I OSK 1375/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 762/15 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 762/15, po rozpatrzeniu skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: A. P. wystąpiła do Wójta Gminy [...] o przeprowadzenie podziału działki nr [...], położonej w [...] na dwie działki zabudowane. Oświadczyła też, że nowo wydzielone działki będą miały bezpośredni dostęp do drogi publicznej, to jest ulicy Leśnej. Po rozpatrzeniu wniosku Wójt postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. zaopiniował negatywnie proponowany podział działki. Stwierdził, że zgodnie z treścią art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeśli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność ta dotyczy zarówno możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, jak i przeznaczenia terenu w planie miejscowym. W tym przypadku proponowany do zaopiniowania wstępny projekt podziału działki nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Według planu działka położona jest w obszarze oznaczonym symbolami 1MN, KG/D i przeznaczona pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz poszerzenie drogi gminnej w klasie dojazdowej. Plan miejscowy w rozdziale VII Komunikacja ustala szerokość w liniach rozgraniczających drogi gminnej w klasie dojazdowej na 10,0 - 15,0 metrów. Obecnie szerokość drogi gminnej - ul. [...], na wysokości dzielonej działki nie spełnia minimalnych wymagań ustalonych planem miejscowym w zakresie szerokości w liniach rozgraniczających drogi gminnej. Oznacza to, że zgodnie z miejscowym planem część gruntu z działki nr [...] oraz działek położonych po przeciwnej stronie istniejącego pasa drogowego przeznaczona została na poszerzenie istniejącej drogi gminnej do jej docelowych parametrów. Ulica [...] na odcinku od połączenia z drogą krajową nr [...] do skrzyżowania z ulicą [...] posiada obecnie pas drogowy różnej szerokości od około 5,0 do około 9,0 metrów. Rola, jaką ta ulica spełnia w układzie komunikacyjnym tej części miejscowości, rozpoczęte w tym rejonie inwestycje oraz widocznie postępująca urbanizacja nakładają na Gminę obowiązek uzupełniania w tym obszarze brakującej infrastruktury oraz przebudowę i rozbudowę sieci drogowej, w tym także ulicy [...]. Przedstawiony zaś do zaopiniowania wstępny projekt podziału zakłada jedynie wydzielenie z działki nr [...] działek o proj. nr ewidencyjnych [...] i [...], zabudowanych już budynkami mieszkalnymi i budynkami gospodarczymi. Zauważono również, że istniejący chodnik biegnący w ciągu ulicy [...] został częściowo zrealizowany na działce nr [...], tak więc wydzielenie na etapie jej podziału działki gruntu na poszerzenie drogi gminnej ureguluje także kwestie własnościowe w zakresie zrealizowanej przez Gminę inwestycji celu publicznego. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, A. P. wniosła zażalenie. Po jego rozpatrzeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu Organ wskazał, że przepis art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi istotną wskazówkę interpretacyjną pojęcia "zgodności podziału z ustaleniami planu". Przy zatwierdzeniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także czy "służy" temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności zatwierdzenia podziału, z punktu widzenia jego zgodności z planem, jest określona wprost przez ustawodawcę konieczność badania możliwości przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. Zatem organ w ramach dokonywanej oceny zgodności podziału z ustaleniami planu musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Organ przypomniał przeznaczenie przedmiotowej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Niedrzwica Duża i stanął na stanowisku, że przedłożony przez stronę wstępny projekt podziału nieruchomości nie przewiduje wydzielenia odpowiedniej powierzchni gruntu (działki) pod poszerzenie drogi gminnej KG (D), która w ocenie Kolegium, wobec stosownych zapisów planu miejscowego w tym zakresie (zapis dotyczący przebiegu drogi publicznej wraz z określeniem jej parametrów) winna zostać uwzględniona już na etapie wstępnego projektu podziału przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Kolegium nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, dokonano ustaleń co do przebiegu i parametrów drogi publicznej. Brak zatem wydzielenia działki pod drogę publiczną (jej poszerzenie) oznacza niezgodność projektu podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z tego powodu Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Skargę na to postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła A. P. Strona skarżąca zarzuciła, że argumenty Kolegium nie posiadają uzasadnienia prawnego ani faktycznego. Stanowią nadinterpretację art. 93 ust. 2. Przepis ten stanowi o dwóch kryteriach: przeznaczenia terenu, który podlega podziałowi oraz możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. W przypadku działki nr [...] kryterium przeznaczenia zachowuje swą zgodność z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego, gdyż jest to teren przeznaczony na budownictwo mieszkaniowe. Możliwość zagospodarowania działki też nie budzi wątpliwości w świetle uregulowań planu i przepisów ustawy Prawo budowlane. Skarżąca wyjaśniała, że nie składała wniosku o uzgodnienie podziału działki na potrzeby budowy domu, czy innej budowli, która ingerowałaby w planowany przebieg ulicy [...]. Chce jedynie wydzielić dwie działki w taki sposób, aby istniejące już dwa budynki mieszkalne miały odrębne numery geodezyjne. Podział działki jest jej bardzo potrzebny, jestem bowiem w wieku 68 lat i chcę uregulować stan prawny nieruchomości odpisując je na dwoje dzieci. Zauważyła, że jeżeli w przyszłości zajdzie konieczność poszerzenia ulicy [...], to będzie to inwestycja wymagająca wykonania operatu geodezyjnego podziału i wywłaszczenia wszystkich przylegających do ulicy [...] zabudowanych działek. Obecnie w planie brak jest zapisu o docelowej szerokości ulicy [...], stanowi ona drogę o różnej szerokości, na wysokości działki jest to 9 m, i nie wiadomo, kiedy taki zapis się pojawi, czy w ogóle się pojawi i na jakich zasadach będą wyznaczane grunty na jej poszerzenie. Zaznaczyła, że wcześniej decyzją z dnia [...] maja 2007 r. oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Gmina aprobowała proponowany podział działek sąsiednich. W obu tych przypadkach pozytywne decyzje dotyczące podziałów zapadły w czasie obowiązywania uchwały Rady Gminy [...] Nr [...]. Uchwała ta obowiązuje nadal, a jej postanowienia są aktualne na dzień dzisiejszy. Nie wiadomo zatem, dlaczego w jej przypadku wymaga się wydzielenia dodatkowej działki o szerokości 3,00 m na poszerzenie ulicy [...], skoro w przypadku spraw zakończonych powyższymi decyzjami nie wymagano wydzielenia dodatkowych działek na jej poszerzenie. Ponadto Gmina [...] od około 40 lat korzysta z części działki nr [...], na której znajduje się chodnik przy ulicy [...]. Status prawny chodnika jest nieuregulowany, a gmina nie płaci za użytkowanie części działki zajętej pod chodnik. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 762/15 uznał, że skarga jest zasadna. Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawową zasadą wprowadzoną przez art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2015 r. Dz. U. poz. 1774, ze zm.) jest zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, za wyjątkiem sytuacji, gdy takiego planu nie ma, którą to sytuację normuje art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 93 ust. 2 powołanej ustawy zachowanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Organ opiniując podział nieruchomości, zobowiązany jest zatem do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z przeznaczeniem. Zatem decydujące znaczenie w niniejszej sprawie mają postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego przez Radę Gminy [...] uchwałą z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...]. Sąd przywołał stosowne zapisy załącznika graficznego nr 2 do uchwały z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], stanowiącego zgodnie z jej § 3 ust. 1 pkt 2 i § 3 ust. 2 jej integralną część, z których wynika, że działka nr ewidencyjna [...] położona jest w obszarze oznaczonym 1 MN, KG(D), czyli jest to teren zabudowy mieszkaniowej z podstawowym przeznaczeniem na zabudowę jednorodzinną na którym to terenie plan dopuszcza modernizację i budowę obiektów budowlanych, na warunkach kontynuacji dotychczasowych zasad dotyczących linii zabudowy, obsługi komunikacyjnej i realizacji infrastruktury, lokalizację nieuciążliwych usług i rzemiosła w istniejących budynkach lub w nowym obiekcie usługowym lub usługowo-gospodarczym pod warunkiem, że nie spowodują kolizji z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem, możliwość przekształcenia istniejących obiektów budowlanych na usługi nieuciążliwe oraz możliwość lokalizacji na działce jednego budynku gospodarczego w tym garażu. Wielkość działki budowlanej ma wynosić min. 800 m2; za wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem 2 MN. Plan przewiduje także, że ma być zapewniona bezpośrednia dostępność do drogi publicznej lub wydzielenie dojazdu, do zespołu zabudowy jednorodzinnej dopuszcza obsługę komunikacyjną ciągiem pieszo-jezdnym o minimalnej szerokości dostosowanej do warunków docelowego uzbrojenia terenu. Żadne zatem z postanowień §12 oddział IV miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], a dotyczących obszaru 1MN, nie przewiduje obowiązku wydzielenia z działek leżących na tym obszarze ich części celem przyszłego poszerzenia drogi publicznej usytuowanej przy tych działkach. Zapisu takiego nie zawiera też § 12 oddział VII m.p.z.p. dotyczący obszarów oznaczonych KG (D). Paragraf 12 oddział VII punkt 4 podpunkt 5 tego przepisu decyduje, że obszar oznaczony KG (D) stanowią drogi gminne o charakterze publicznym klasy dojazdowej, których szerokość w liniach rozgraniczających wynosi 10,0 m – 15,m (lit. a), szerokość jezdni 4,5 – 5 m (lit. b) oraz, że wyjątkowo dopuszcza się szerokość jezdni 3,0 – 4,0 m z mijankami lub utwardzonym poboczem (lit. c). Stwierdzić zatem należy, że § 12 oddział VII ust. 4 pkt 5 planu określa jedynie kategorię i parametry techniczne dla dróg publicznych, dróg gminnych oznaczonych na rysunku planu symbolem "D" (klasy dojazdowej). Brak w planie przyjętym uchwałą z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], zapisu zobowiązującego do wydzielenia z działek leżących na obszarze oznaczonym 1MN, KG (D) ich części celem przyszłego poszerzenia drogi publicznej skutkuje tym, że w świetle art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, za wadliwe uznać należy tak zaskarżone postanowienie, jak i postanowienia utrzymane nim w mocy. Oba stwierdzały bowiem, że niezgodność przestawionej przez skarżącą propozycji podziału działki nr [...] z obowiązującym w Gminie [...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wynika z braku wydzielenia części działki na poszerzenie ulicy [...]. Choć w zaskarżonym postanowieniu, jak i postanowieniu utrzymanym nim w mocy organy administracji w uzasadnieniach nie powołują jednostek redakcyjnych powołanych wyżej przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], to przytoczone argumenty jednoznacznie wskazują na to, że kształtując treść obu postanowień kierowano się ich zapisem. Dlatego należy stwierdzić, że wydając zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie utrzymane nim w mocy organy administracji obu instancji dokonały wadliwej wykładni § 12 oddział IV ust. 1 oraz § 12 oddział VII ust. 4 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mimo bowiem tego, że wykładnia językowa obu tych przepisów nie wskazuje, aby normowały obowiązek wydzielenia z działek leżących na obszarze oznaczonym 1MN, KG (D) ich części celem przyszłego poszerzenia drogi publicznej, organy obu instancji sięgając do wykładni celowościowej (na co wskazuje argumentacja uzasadnienia obu postanowień) obowiązek taki wywiodły. Konsekwencją tego było przyjęcie przez organy obu instancji, że przedstawiona propozycja podziału działki nr [...], jako nie realizująca postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest sprzecza z unormowaniem art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co skutkuje wadliwą wykładnią tego przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na poparcie swojego stanowiska Sąd I instancji przywołał orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. 52589/99 i z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. 17373/02 oraz z dnia 6 września 2007 r., sygn. 38672/02. Sąd powołał sie także na art. 21 ust. 1, art. 64 Konstytucji w związku z art. 31 Konstytucji. Podsumowując Sąd I instancji stanął na stanowisku, że organy administracji obu instancji, uzależniając zaakceptowanie podziału działki nr [...] od wydzielenia z niej części gruntu na poszerzenie drogi, naruszyły właścicielskie uprawnienia skarżącej. Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 762/15 wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. W złożonej skardze skarżący organ zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: I – prawa materialnego, czyli naruszenie art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na uznaniu, że: a - w przypadku podziału dokonywanego na wniosek właściciela nieruchomości, która przeznaczona została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m.in. pod drogę publiczną (jej poszerzenie), nie jest konieczne wydzielenie na etapie w/w postępowania odrębnej działki z przeznaczeniem na ten cel, b - w przypadku podziału dokonywanego na wniosek właściciela nieruchomości, która przeznaczona została w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz pod drogę publiczną (jej poszerzenie), brak wydzielenia na etapie w/w postępowania odrębnych działek dla każdego z w/w przeznaczeń (odrębnej działki o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i odrębnej działki pod drogę publiczną) i ograniczenie się do wydzielenia działki o dwojakim przeznaczeniu (częściowo pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, częściowo pod drogę publiczną) jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 93 ust. 2 powołanej ustawy. II - naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organu I i II instancji pomimo braku naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz jej oddalenie ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania i zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Jednocześnie, na podstawie art. 182 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący organ zrzekł się rozprawy, wnosząc o rozpatrzenie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. Niezasadnie zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Można zatem zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego, a pomimo tego Sąd ten nie spełnił dyspozycji przywołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Natomiast w rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki uwzględnienia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż Sąd I instancji stwierdził istnienie takich naruszeń prawa, które miały wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ. Sąd dokonał wnikliwej, merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia i zasadnie uznał, że powołane w uzasadnieniu przepisy prawa zostały przez organ naruszone. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd I instancji dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej. Podkreślić przy tym należy, że samo wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanym normom. Analiza skargi kasacyjnej w zakresie uzasadnienia rozpatrywanego zarzutu wskazuje zaś, że w istocie sprowadza się ono jedynie do polemiki z ustaleniami stanu faktycznego i jego oceną dokonaną przez Sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo uznał, że istnieją podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Sąd dokonał wnikliwej oceny zaskarżonego postanowienia zarówno w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i zasadnie uznał, że przepisy prawa materialnego zostały w niniejszej sprawie przez organ naruszone. Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. W skardze kasacyjnej zawarto zarzut błędnej wykładni art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2015 r. Dz. U. poz. 1774, ze zm.). W tej sytuacji przypomnieć należy, że zgodnie z treścią tego przepisu podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (ust. 1 zd. 1). Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący organ mylnie interpretuje art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Artykuł 93 ust. 1 ma na celu jedynie zapewnienie zgodności dokonywanego podziału nieruchomości z obowiązującym planem miejscowym. Uchwalając plan miejscowy, gmina może przeznaczyć na realizację celów publicznych nie tylko grunty skomunalizowane bądź należące do Skarbu Państwa, lecz może przeznaczać na takie cele grunty stanowiące własność osób fizycznych i prawnych. Nie można jednak z art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyprowadzać, w przypadku braku wyraźnych, jasnych i jednoznacznych postanowień planu zagospodarowania przestrzennego w tym względzie, uprawnienia organu do żądania, w przypadku zamiaru właściciela podziału nieruchomości, wyznaczenia na dzielonej nieruchomości części pod poszerzenie istniejącej już drogi publicznej do parametrów drogi publicznej określonej kategorii wynikającej z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. z 2015 r. Dz. U. poz. 460, ze zm.). Opiniowanie projektu podziału jest bowiem wstępnym etapem postępowania w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości, którego wyłącznym celem jest ustalenie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, a nie rozstrzygnięcie o kształcie, wielkości i przebiegu ewentualnej przyszłej inwestycji drogowej. Skoro, jak wynika z akt sprawy, projektowany wstępny podział nieruchomości nie zmienia istniejącego przeznaczenia nieruchomości i nie stoi na przeszkodzie przeprowadzenia w przyszłości postępowania podziałowego w celu poszerzenia istniejącej drogi publicznej, którą to inwestycję przewiduje obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, to brak jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw, by na tym etapie postępowania organ władczo ograniczał uprawnienia właściciela nieruchomości w zakresie kształtowania struktury jego nieruchomości. W szczególności, że jak zasadnie i dokładnie wyjaśnił to w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, sporna działka położona jest w obszarze oznaczonym 1 MN, KG(D), czyli jest to teren zabudowy mieszkaniowej z podstawowym przeznaczeniem na zabudowę jednorodzinną. Żadne z analizowanych przez Sąd I instancji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], a dotyczących obszaru 1MN oraz KG (D), nie przewiduje obowiązku wydzielenia z działek leżących na tym obszarze ich części celem przyszłego poszerzenia drogi publicznej usytuowanej przy tych działkach. Oznacza to, że w świetle art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, prawidłowo Sąd orzekający za wadliwe uznał tak zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie utrzymane nim w mocy, które stanowiły, że niezgodność przestawionej propozycji podziału działki nr [...] z obowiązującym w Gminie [...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wynika z braku wydzielenia części dzielonej działki na projektowane, przyszłe poszerzenie ulicy [...]. Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych postanowień odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 718, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.