa w lokalu i spożywa alkohol (piwo) w ilościach prowadzących do stanu nietrzeźwości i w związku z tym nie jest w stanie reagować w sposób właściwy dla funkcjonariusza Policji wobec uczestników bójki oraz oddala się z miejsca zdarzenia przed przybyciem w patrolu policyjnego, pozwalała organowi na zwolnienie policjanta z uwagi na "ważny interes służby". Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby" to zgodzić się należy z organem, że przesłanka ta oceniana być musi przez pryzmat zadań do realizacji, których powołana jest Policja, a wymienionych w art. 1, a także wymagań stawianych policjantom, a określonych w art. 25 ustawy o Policji. W interesie służby, a więc w interesie społecznym leży aby ustawowe zadania Policji były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy ustawy o Policji. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to. aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Z uwagi więc na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, zdolna nawet z narażeniem życia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Z zawodem policjanta wiąże się także szczególny stopień społecznego zaufania i w związku z tym od policjantów wymaga się aby przestrzegali szczególnych reguł godnego i zgodnego ze społecznym zaufaniem zachowania się. Odnosi się to zarówno do sfery służby jak i postawy osobistej. W szeregach Policji winni zatem pozostawać jedynie funkcjonariusze obdarzeni szczególnym zaufaniem społecznym, tymczasem [...] M. H. zaufanie to utracił. Policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Zgodzić się należy ze skarżącym, że nie brał on udziału w bójce, ale też nic nie uczynił aby jej przeciwdziałać. Jeżeli nie miał możliwości powstrzymania uczestników bójki, to powinien był wezwać Policję, czego nie uczynił, oddalił się z miejsca zdarzenia, a następnie podjął wraz z innymi próbę ucieczki przed interweniującymi policjantami. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka "ważnego interesu służby" została w sposób wystarczający wykazana. Organy ustalając stan faktyczny nie naruszyły przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenia co do braku reakcji skarżącego wobec uczestników bójki zostały poczynione w oparciu jego zeznań złożonych w toku postępowania administracyjnego i nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Skarżący nie kwestionuje, iż został zapoznany z załącznikiem nr 1 do Decyzji nr [...] z dnia [...] października 2014 r., z którego wynikał obowiązek zgłoszenia wyjścia z jednostki dyżurnemu Oddziału [...] Policji w S. Zatem słusznie organ podnosi, że kwestia ewentualnego braku "książki wejść i powrotów" pozostaje w sprawie drugorzędna dla realizacji obowiązku zgłoszenia wyjścia. Jednakże okoliczności te, jak podaje organ w odpowiedzi na skargę mają mniejsze znaczenie dla niniejszej sprawy bowiem to przede wszystkim zachowanie policjanta - brak reakcji wobec uczestników bójki było przesłanką uznania, że zostało naruszone dobro służby. W mając powyższe na uwadze Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie artykułu 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.