II OSK 9/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt: IV SA/Wa 3496/15 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych adresowych oraz numeru PESEL oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt: IV SA/Wa 3496/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę P. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych adresowych oraz numeru PESEL. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustalonego przez sąd I instancji stanu faktycznego sprawy, wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. P. D. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o udostępnienie z rejestru PESEL danych adresowych oraz numeru PESEL K. J. Jako uzasadnienie potrzeby uzyskania danych wskazał zamiar złożenia pozwu o ochronę dóbr osobistych przeciwko osobie poszukiwanej. Po rozpatrzeniu sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmówił wnioskodawcy udostępnienia z rejestru PESEL danych K. J. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że powodem negatywnego rozstrzygnięcia był brak wystąpienia przesłanki ujętej w art. 46 ust. 2 pkt ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 388, Uel), tj. brak wykazania przez wnioskodawcę, względem której z wielu figurujących w rejestrze PESEL osób o imieniu i nazwisku "K. J." legitymuje się interesem prawnym. Decyzja została doręczona stronie w dniu [...] lipca 2015 r. Z achowaniem ustawowego terminu strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy. P. D. wyraził swoje niezadowolenie z podjętego przez organ negatywnego rozstrzygnięcia. Wnioskodawca wyraził również swoje przekonanie o właściwym udokumentowaniu interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych danych, podkreślając, że podanie miejsca pracy oraz pełnionej przez poszukiwanego funkcji sędziego Sądu Rejonowego w Rzeszowie było wystarczające do wyodrębnienia ze zbioru PESEL pojedynczej tożsamości, co w konsekwencji wykluczało możliwość naruszenia dóbr osobistych innych osób, niezwiązanych z pozwem. Minister Spraw Wewnętrznych po ponownym rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] września 2015 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną wydaną w I instancji. W uzasadnieniu organ naczelny wskazał, że dysponując informacjami i dokumentami przedstawionymi przez Wnioskodawcę w dotychczasowym postępowaniu oraz po zapoznaniu się z uzasadnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy podtrzymuje stanowisko, iż brak jest podstaw prawnych do udostępnienia z rejestru PESEL danych adresowych oraz numeru PESEL K. J. Wskazane bowiem przez stronę kryteria wyszukiwawcze, tj. informacja o wykonywanym zawodzie, czy miejscu zatrudnienia nie pozwoliły na jednoznaczną identyfikację osoby poszukiwanej, co w konsekwencji uniemożliwiło pozytywne załatwienie sprawy. Jak dalej w kwestionowanym wyroku wskazano, Minister wyjaśnił, że w katalogu danych, w oparciu, o które możliwe jest wyodrębnienie poszukiwanej osoby ze zbioru PESEL, nie znajdują się informacje o wykonywanym zawodzie, czy miejscu zatrudnienia, albowiem dane te zgodnie z treścią art. 44h ust. 7 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie są gromadzone w w/w rejestrze. W związku z tym, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego stan faktyczny w niniejszej sprawie nie uległ zmianie, a więc strona również na tym etapie postępowania nie wskazała żadnych dodatkowych danych poszukiwanego, umożliwiających wyszukanie w zbiorze PESEL konkretnej, pojedynczej tożsamości, jedynym słusznym i zasadnym sposobem rozpatrzenia "odwołania" było utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Pomijając kwestię braku jednoznacznej identyfikacji poszukiwanego przez wnioskodawcę, która była główną przyczyną odmowy udostępnienia danych K. J., organ wskazał także, że dodatkowym powodem odmowy w zakresie udostępnienia informacji o numerze PESEL poszukiwanego była również okoliczność, iż realizacja czynności, dla której strona wniosła o udostępnienie danych, tj. skuteczne wszczęcie i prowadzenia postępowania sądowego, nie wymaga legitymowania się numerem PESEL strony pozwanej. Potwierdzeniem zajętego stanowiska jest treść art. 126 § 2 K.p.c., który wskazuje podstawowe wymogi formalne, jakie powinien zawierać pozew, by jego wniesienie było skuteczne. Organ zauważuł, że w katalogu danych wymienionych w tym przepisie brak jest numeru PESEL pozwanego, co prowadzi do uznania, iż strona może zrealizować czynność, na potrzeby której wniosła o udostępnienie danych, bez żądanej informacji. Brak wskazania numeru PESEL w pozwie nie będzie bowiem skutkował jego zwrotem. Powyższe powoduje zatem brak uprawnienia strony w uzyskaniu danych w tym zakresie. Skargę na powyższą decyzję wniósł do WSA w Warszawie P. D. W skardze wskazał, że ma interes prawny w uzyskaniu żądanych przez niego danych, gdyż złożył pozew o ochronę dóbr osobistych i dane te są mu niezbędne. Wskazał, że w jego ocenie podane przez niego dodatkowe informacje o miejscu pracy poszukiwanej osoby, pozwalały na jej identyfikację. W ocenie zatem skarżącego zaskarżona decyzja pozbawia go konstytucyjnego prawa do sądu. Z powyższych przyczyn skarżący uważa skargę za zasadną i wnosi o uchylenie decyzji Ministra. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił. W motywach tego wyroku stwierdzono, że Minister Spraw Wewnętrznych słusznie stanął na stanowisku, iż interes prawny w uzyskaniu danych osobowych gromadzonych w rejestrze PESEL powinien być przez wnioskodawcę nie tylko właściwie udokumentowany, ale musi się także odnosić do konkretnej osoby, a nie kręgu osób noszących to samo imię i nazwisko. Zaprezentowany pogląd opiera się na użytym w art. 46 ust. 2 pkt 1 Uel formułowaniu "wykaże", które oznacza, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia istnienia interesu prawnego oraz udokumentowania, że uprawnienie to odnosi się do konkretnej osoby. Zdaniem sądu pierwszej instancji organ, wbrew zarzutom skargi, nie był więc zobowiązany do prowadzenia własnego postępowania dowodowego w przedmiocie koniecznej indywidualizacji osoby wskazanej we wniosku, albowiem uwiarygodnienie interesu, którego elementem jest wspomniana indywidualizacja, spoczywa na osobie, która udostępnienia danych się domaga. W związku z powyższym – w ocenie tegoż sądu – organ słusznie uznał, że określenie osoby poszukiwanej powinno nastąpić na takim stopniu szczegółowości, aby jej tożsamość nie budziła wątpliwości. Sąd wojewódzki zaznaczył, że nałożony na organ obowiązek należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw wnioskodawcy, wymaga poinformowania wnioskodawcy o przedstawieniu przez niego danych we wniosku w sposób niedostateczny identyfikujących osobę poszukiwaną. W kontrolowanym postępowaniu organ z tego obowiązku się wywiązał, wzywając skarżącego o podanie bliższych danych osobowych "K. J." gdyż, jak wskazano, samo imię i nazwisko w świetle posiadanych danych było niewystarczające do odnalezienia poszukiwanej osoby w zbiorze PESEL. Skargą kasacyjną działający przez pełnomocnika z urzędu, P. D. zaskarżył powyższy wyrok w całości i na zasadzie art. 174 pkt 1-2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 718, obecnie: t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa - w skardze powołano nieaktualny Dziennik Ustaw) zaskarżonemu orzeczeniu zarzuca: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 2 pkt 1 Uel poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie posiada interesu prawnego oraz że w ramach badania interesu prawnego ocenie podlega także właściwe oznaczenie osoby, której dotyczy wniosek o udostępnienie danych rejestru PESEL. 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 K.p.a. polegające na zaakceptowaniu przez WSA nieprawidłowego postępowania organów administracji, które nie podjęły czynności niezbędnych do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co w konsekwencji spowodowało oddalenie zamiast uwzględnienia skargi. Na podstawie art. 176 i art. 185 § 1 Ppsa strona skarżąca wnosi o: I. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; II. przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadcza, że opłata nie została zapłacona w całości ani w części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej P. D. podnosi, że sąd pierwszej instancji zaakceptował wadliwe postępowanie organów administracji polegające na niepodjęciu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Skarżący nie tylko wskazał imię i nazwisko osoby poszukiwanej, ale również jej stanowisko i miejsce pracy. Organ administracji publicznej podczas stosowania prawa nie dołożył należytej staranności i nie podjął wszelkich możliwych działań, aby uzyskać niezbędne dane dotyczące osoby poszukiwanej. W obszernej odpowiedzi Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (MSWiA) na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Jednocześnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Zdaniem MSWiA organ, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie był obowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia bliższych danych osoby poszukiwanej. Słusznie zatem uznał Minister Spraw Wewnętrznych, że obowiązek zindywidualizowania osoby spoczywa na wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając przepisom Ppsa w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść − w granicach określonych w skardze − do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 Ppsa, przedstawianych jako skutek przyjęcia przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku, właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczną jedynie wówczas, gdy przyjęcie przez sąd wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe. A. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 2 pkt 1 Uel poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący nie posiada interesu prawnego oraz że w ramach badania interesu prawnego ocenie podlega także właściwe oznaczenie osoby, której dotyczy wniosek o udostępnienie danych rejestru PESEL. Zgodnie z art. 46 ust. 1 powołanej ustawy, dane z rejestru PESEL, rejestrów mieszkańców oraz rejestrów zamieszkania cudzoziemców, w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań, udostępnia się określonym w tym przepisie podmiotom. Regulacja zawarta w art. 46 ust. 2 pkt 1 Uel wskazuje zaś, że dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. Przepis ten konstytuuje zatem drugą kategorię dostępu do danych zgromadzonych w rejestrach ewidencji ludności, w ramach której dostęp podmiotów w nim określonych do tych danych ma charakter fakultatywny. W odniesieniu do osób i jednostek organizacyjnych udostępnienie danych z w/w rejestrów uzależnione zostało od wykazania przez nie interesu prawnego uzasadniającego takie udostępnienie. Jednostka ma interes prawny, jeżeli na podstawie obowiązujących przepisów prawa ubiega się o konkretyzację uprawnienia lub wobec jednostki organ administracji publicznej podejmuje władczą ingerencję ograniczenia (cofnięcia) uprawnienia lub nałożenia obowiązku publicznoprawnego. Takie wąskie ujęcie interesu prawnego odnosi się do władczej ingerencji w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie autorytatywnej konkretyzacji normy materialnego prawa, głównie materialnego prawa administracyjnego. Jednostka ma interes prawny w indywidualnej sprawie rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej, gdy norma materialnego prawa administracyjnego w wyniku dokonania przez organ administracji publicznej jej autorytatywnej konkretyzacji daje podstawy do nadania jej uprawnienia materialnoprawnego lub obciążenia jej obowiązkiem materialnoprawnym (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2016 r., II OSK 2644/14, LEX nr 2083561). Przepis art. 46 ust. 2 pkt 1 Uel, wprowadzając przesłankę interesu prawnego żądającego udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności, nie określa aspektu przedmiotowego, który daje podstawy do wyznaczenia granic przedmiotowych interesu prawnego. Przy wykładni interesu prawnego jako przesłanki materialnoprawnej żądania udostępnienia danych nie można wyznaczyć wąskich ram związanych z autorytatywną konkretyzacją normy materialnego prawa administracyjnego poprzez przyznanie (cofnięcie) uprawnienia materialnoprawnego lub obciążenia obowiązkiem materialnoprawnym. Takie wąskie ujęcie interesu prawnego, na podstawie art. 46 ust. 2 pkt 1 Uel, nie wyczerpuje tej wartości prawnej, a wymaga ujęcia szerszego, obejmującego możliwość prawną podjęcia obrony prawnej na szeroko pojętej drodze prawa do procesu. Nie oznacza to jednak, że w sposób różny od przyjętego w art. 28 K.p.a. należy ustalić cechy przesądzające o przyznaniu jednostce interesu prawnego. Zarówno w doktrynie prawa administracyjnego jak i w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że interes prawny powinien być sprawdzalny obiektywnie, indywidualny, konkretny, a także aktualny. Nałożenie na osobę lub jednostkę organizacyjną obowiązku wykazania interesu prawnego oznacza, że żądający dla skuteczności złożonego żądania udostępnienia informacji z rejestrów ewidencji ludności musi udowodnić w sposób sprawdzalny przez fakty, własny interes prawny (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016 r., II OSK 286/16, LEX nr 2102258). Odnosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy niewątpliwie skarżący legitymuje się konkretnym uprawnieniem do żądania udostępnienia danych osobowo – adresowych osoby poszukiwanej, które ma swoje źródło w zainicjowanym przed właściwym sądem przeciwko osobie o imieniu i nazwisku – "K. J.", postępowaniu cywilnym w przedmiocie ochrony dóbr osobistych. Niemniej jednak skarżący nie wykazał, przy pomocy danych indywidualizujących osobę poszukiwaną, względem której z wielu figurujących w rejestrze PESEL osób o imieniu i nazwisku "K. J.", ma uprawienie do otrzymania danych osobowo – adresowych dla potrzeb wszczętego postępowania o ochronę dóbr osobistych. B. Nie można bowiem podzielić argumentacji skarżącego wyrażonego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że wskazane przez niego dane dotyczące miejsca pracy pozwalały prawidłowo zidentyfikować poszukiwaną osobę. Słusznie wskazał organ, a w ślad za nim sąd pierwszej instancji, że dane te nie są przydatne dla potrzeb zindywidualizowania osoby wskazanej we wniosku, bowiem w zbiorze PESEL nie gromadzi się danych o miejscu pracy, czy też zajmowanym stanowisku. Przepisy Uel nie zawierają umocowania dla organu do podjęcia dodatkowych czynności zmierzających do określenia przedmiotu wyszukiwania czy też poszukiwania danych z innych źródeł niż zbiór PESEL. Minister nie był zatem zobowiązany do prowadzenia własnego postępowania dowodowego w przedmiocie koniecznej indywidualizacji osoby wskazanej we wniosku, albowiem ciężar wskazania danych osobowych identyfikujących dostatecznie osobę, do której wniosek się odnosi, obarcza wnioskodawcę, co wynika z użytego w art. 46 ust. 2 pkt 1 Uel sformułowania "wykażą". Zatem w rozpatrywanej sprawie, w sytuacji gdy wyniki wyszukiwania oparte na imieniu i nazwisku osoby poszukiwanej, nie pozwalają na jej zindywidualizowanie, uzasadnione jest stwierdzenie, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego do uzyskania danych z rejestru PESEL osoby wskazanej przez niego we wniosku. Słusznie zatem uznał sąd pierwszej instancji, że powyższe stanowiło wystarczającą negatywną przesłankę do uznania, że Minister nie mógł przekazać żądanych przez skarżącego informacji. C. Zwrócić przy tym także należy uwagę, że realizacja czynności, dla której skarżący wniósł o udostępnienie danych, tj. skuteczne wszczęcie i prowadzenie postępowania sądowego nie wymaga legitymowania się numerem PESEL strony pozwanej, bowiem taki wymóg nie wynika z art. 126 § 2 K.p.c. (a nie "K.p.a. jak omyłkowo na s. 5 uzasadnienia skarżonego wyroku wskazano – uwaga Sądu), który wskazuje podstawowe wymogi formalne pozwu. Z § 2 pkt 2 powołanego przepisu wynika, że gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) lub numer identyfikacji podatkowej (NIP) powoda. Zatem przepis ten wymienia jako obligatoryjny element pozwu numer PESEL powoda, a nie pozwanego. Tym samym argumentacja sądu pierwszej instancji, że stanowisko organu w zakresie braku podstaw do żądania przez stronę nr PESEL nie zostało przez organ właściwie uzasadnione jest błędna, jednak nie mająca wpływu na wynik sprawy. D. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił także zarzutu podniesionego przez stronę w zakresie naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 K.p.a. polegającego na zaakceptowaniu przez WSA nieprawidłowego postępowania organów administracji, które nie podjęły czynności niezbędnych do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego działanie organu w niniejszej sprawie czyniło zadość ogólnym zasadom postępowania administracyjnego i WSA w Warszawie słusznie je zaakceptował. Organ, rozpatrując wniosek strony, oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, tj. na informacjach oraz dokumentach wnioskodawcy. W trakcie prowadzonego postępowania organ wzywał wnioskodawcę o podanie bliższych danych osobowych K. J. gdyż, jak wskazano, samo imię i nazwisko w świetle posiadanych danych było niewystarczające do odnalezienia poszukiwanej osoby w zbiorze PESEL. W sytuacji, gdy pomimo czynności postępowania wyjaśniającego przeprowadzonych przez organ, strona nie wskazuje żadnych bliższych danych osoby poszukiwanej, które umożliwiłyby jej indywidualizację w rejestrze PESEL, organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych w sprawie. Słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że każdy wnioskodawca, oprócz wypełnionego wniosku, przedstawić powinien dokumenty, które uzasadniają przekazanie żądanych danych. Jak trafnie wskazuje MSWiA, organ na każdym etapie prowadzonego postępowania dokonuje oceny interesu prawnego strony, jak również bada walor jej autentyczności. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości organ dla właściwego rozpatrzenia sprawy winien wezwać stronę celem uzupełnienia nadesłanych informacji. Zdaniem Sądu, takie postępowanie jest uprawnione, natomiast jakiekolwiek odstępstwo od przyjętego algorytmu działania MSWiA, prowadzące do natychmiastowego udostępnienia danych bez właściwej oceny formalno-prawnej, niewątpliwie nie wzbudzałoby zaufania obywateli do państwa. E. Skoro skarga kasacyjna nie posiadała usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa. F. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu nie orzeka Naczelny Sąd Administracyjny, właściwy w tej kwestii jest WSA w Warszawie w trybie przepisów art. 254 i n. Ppsa.