VI SAB/Wa 93/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Głównego Geodety Kraju w przedmiocie rozpoznania wniosku o nadanie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii 1. zobowiązuje Głównego Geodetę Kraju do rozpoznania wniosku skarżącego A.B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Głównego Geodety Kraju miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3 zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz skarżącego A.B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. B. (skarżący) wniósł skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...].04.2015 r. o nadanie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii w oparciu o uznanie posiadanego przez niego innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. Nr 193 z 2010 r., poz. 1287 ze zm.). W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem z dnia [...].04.2015 r. skierował do Głównego Geodety Kraju ,,Wniosek o nadanie uprawnień zawodowych", który został opracowany z wykorzystaniem wzoru zamieszczonego na stronie internetowej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii a także dodatkowo poszerzony o pkt pn. ,,argumentacja zainteresowanego", do którego dołączył oprócz ośmiu wymaganych przepisami załączników dodatkowo kolejne 29 dokumentów na potwierdzenie powyższej argumentacji. Jako zakres wnioskowanych uprawnień wskazał ,,geodezyjne pomiary podstawowe"- w rozumieniu art. 43 pkt 3 ww. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Odwołując się do przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne skarżący podnosił, że Główny Geodeta Kraju nie określił kryteriów spełnienia wymagań z art. 44a ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne. Podniósł, że w ostatnim piśmie datowanym na ,,wrzesień 2015 r." wbrew brzmieniu art. 44a ust. 4 ww. ustawy bezpodstawnie twierdzi jakoby wynikało z tego przepisu, iż wskazane w tym przepisie uznanie ogranicza się jedynie do uznania posiadanego pokrewnego wykształcenia oraz wieloletniej geodezyjnej praktyki zawodowej tylko za spełnienie tej części wymagań określonych w art. 44a ust. 1 która dotyczy posiadanego wykształcenia, zaś wyklucza możliwość jedoczesnego uznania rocznej praktyki zawodowej. Skarżący wskazywał, że w odpowiedzi na złożony wniosek otrzymał zwykłe pismo znak [...], z dnia [...] maja 2015 r. w którym- mimo nie przekazania wniosku komisji kwalifikacyjnej do dokonania części wstępnej postępowania kwalifikacyjnego- bez żadnego merytorycznego wyjaśnienia organ stwierdzi m.in., że ,,wykazana praktyka zawodowa nie wskazuje na wykonywanie prac oraz opracowań geodezyjnych lub kartograficznych obejmujących geodezyjne pomiary podstawowe, niezbędnych do uznania praktyki zawodowej, o której mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia (...) z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii." Zdaniem Skarżącego, Główny Geodeta Kraju usiłuje nadać przepisowi ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne inne znaczenie niż wynika z bezpośredniego brzmienia tych przepisów. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wywodził że pomimo tytułu wskazującego, iż wniosek dotyczy nadania uprawnień zawodowych, to z jego treści wynika że Pan A. B. występuje o uznanie innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne, związanych z uzyskaniem uprawnień zawodowych w zakresie określonym w art. 43 pkt 3 ustawy. Zdaniem organu w przypadku uznania przez Głównego Geodetę Kraju posiadania innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej lub kartograficznej praktyki zawodowej osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień zawodowych, na podstawie art. 44b ust. 2 ustawy, może rozpocząć praktykę zawodową, o której mowa w art. 44a ust. 1 pkt 3 lit. b lub ust. 2 pkt 3 ustawy. Po odbyciu ww. praktyki zawodowej osoba zainteresowana będzie mogła ubiegać się o nadanie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii. W ocenie organu, wniosek Pana A. B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. pomimo, iż w nazwie był określony jako wniosek o nadanie uprawnień zawodowych, to z jego treści wynikało, że w świetle obowiązujących przepisów prawa winien być rozpatrzony jako wniosek o uznanie posiadania innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44a ust. 1 ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe, po rozpatrzeniu wniosku Pana A. B. o uznanie posiadanego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 44a ust. 1 ustawy, Główny Geodeta Kraju, pismem z dnia [...] maja 2015 r. poinformował Pana A. B. o negatywnej ocenie złożonego w dniu [...] kwietnia 2015 r. wniosku, z uwagi, iż praktyka zawodowa wynikająca z dołączonych do wniosku dokumentów, nie wskazuje na wykonywanie, przez osobę składającą wniosek, prac oraz opracowań geodezyjnych lub kartograficznych obejmujących czynności występujące przy geodezyjnych pomiarach podstawowych, o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii (Dz. U. poz. 176) dla zakresu 3 uprawnień zawodowych. Ponadto, zdaniem organu postępowanie prowadzone przez Głównego Geodetę Kraju z wniosku o uznanie posiadania innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych dotyczących wykształcenia geodezyjnego, nie jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie przepisów art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960- Kodeks postępowania administracyjnego kończącym się wydaniem stosownej decyzji lub postanowienia. W ocenie organu postępowanie to kończy się czynnością materialno-techniczną a wynik postępowania przekazywany jest w formie zawiadomienia o sposobie rozpatrzenia wniosku. Z uwagi, iż sprawa dotycząca wniosku dnia [...] kwietnia 2015 r. została rozstrzygnięta w zawiadomieniu przekazanym w piśmie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] maja 2015 r., a nie w formie decyzji, nie przysługiwało Panu A. B. odwołanie w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazywał też, że wniosek skarżącego nie może być przekazany Komisji Kwalifikacyjnej do spraw uprawnień zawodowych ze względu na brak dokumentów zawierających program kształcenia, nakłady edukacyjne i efekty kształcenia za cały okres studiów, niezbędnych do dokonania weryfikacji programu kształcenia ukończonych studiów wyższych, w celu potwierdzenia nabytych umiejętności dotyczących geodezyjnych pomiarów podstawowych. Odnosząc się do zarzutów skargi, Główny Geodeta Kraju zauważał, że postępowanie o uznanie wykształcenia pokrewnego przeprowadza Główny Geodeta Kraju na podstawie wniosku osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień zawodowych w oparciu o dowody przekazane przez osobę zainteresowaną wraz z wnioskiem, potwierdzające efekty kształcenia, przekazane przez osobę zainteresowaną wraz z wnioskiem, potwierdzające efekty kształcenia pozyskane w ramach wykształcenia pokrewnego oraz przebieg długoletniej geodezyjnej lub kartograficznej praktyki zawodowej. Na podstawie tych dowodów, Główny Geodeta Kraju zajmuje stanowisko czy wnioskodawca spełnia wymagania kwalifikacyjne, o których mowa w art. 44a ust. 1 lub ust. 2 ustawy. Zdaniem organu, w ramach tego postępowania, nie ma on podstawy prawnej do wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku o odpowiednie dokumenty lub wyjaśnienia co podnosi w skardze Pan A. B. Wezwanie do uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty, zgodnie z art. 45 ust. 4 ustawy, może mieć miejsce tylko w przypadku wniosku o nadanie uprawnień zawodowych, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy i dotyczy osób zainteresowanych spełniających warunku określone w art. 44 ust. 1 lub 44a ust. 1 lub art. 44a ust. 2 ustawy. Ponadto, organ nie zgodził się z zarzutem Skarżącego, że Główny Geodeta Kraju dokonał oceny jego wniosku tylko w zakresie posiadanego wykształcenia, bowiem w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. Główny Geodeta Kraju poinformował Pana A. B. o negatywnej ocenie wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r., przedstawiając stanowisko dotyczące wykształcenia oraz 18 letniej praktyki zawodowej. Główny Geodeta Kraju ponownie zauważał, że z treści wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. wynika pomimo tytułu wskazującego, iż dotyczy nadania uprawnień zawodowych, że Pan A. B. występuje o uznanie innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych o których mowa w art. 44 ust. 1 ustawy. Nie jest to zatem wniosek, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy. Ostatecznie, organ stanął na stanowisku, że skarga Pana A. B. na bezczynność Głównego Geodety Kraju jest nieuzasadniona, bowiem organ od momentu złożenia przez Pana A. B. wniosku z dnia [...] kwietnia 2015 r. rozpatrzył wszystkie możliwe dokumenty oraz udzielił odpowiedzi na wpływające pisma Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Zgodnie z jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 j.t., dalej k.p.a.) organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Art. 35 § 1 i 3 k.p.a. stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególne skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Zatem z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Art.149 p.p.s.a. stanowi: § 1 Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sąd obowiązany był zatem do oceny procedowania organu w przedmiotowej sprawie pod kątem wystąpienia bezczynności oraz jej kwalifikowanej formy to jest bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie w przedmiocie nadawania uprawnień zawodowych do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii zostało uregulowane w rozdziale 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U.2015.520 j.t.). W przedmiotowej sprawie skarżący – A. B. pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniósł o nadanie uprawnień zawodowych w zakresie określonym w art. 43 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne tj. - geodezyjne pomiary podstawowe. Jednocześnie wniósł o uznania posiadanego przez niego innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art.44a ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Art.44a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi: 1. Uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii w zakresach, o których mowa w art. 43 pkt 3, 6 i 7, mogą uzyskać osoby, które. 1) posiadają pełną zdolność do czynności prawnych; 2) nie były karane za przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, za przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, za przestępstwo przeciwko mieniu, za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, za przestępstwo przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub za przestępstwo skarbowe; 3) posiadają odpowiednio: a) dyplom ukończenia studiów wyższych pierwszego stopnia, studiów wyższych drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich: - na kierunku studiów w obszarze nauk technicznych, którego program umożliwia nabycie umiejętności dotyczących geodezyjnych pomiarów podstawowych - dla zakresu geodezyjne pomiary podstawowe, - na kierunku studiów w obszarze nauk technicznych lub w obszarze nauk przyrodniczych, którego program umożliwia nabycie umiejętności dotyczących redakcji map - dla zakresu redakcja map, - na kierunku studiów w obszarze nauk technicznych lub w obszarze nauk przyrodniczych, którego program umożliwia nabycie umiejętności dotyczących fotogrametrii i teledetekcji - dla zakresu fotogrametria i teledetekcja, b) rok praktyki zawodowej w przypadku ukończenia studiów wyższych drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo 2 lata praktyki zawodowej w przypadku ukończenia studiów wyższych pierwszego stopnia. 2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą otrzymać również osoby, które: 1) posiadają pełną zdolność do czynności prawnych; 2) nie były karane za przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, za przestępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, za przestępstwo przeciwko mieniu, za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, za przestępstwo przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub za przestępstwo skarbowe; 3) posiadają średnie wykształcenie geodezyjne; 4) posiadają 6 lat praktyki zawodowej; 5) wykażą się znajomością przepisów w dziedzinie geodezji i kartografii. 3. Osoby posiadające w dziedzinie geodezji i kartografii tytuł naukowy profesora albo I lub II stopień specjalizacji zawodowej, nadane w trybie odrębnych przepisów, są zwolnione z obowiązku spełnienia wymagań określonych w ust. 1 pkt 3 lit. b. 4. Główny Geodeta Kraju może w uzasadnionych przypadkach, na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień zawodowych, uznać posiadanie innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej lub kartograficznej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w ust. 1 lub 2. Zgodnie z art. 45 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne: 1. Główny Geodeta Kraju nadaje uprawnienia zawodowe na wniosek osoby zainteresowanej. 2. Wniosek o nadanie uprawnień zawodowych może dotyczyć tylko jednego z zakresów, o których mowa w art. 43. Złożenie przez osobę zainteresowaną wniosku w jednym zakresie nie wyłącza możliwości złożenia przez nią wniosku o nadanie uprawnień zawodowych w innym zakresie, z tym że będzie on rozpatrywany w kolejnym postępowaniu kwalifikacyjnym. 3. Do wniosku o nadanie uprawnień zawodowych dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa w art. 44 lub art. 44a, oraz potwierdzenie wniesienia opłaty za przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego. 4. Główny Geodeta Kraju sprawdza wniosek o nadanie uprawnień zawodowych pod względem formalno-prawnym, a w razie konieczności wzywa osobę zainteresowaną do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wniosek nieuzupełniony w terminie pozostawia się bez rozpoznania. Zgodnie z art. 45a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne: 1. Stwierdzenie spełnienia przez osobę zainteresowaną wymagań określonych w art. 44 lub art. 44a następuje w drodze postępowania kwalifikacyjnego. 2. Postępowanie kwalifikacyjne obejmuje: 1) część wstępną, polegającą na weryfikacji dokumentów, o których mowa w art. 45 ust. 3; 2) część sprawdzającą, polegającą na przeprowadzeniu egzaminu ze znajomości przepisów w dziedzinie geodezji i kartografii. 3. Postępowania kwalifikacyjnego określonego w ust. 2 pkt 2 nie prowadzi się wobec osób, o których mowa w art. 44 ust. 3 i art. 44a ust. 1 pkt 3 i ust. 3. Zgodnie z art. 45b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne: 1. Postępowanie kwalifikacyjne prowadzi komisja kwalifikacyjna do spraw uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii, zwana dalej "komisją kwalifikacyjną". 2. Komisję kwalifikacyjną powołuje i odwołuje Główny Geodeta Kraju. 3. Komisję kwalifikacyjną powołuje się z udziałem przedstawicieli stowarzyszeń społeczno- zawodowych działających w dziedzinie geodezji i kartografii. 4. Główny Geodeta Kraju wyznacza przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej. 5. Główny Geodeta Kraju, na wniosek przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej, może powoływać zespoły kwalifikacyjne spośród członków tej komisji. 6. Przewodniczącemu i członkom komisji kwalifikacyjnej przysługuje wynagrodzenie za przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego. Zgodnie z art. 45b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne: 1. Główny Geodeta Kraju przekazuje wniosek o nadanie uprawnień zawodowych komisji kwalifikacyjnej po dokonaniu sprawdzenia, o którym mowa w art. 45 ust. 4. 2. Postępowanie kwalifikacyjne wszczyna się z dniem przekazania wniosku komisji kwalifikacyjnej. Zgodnie z art. 45e ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne: Postępowanie kwalifikacyjne w sprawie nadania uprawnień zawodowych trwa nie dłużej niż 4 miesiące od dnia jego wszczęcia, a w przypadku postępowania obejmującego tylko część wstępną - nie dłużej niż 2 miesiące. Zgodnie z art. 45f ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne: 1. Po zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego stwierdzającego spełnienie wymagań określonych w art. 44 lub art. 44a Główny Geodeta Kraju wydaje osobie zainteresowanej świadectwo stwierdzające nadanie uprawnień zawodowych i wpisuje ją do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe. Odmowa nadania uprawnień zawodowych następuje w drodze decyzji. 2. Główny Geodeta Kraju niezwłocznie informuje osobę zainteresowaną o dokonaniu wpisu do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe. Z przedstawianych akt administracyjnych wynika, że Główny Geodeta Kraju w piśmie z dnia [...] maja 2015.r. uznał wniosek z dnia [...] kwietnia 2015 r. za wniosek o uznanie posiadanego innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art.44a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jednocześnie poinformował skarżącego, że wykazana praktyka zawodowa, nie może stanowić podstawy spełnienia wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art.44a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skarżący A. B. pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Geodeta Kraju pismem z dnia [...] lipca 2015 r. ponownie poinformował skarżącego, że w jego ocenie z treści wniosku wynika, że osoba zainteresowana występuje o uznanie posiadanego innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art.44a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W piśmie tym organ stanął na stanowisku, że postępowanie w sprawie uznania przez Głównego Geodetę Kraju wykształcenia pokrewnego osoby zainteresowanej, o którym mowa w art.44 i 44a ust.4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne za wykształcenie geodezyjne, oraz postępowanie o nadanie uprawnień zawodowych to dwa różne postępowania, które nie mogą być prowadzone na podstawie jednego wniosku. Organ nie podjął jednak żadnych dalszych czynności w sprawie. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z powołanym wyżej art. 44a usM ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne uznanie posiadanego przez wnioskodawcę innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej lub kartograficznej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w tym przepisie zostało pozostawione przez ustawodawcę Głównemu Geodecie Kraju mimo, że dalsze postępowanie kwalifikacyjne prowadzi komisja kwalifikacyjna. W komentarzu do art. 44 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne podniesiono, że "od spełnienia wymagań kwalifikacyjnych określonych w pkt 1 i 2 ust. 1 art. 44 p.g.k., a zatem od posiadania wykształcenia geodezyjnego, średniego lub wyższego, a także od posiadania stosownej do wykształcenia 3-letniej albo 6-letniej praktyki zawodowej może być zwolniona osoba, która wystąpi z odpowiednim wnioskiem do Głównego Geodety Kraju, powołując się na posiadanie innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej i kartograficznej praktyki zawodowej. Główny Geodeta Kraju wszczyna na podstawie takiego wniosku postępowanie administracyjne, regulowane przepisami k.p.a. i po jego przeprowadzeniu wydaje decyzję administracyjną o uznaniu posiadanego innego pokrewnego wykształcenia i długoletniej geodezyjnej i kartograficznej praktyki zawodowej za spełniające wymogi p.g.k. odnośnie do wymaganych kwalifikacji określonych w art. 44 ust. 1 pkt 1 i 2 p.g.k. albo o odmowie uznania posiadanego pokrewnego wykształcenia i praktyki zawodowej w dziedzinie geodezji i kartografii za spełniające wymogi posiadania odpowiedniego wykształcenia i praktyki" - Jacek Lang, Komentarz do art.44 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, Komentarz Lex 2013. Zważywszy, że brzmienia art.44 ust. 4 i art.44a ust. 4 jest praktycznie tożsame, tezę tę należy odnieść odpowiednio do art.44a ust.4 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. W niniejszej sprawie organ w skierowanych do strony pismach z [...] maja 2015 r. i [...] lipca 2015 r. uznał wniosek Skarżącego za wniosek o uznanie posiadanego pokrewnego wykształcenia i długoletniej praktyki zawodowej za spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w ary. 44a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jednak Główny Geodeta Kraju nie rozpoznał wniosku Skarżącego w sposób prawem przewidziany czy to przez wydanie decyzji o odmowie żądanego uznania, czy też przez uznanie posiadanego przez Skarżącego wykształcenia za spełnienie odpowiednich wymagań kwalifikacyjnych i ewentualne nadanie wnioskowi Skarżącego dalszego biegu. Wobec powyższego uznać należy, że skarga Pana A. B. jest zasadna, bowiem organ nie rozpoznał jego wniosku w terminie wynikającym z art. 35 K.p.a. Miała zatem miejsce bezczynność organu. Podkreślenia wymaga, że każda bezczynność organu stanowi naruszenie prawa. Nie można jednak przyjąć, że w każdym przypadku bezczynności ma miejsce rażące naruszenie prawa. Gdyby tak uznać to wówczas art. 149 § 1a p.p.s.a. byłby zbędny, a ocena przez sąd charakteru naruszenia prawa niepotrzebna. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności. Stan bezczynności jest faktem i dla jego stwierdzenia nie mają znaczenia przyczyny jego zaistnienia. Wspomniane przyczyny mogą natomiast mieć znaczenie dla oceny charakteru naruszenia prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie II GSK 832/13, za rażące naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym można uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. dotyczyć może w szczególności zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Zasadnicze znaczenie mają terminy określone w art. 35 k.p.a., które jednak mogą być przedłużone w stosownym trybie. Zgodnie z art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Za rażące naruszenie tych przepisów można zatem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie. Zgodnie z art. 36 § 1 i § 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W związku z tym rozstrzyganie na podstawie art. 149 § 1 ¿danie drugie- p.p.s.a. powinno uwzględniać między innymi czy organ skorzystał z instytucji uregulowanej w art. 36 k.p.a. oraz czy ewentualne wyznaczanie przez organ administracji kolejnych terminów załatwienia sprawy było usprawiedliwione konkretnymi, obiektywnymi przeszkodami uniemożliwiającymi terminowe zakończenie postępowania. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie bezczynność Głównego Geodety Kraju miała charakter rażący. Do stwierdzenia tego upoważnia Sąd kilka czynników. Po pierwsze sam upływ czasu od złożenia wniosku. Po wtóre ujawnione w pismach organu przekonanie o braku konieczności jakichkolwiek rozstrzygnięć czy czynności. Taki sposób procedowania organu stał w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Nade wszystko jednak o rażącym charakterze bezczynności Głównego Geodety Kraju w przedmiotowej sprawie świadczy faktyczne pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Fakt ten w sposób oczywisty rażąco naruszał prawa strony do załatwienia sprawy w sposób zgodny z normami prawa (art. 7 k.p.a.), co zdaniem Sąd u powoduje konieczność stwierdzenia, że bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd doszedł natomiast do przekonania, że wymierzanie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. jest w niniejszej sprawie niecelowe. Skarżący nie wnosił o wymierzenie grzywny, jego celem jest uzyskanie rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast wobec zobowiązania Głównego Geodety Kraju do rozpoznania wniosku skarżącego odpada przymuszający charakter grzywny. W tej sytuacji w ocenie Sądu wymierzeni grzywny było niecelowe. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.