I SA/Gl 1245/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi C. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej także: organ nadzoru) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej także: k.p.a.) w związku z art. 17, art. 18, art. 23 § 3 i 4, art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej także: u.p.e.a.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...], którym uznano zarzut C. Ś.(dalej: zobowiązany, strona) na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Prezydenta Miasta T. na podstawie wystawionych przez ten organ tytułów wykonawczych nr [...] za bezzasadny. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że zobowiązany pismem z dnia [...] r. wniósł zarzut zwracając się m. in. o umorzenie w całości obowiązku objętego tytułami wykonawczymi nr [...] – [...] ze względu na jego nieistnienie. Wyjaśnił, że z uwagi na możliwość dowolności wypisywania wezwań do opłaty dodatkowej, jak również poboru tych opłat, nie potwierdza parkowania samochodu [...] w terminach wskazanych w tytułach wykonawczych oraz nie zgadza się ze stanowiskiem Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T.. Dalej wskazano, że Prezydent Miasta T. działający przez Naczelnika Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miasta T. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznał zarzut zobowiązanego za bezzasadny. Wyjaśnił, że samochód marki [...] o nr rej. [...] parkował w strefie płatnego parkowania Miasta T. w dniach wskazanych na wezwaniach bez uregulowania należnej z tego tytułu opłaty. Zobowiązany - właściciel ww. pojazdu nie udowodnił, że ww. pojazd użytkowany był przez inną osobę lub aby opłata za parkowanie została uiszczona. Ponadto organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił zasady ustanawiania i działania stref płatnego parkowania, a także sporządzania wezwań do uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu w ww. strefie. Relacjonując następnie argumentację zażalenia (do którego załączono fotografię pojazdu) podano, że zobowiązany podniósł w nim, że na kopiach wezwań do uiszczenia opłaty parkingowej jako kolor pojazdu wskazywano kolor srebrny lub siwy, podczas, gdy przedmiotowy samochód jest koloru [...]. Wobec powyższego, zdaniem strony, wezwania do uiszczenia opłaty parkingowej są "dotknięte wadą, gdyż nie są zgodne ze stanem faktycznym". W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia organ nadzoru zacytował art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm., dalej także: u.d.p.), zgodnie z którym korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Wskazał także, iż zgodnie z art. 13f ust. 1 i 2 wspomnianej ustawy za nieuiszczenie ww. opłat pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób pobierania określa rada gminy (rada miasta). Opłatę dodatkową pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13f ust. 3 u.d.p.). W myśl art. 19 ust. 1 u.d.p. organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. W kontekście powyższego organ nadzoru stwierdził, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miejskiej (w tym przypadku uchwały Rady Miasta T. Nr [...] z [...] 2004 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta T. oraz ustalenia wysokości opłat za parkowanie pojazdów samochodowych i sposobu pobierania opłat w strefie płatnego parkowania (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2004 r. Nr 11, poz. 413), stanowiącej akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Dalej wyjaśniono, że zarówno obowiązek zapłaty opłaty parkingowej, jak i opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty parkingowej nie wymaga konkretyzacji w formie dodatkowego aktu administracyjnego (decyzji bądź postanowienia), bowiem powstaje z mocy ustawy. Nadto, zauważono, że ustawodawca w art. 40d ust. 2 u.d.p. wskazał, iż ww. opłaty dodatkowe podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m. in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Z kolei z art. 3 § 1 u.p.e.a. wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Kontynuując organ nadzoru stwierdził, że ze znajdujących się w aktach sprawy wezwań wynika, iż pracownicy Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w T.(dalej: MZUiM) odnotowali nieopłacone parkowanie samochodu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania przy Urzędzie Skarbowym ([....]) w T. w dniach: [...],[...], [...],[...], [...], [...], [...], [...] [...] 2011 r., [...], [...], [...], [...], [...] 2011 r., [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...],[...] 2011 r., [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] 2011 r., [...] 2011 r., [...], [...], [...], [...] 2011 r., [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] 2011 r. oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] 2011 r. Wobec powyższego, Dyrektor MZUiM wystosował do strony upomnienie z dnia [...] r. zawierające wezwanie do dobrowolnego uiszczenia należności stanowiącej opłaty dodatkowe za nieuiszczenie opłat za parkowanie samochodu o numerze rejestracyjnym [...] wraz z kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...] zł. Następnie Prezydent Miasta T. działający przez Dyrektora MZUiM wystawił przeciw stronie tytuły wykonawcze z dnia [...] r. nr [...] – [...] oraz z [...] r. nr [...], a działając na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. zawiadomił zobowiązanego o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz doręczył ww. odpisy tytułów wykonawczych. W zarzucie zawartym w piśmie z dnia [...] r. zobowiązany, domagając się umorzenia w całości obowiązku objętego tytułami wykonawczymi wskazał na jego nieistnienie. W dalszych wywodach zaskarżonego postanowienia wskazano, że podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są enumeratywnie określone w art. 33 u.p.e.a. Na mocy pkt 1 tego przepisu podstawą zarzutu może być między innymi wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie albo - co w przedmiotowej sprawie zarzuca zobowiązany - nieistnienie obowiązku. Zarzut nieistnienia obowiązku zasadny jest wówczas, gdy obowiązek nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał, ale doszło do jego wygaśnięcia z powodu wykonania lub innych przyczyn, na przykład przedawnienia, umorzenia obowiązku, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania zarzutu zobowiązanego organ nadzoru wskazał, że z wspomnianej wyżej uchwały Rady Miasta T. z 29 stycznia 2004 r. wynika, że na obszarze strefy płatnego parkowania opłata za parkowanie pojazdów jest pobierana w dni robocze, od poniedziałku do piątku, od godziny 7:30 do godziny 18:00 (§ 4 ust. 1). W razie stwierdzenia nieuiszczenia opłat, których stawki zostały określone w § 4 ust. 2 uchwały, kontrolerzy dokumentują brak opłaty przez sporządzenie w dwóch egzemplarzach wezwania do zapłaty opłaty dodatkowej w wysokości [...] zł i umieszczenia jednego egzemplarza wezwania za wycieraczką pojazdu samochodowego, którego kierowca nie uiścił opłaty lub w innym odpowiednim miejscu (§ 6 ust. 3 uchwały). Sporządzenie przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania wraz z wyszczególnieniem danych pojazdu zobowiązanego należy zatem, w ocenie organu, nadzoru uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten w konkretnych dniach i godzinach był zaparkowany w danym obszarze miasta. Jednocześnie organ nadzoru zauważył, iż w przedmiotowej sprawie, pracownicy MZUiM wystawili łącznie 53 wezwania o nieopłaconym postoju w strefie, a mało prawdopodobne jest odnotowanie tylu postojów, jeżeli faktycznie nie miałyby one miejsca. Wystawienie takiej ilości wezwań dotyczących tego samego pojazdu parkującego w różnym czasie przez różnych pracowników MZUiM trudno uznać za dowolne i przypadkowe. Nadto organ nadzoru wskazał, iż w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, a kierowanie egzekucji do właściciela pojazdu opiera się na dwóch powiązanych ze sobą elementach: 1) domniemaniu faktycznym, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych, 2) założeniu, że jeżeli właściciel w danym dniu z samochodu nie korzystał, to wie, kto to uczynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Znajdująca się w aktach sprawy informacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z [...] r. potwierdza, że właścicielem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] od [...] r. jest zobowiązany. W zarzucie strona ograniczyła się do stwierdzenia, że nie potwierdza parkowania przedmiotowego pojazdu w terminach wskazanych w tytułach wykonawczych. Skoro nie wskazano żadnych okoliczności potwierdzających, że pojazd nie parkował w określonych dniach we wskazanych miejscach lub nie mógł w tych dniach w tych miejscach parkować, to trudno, zdaniem organu nadzoru, uznać stanowisko organu I instancji za dowolne. Konstatacji tej nie można skutecznie podważyć podnosząc, że w wezwaniach kolor przedmiotowego samochodu określano jako srebrny lub siwy, podczas gdy pojazd jest - jak twierdzi zobowiązany - koloru [...]. Powyższa rozbieżność nie wpływa na możliwość identyfikacji pojazdu, ponieważ w wezwaniach każdorazowo wskazano markę oraz numer rejestracyjny pojazdu pozwalający jednoznacznie zidentyfikować pojazd parkujący w strefie płatnego parkowania. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący, wnosząc o jego zmianę, wskazał, że "posiadanie przez Miejski Zarząd Ulic i Mostów w T. kopii wezwań do opłaty dodatkowej w strefach płatnego parkowania nie powinno stanowić dowodu w sprawie i jednocześnie być jedyną podstawą do żądania opłaty dodatkowej za parkowanie". W ocenie skarżącego, posiadane kopie wezwań dotknięte są wadą, gdyż w rubryce kolor wpisywano naprzemiennie "srebrny" lub "siwy", podczas, gdy przedmiotowy pojazd jest koloru [...], którego nie odnotowano w żadnym z wezwań. Za mało prawdopodobne uznał skarżący, aby wielu pracowników MZUiM nie dostrzegało różnicy pomiędzy tymi kolorami i jednocześnie stwierdził, iż: "to tak – jakby mylić kolor biały i czarny". Do skargi dołączono kolorową fotografię pojazdu, a na dowód błędów i pomyłek popełnianych przez pracowników MZUiM pobierających opłaty dołączono do skargi bilety parkingowe, wskazując na wpisanie nieprawidłowego numeru rejestracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...]r. organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r., którym uznano zarzut skarżącego na postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Prezydenta Miasta T. na podstawie wystawionych przez ten organ tytułów wykonawczych nr [...] – [...] za bezzasadny. Tytuły te wystawiono w związku z nieuiszczeniem opłat za parkowanie samochodu o nr rej. [...] w płatnej strefie parkowania przy [...] w T. w poszczególnych dniach stycznia, marca, kwietnia, lipca, sierpnia, września oraz października 2011 r., co skutkowało wystawieniem wezwania z dnia [...]r. do dobrowolnego uiszczenia opłaty dodatkowej, a następnie wystawieniem tytułów wykonawczych z dnia [...] i [...] r. Na wstępie zauważyć należy, że w niniejszej sprawie zarzut, który wyznacza granice sprawy, zgłoszony został na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku, co podniósł skarżący. W uzasadnieniu tego zarzutu stwierdził jedynie, że "z uwagi na możliwość dowolności wypisywania wezwań do opłaty dodatkowej, jak również pobór tych opłat przez Miejski Zarząd Ulic i Mostów w T., nie potwierdzam parkowania samochodu [...] w terminach wskazanych w tytułach wykonawczych z dnia [...] r.". W zażaleniu natomiast podniósł dodatkowo, że w doręczonych mu kopiach wezwań do uiszczenia opłaty parkingowej wymieniany jest naprzemiennie kolor siwy i srebrny, podczas, gdy przedmiotowy pojazd jest koloru [...]. Trzeba nadto zwrócić uwagę, że art. 34 § 4 u.p.e.a. traktuje o dwóch rodzajach postanowień w sprawie zarzutów wniesionych m.in. na tej podstawie - postanowieniu organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów oraz postanowieniu wierzyciela zawierającego stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów, przy czym od obydwu postanowień przysługuje zażalenie (§ 2 i 5 tego przepisu). W badanej sprawie organem egzekucyjnym i równocześnie wierzycielem jest Prezydent Miasta T., zatem wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu byłoby bezprzedmiotowe (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06, wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W dalszej kolejności - w związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela w tytułach wykonawczych, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - przypomnieć wypada, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz.115 ze zm.) Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się - jak to określa art. 13b ust. 1 u.d.p. - za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 cyt. ustawy wskazał również cel ustalania stref płatnego parkowania. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość i sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego np. decyzji. Użycie w art. 13 f u.d.p. zwrotu "pobiera się" nie oznacza, że przepis ten zawiera upoważnienie dla zarządcy drogi do wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie poboru opłaty dodatkowej, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty dodatkowej nie jest wymagana jego konkretyzacja w drodze decyzji, gdyż wspomniana wysokość opłaty dodatkowej wynika z postanowień uchwały właściwej Rady Miasta. "Pobranie" nie oznacza więc wydania aktu administracyjnego o ustaleniu opłaty, lecz podjęcie czynności egzekucyjnych w przedmiocie wyegzekwowania tej należności (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 140/13. Sporządzane przez inkasentów obsługujących strefy płatnego parkowania zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, których oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, jest zatem dokumentem potwierdzającym nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi dla korzystającego z drogi dodatkową informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Przepisy ustawy o drogach publicznych, jak również postanowienia uchwały Miasta T. z dnia 29 stycznia 2004 r. nr 0150/XVI/358/04 nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Nawiązując w tym miejscu do wskazywanej przez skarżącego w zarzucie z dnia [...] r. "dowolności" wypisywania wezwań, zaakcentować należy, że wezwania te stanowią druki ścisłego zarachowania i składają się z dwóch części, które po rozerwaniu stają się dwoma egzemplarzami, jeden umieszcza się za wycieraczką z pouczeniem o konieczności uiszczenia opłaty, drugi przekazywany jest zarządcy drogi publicznej. Podkreślania w tym miejscu wymaga, że w aktach sprawy znajdują się kopie wszystkich pięćdziesięciu trzech wezwań, każde z nich oznaczone jest innym numerem, a wpisane na nich daty parkowania odpowiadają w pełni datom jakie wyszczególniono w tytułach wykonawczych podając okres (dzień), za który opłata jest należna (rubryka 42). Sporządzenie przez inkasenta obsługującego strefę płatnego parkowania przedmiotowych wezwań o braku uregulowania opłaty parkingowej we wskazanym tam dniach 2011 r. i godzinach wraz z wpisaniem numeru rejestracyjnego pojazdu i jego marki należało zatem, w ocenie Sądu, uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten w tych dniach i godzinach był zaparkowany we wskazanym tam miejscu. Zaakcentować należy, że skarżący nie kwestionował faktu istnienia i odbioru takich wezwań, ani pouczeń w nich zawartych, nie podał także żadnej okoliczności faktycznej mogącej wskazywać, że przedmiotowy pojazd nie mógł parkować w danym czasie w strefie płatnego parkowania. Wbrew twierdzeniom skargi nierozróżnienie koloru siwego, srebrnego i [...] nie jest błędem tej wagi, co pomylenie koloru czarnego z białym. Abstrahując w tym miejscu od szczegółowych rozważań dotyczących nazewnictwa odcieni lakierów samochodowych o zbliżonej tonacji kolorystycznej zauważyć należy, że kolor pojazdu ma w omawianych wezwaniach znaczenie pomocnicze (wpisuje się w nim przecież numer rejestracyjny pojazdu i jego markę. Warto także zauważyć, że we wszystkich kilkudziesięciu wezwaniach konsekwentnie oznaczano kolor jako siwy i srebrny, a w żadnym nie wpisano koloru z całkowicie odmiennej grupy barw, co ewentualnie mogłoby wzbudzać wątpliwości dotyczące rzetelności sporządzenia wezwania. W ocenie Sądu, sporządzenie przez inkasenta obsługującego strefę płatnego parkowania (w spornych miejscach) przedmiotowych wezwań świadczących o nieuregulowaniu opłaty parkingowej we wskazanym tam dniach 2011, wobec braku skutecznego podważenia przez zobowiązanego opisanej wyżej okoliczności, należało uznać za wystarczające dla przyjęcia, że pojazd ten (stanowiący wówczas bezspornie własność skarżącego) w tych dniach i godzinach był zaparkowany we wskazanym tam miejscu. Wykazana powyżej legalność zaskarżonego postanowienia, w którym organ nadzoru zasadnie zaaprobował stanowisko wierzyciela będącego jednocześnie organem egzekucyjnym o odmowie uwzględnienia zarzutu zobowiązanego na prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania opłat dodatkowych za pozostawianie pojazdu w strefie płatnego parkowania, nakazywała oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.