IV SA/Wa 3659/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na działanie Miejskiego Rzecznika Konsumentów w [...] postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 7 października 2015r. P. T. wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na działanie Miejskiego Rzecznika Konsumentów w [...] w sprawie udzielenia pomocy prawnej w postępowaniu przed sądem powszechnym. Do skargi skarżący dołączył m.in. pismo adresowane do Miejskiego Rzecznika Konsumentów w [...], w którym zwrócił się z prośbą o pomoc przy dochodzeniu roszczeń na drodze sądowej i pozasądowej wobec banku [...]. W odpowiedzi na skargę Miejski Rzecznik Konsumentów w [...] stwierdził, iż nie jest organem administracji publicznej, wobec czego do czynności przez niego podejmowanych nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wyjaśnił, że P. T. jest reprezentowany w postępowaniu sądowym przez profesjonalnego pełnomocnika, w związku z czym udział rzecznika praw obywatelskich w postępowaniu sądowym nie znajduje uzasadnienia, o czym poinformował wnioskodawcę podczas spotkania w dniu 23 marca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". W myśl art. 2 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowo-administracyjnych. Z kolei stosownie do art. 3 § 2 wskazanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm., dalej jako k.p.a.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej jako o.p.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych, zaś sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowo-administracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. Wynika to również z art. 184 Konstytucji RP, zgodnie z którym kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie na ściśle określonych zasadach - sądy powszechne. Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z 9 października 2015 r. wniósł skargę na działanie Miejskiego Rzecznika Konsumentów w [...] W pierwszej kolejności należy podkreślić, że rzecznik konsumentów jest bezpośrednio podporządkowany staroście (prezydentowi miasta) i jest wyodrębniony organizacyjnie w strukturze starostwa powiatowego (urzędu miasta), bądź może wykonywać swoje zadania przy pomocy wyodrębnionego biura (art. 40 ust. 3 i 4 ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów /Dz. U. nr 50 poz. 331 ze zm./). Rzecznik konsumentów, stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, wykonuje zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony konsumentów. Zakres zadań rzecznika konsumentów został określony w art. 42 ww. ustawy i obejmuje: zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie ochrony interesów konsumentów, składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie ochrony interesów konsumentów, występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów, współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu, organami Inspekcji Handlowej oraz organizacjami konsumenckimi, wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych (ust. 1 pkt 1-5 powołanego przepisu). Ponadto rzecznik konsumentów może wytaczać powództwa na rzecz konsumentów oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów konsumentów, a także występować z wnioskiem o ukaranie w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów (art. 42 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów). Z powyższych regulacji można wywieść, że rzecznik konsumentów wykonując zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony konsumentów nie posiada kompetencji do orzekania w sprawach, wydawania nakazów czy zakazów bądź nakładania kar. Oznacza to, że jego działanie w zakresie ochrony konsumentów nie przybiera formy aktów czy czynności wymienionych w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 -7 p.p.s.a. Tym samym ocenie Sądu, nie może podlegać sposób prowadzenia postępowania przez rzecznika konsumentów. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skarga P. T. na działanie Miejskiego Rzecznika Konsumentów w [...] w przedmiocie nie udzielenia pomocy prawnej jest niedopuszczalna, gdyż skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych i jako taka podlega odrzuceniu. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji