II FZ 654/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1825/15 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 26 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z 12 kwietnia 2016, I SA/Po 1825/15 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nakazał wezwać skarżącego A. W. do uiszczenia wpisu sadowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z 26 czerwca 2015 r., [...] w wysokości 100 zł. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). 2. Skarżący złożył zażalenie na wspomniane zarządzenie, zaskarżając je w całości. W uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że zarządzenie "jest stronnicze i zdecydowanie utrudnia mi dochodzenia sprawiedliwości w sądownictwie administracyjnym". W dalszej kolejności skarżący podniósł zarzuty na działanie Burmistrza Miasta J. i Rady Miejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3. Zażalenie nie jest zasadne. Na wstępie wskazać należy, że rozpatrując zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sąd bada czy zarządzenie to zostało wydane zgodnie z prawem tj. czy wskazana została prawidłowa podstawa prawna żądania uiszczenia wpisu od skargi, a nadto czy wysokość wpisu została określona zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący miał zatem obowiązek wezwać skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 26 czerwca 2015 r. wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r., a zatem przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne w rozumieniu przepisów art. 216 i 231 p.p.s.a. Prawidłowo zatem została przez Przewodniczącego Wydziału WSA ustalona wysokość wpisu od skargi stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia, przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 56 zł. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Mając na uwadze treść tego przepisu, wpis od skargi winien wynosić 100 zł i o uiszczenie takiego wpisu został wezwany skarżący. Od uiszczania kosztów sądowych, do których zalicza się wpis, zwolnione są podmioty i rodzaje spraw wskazane w art. 239 § 1 i 2 p.p.s.a. W pkt 4 § 1 tego przepisu wskazano, że wpisu nie ma obowiązku uiszczać strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa. W dacie wydania zarządzenia skarżący nie był zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych ani na mocy przepisu prawa (zob. art. 239 § 1 pkt 1 - 3 p.p.s.a.), ani postanowienia referendarza sądowego lub sądu, przyznającego prawo pomocy w tym zakresie (zob. art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Wprawdzie w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej skarżący nadał w placówce pocztowej wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednakże wniosek ten został następnie prawomocnie oddalony. W takiej sytuacji należy uznać, że zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł z tytułu złożenia przez niego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jest zgodne z prawem. W świetle przedstawionych uwag zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu. Określało ono prawidłowo kwotę należnego wpisu od skargi, precyzowało podstawę prawną żądania, zakreślało termin do uiszczenia opłaty sądowej i wskazywało rygor niezastosowania się przez stronę do wezwania. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw do uchylenia kwestionowanego w zażaleniu zarządzenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji