II SA/Bd 1453/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego postanawia odrzucić skargę. K. C., pismem z dnia [...] listopada 2015 r., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012r., nr [...], w sprawie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, dotyczącej opieki nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu, w kwocie 400 zł. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 1 ust. 1 , art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r., poz. 1659), art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015r. , poz. 114 ze zm.) oraz art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i ar. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.). W pouczeniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że jest ona ostateczna, a stronie przysługuje prawo wniesienia skargi na decyzję, za pośrednictwem Kolegium, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała, że nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, wdając się w merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organu administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jak wynika zarazem z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy wskazać, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] listopada 2015 r., nr [...], została wydana w wyniku złożenia przez K. C. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] września 2012r., nr [...], w sprawie przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, dotyczącej opieki nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu, w kwocie 400 zł. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a."), właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Reguła ta znajduje również zastosowanie w nadzwyczajnych trybach zmierzających do wzruszenia decyzji ostatecznej, a zatem także w przypadku zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. W konsekwencji, od decyzji samorządowego kolegium odwoławczego wydanej w opisanym trybie w celu weryfikacji ostatecznej decyzji o przyznaniu zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami, stronie przysługuje, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ten stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Na obecnym etapie, skarga z dnia [...] listopada 2015 r. jest przedwczesna, gdyż nie wyczerpano jeszcze wszystkich środków zaskarżenia, tj. nie złożono wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym skarga podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna. Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że skarżąca została błędnie pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia. W zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. wskazano bowiem, że służy od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Jak zaznaczono powyżej, taka możliwość nie istnieje, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Jednocześnie pouczenie udzielone przez organ administracji publicznej nie może modyfikować powszechnie wiążących norm prawnych. Skarżąca nie powinna jednak w takim przypadku ponosić negatywnych konsekwencji uchybienia dokonanego przez organ administracji publicznej. Dlatego może ona złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] listopada 2015 r., składając zarazem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od tego rozstrzygnięcia. We wspomnianym wniosku o przywrócenie terminu może ona z kolei powołać się na okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności na wadliwe pouczenie zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2015 r. Podsumowując, skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, gdyż nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] listopada 2015 r. Dlatego skarga, jako przedwczesna, okazała się niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu. W tej sytuacji Sąd orzekł na podstawie art. 52 § 1 i 2 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jak w sentencji.