II SA/Bd 1294/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A S.A. w G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Spółki A S.A. w G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. E. S.A. (skarżąca spółka) zwróciła się do Starosty [...] o wydanie na jej rzecz, na podstawie art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzji administracyjnej zobowiązującej J. S. oraz A. P. do udostępnienia części nieruchomości położonej w miejscowości Z. M. obejmującej działki nr [...] oraz [...], obręb [...], Z. , gmina Z. , zgodnie z zakresem przedstawionym na załączonej do wniosku mapie, na okres 4 dni liczony od dnia jej zajęcia, w celu wykonania remontu napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 15 kV relacji GPZ U.-R. i GPZ P.-U., stanowiącej własność skarżącej spółki polegającego na wymianie żerdzi słupa nr [...], wymianie izolatorów, wymianie przewodów oraz ich naciąg. Spółka wniosła jednocześnie o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości ze względu na ważny interes gospodarczy, tj. konieczność przeprowadzenia remontu linii celem zapewnienia dalszego, bezpiecznego i niezakłóconego jej funkcjonowania. Wniosek zawierał opis zakresu prac niezbędnych do wykonania, wskazanie obszaru zajęcia nieruchomości i terminu niezbędnego na wykonanie prac z załączeniem mapy przebiegu linii, opisu prac remontowych oraz ich harmonogramu. We wniosku zawarta była adnotacja, iż właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na przeprowadzenie przedmiotowych prac. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r., działający z upoważnienia Starosty T. Kierownik Referatu Gospodarki Nieruchomościami w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w T. o wyrażenie opinii co do charakteru określonego we wniosku przedsięwzięcia. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. stwierdzono, że w analizowanym przypadku inwestor nie zmienia przebiegu i długości sieci, ale dokonuje wymiany przewodów na przewody o innych parametrach technicznych oraz wymienia słupy - nowe kable AFL 6x70 mm˛ posiadają inne parametry techniczne niż przewody AFL-6 35 mm˛ oraz AFL-6 50 mm˛, co wyklucza zakwalifikowanie przedmiotowych prac jako remontu, podobnie jak prac polegających na wymianie słupów, będących- jak podkreślono- podstawowymi elementami konstrukcyjnymi napowietrznej sieci elektroenergetycznej. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] Starosta T. odmówił wydania decyzji określonej w powyższym wniosku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przytoczeniu treści art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 3 pkt 7a i pkt 8 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji stwierdził, iż wskazany we wniosku zakres prac wykracza poza pojęcie remontu lub konserwacji, stanowiąc w istocie przebudowę lub budowę nowego obiektu. W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie, w ocenie organu, nie mógł znaleźć zastosowania ar. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. skarżąca spółka odwołała się od powyższej decyzji do Wojewody, zarzucając jej błędne uznanie pisma Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego z dnia [...] czerwca 2015 r. za dokument urzędowy, mogący stanowić podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie oraz nieprawidłowe przyjęcie, że planowane prace na przedmiotowej linii elektroenergetycznej nie stanowią remontu, lecz przebudowę lub budowę nowego obiektu budowlanego. W uzasadnieniu odwołania skarżąca spółka podniosła, że organ winien sam dokonać interpretacji przepisów i zadecydować o ich zastosowaniu, a w przypadku uznania, że w sprawie konieczne jest zasięgnięcie wiadomości specjalnych, powinien uzyskać opinię biegłego w tym zakresie. Podniosła również, że w przedmiotowej sprawie organ nie wskazał podstaw końcowej kwalifikacji prac jako przebudowy przedmiotowego obiektu oraz nie wytłumaczył, w jaki sposób parametry linii po wykonaniu tych prac miałby ulec zmianie, ani dlaczego wymiana przewodów linii może być uznana za remont, natomiast wymiana słupów zawsze miałaby stanowić przebudowę; w ocenie skarżącej niewłaściwym jest nazywanie obiektem budowlanym pojedynczego słupa, podczas gdy urządzeniem jest cały odcinek napowietrznej linii elektroenergetycznej przebiegający przez nieruchomość, a nie pojedyncze jego elementy, tj. słupy, czy przewody. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przytoczeniu treści art. 124b ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu I instancji, że istotą remontu jest odtworzenie stanu pierwotnego, natomiast wykonanie na istniejącym obiekcie robót mających na celu utrzymanie obiektu w dobrym stanie stanowi bieżącą konserwację, co, zgodnie z definicją z art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane wyklucza kwalifikację tych prac jako remontu. Jak wskazał organ, skutkiem zamierzonych prac ma być powstanie nowej substancji w obrębie istniejącego na przedmiotowym odcinku obiektu budowlanego zamiast lub obok istniejących elementów. Wojewoda potwierdził ustalenie organu I instancji, że zakres i rodzaj prac wskazany we wniosku stanowi określona w art. 3 pkt 7a przebudowę; organ odwoławczy potwierdził też słuszność stanowiska Starosty, że parametr charakterystyczny obiektu liniowego, jakim jest jego długość, nie ulega zmianie, ale zgodnie z przedstawionym projektem zmianie mają ulec podstawowe elementy konstrukcyjne obiektu liniowego, tj. słup oraz przewody, co uniemożliwia zakwalifikowanie zamierzonych robót do kategorii remontu czy konserwacji. Organ odwoławczy potwierdził ponadto prawidłowość uznania przez organ I instancji pisma Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego jako dowodu w sprawie wskazując, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a zapytanie skierowane do Wydziału było ściśle związane z zakresem prowadzonych przez niego spraw i nie można wyrażonej opinii zarzucić braku specjalistycznej wiedzy. W odniesieniu do twierdzenia spółki o braku ustaleń faktycznych prowadzących do wniosku o zmianie parametrów linii organ odwoławczy wskazał, że ustalenia te wynikają z przedłożonego przez wnioskodawcę projektu budowlanego, który stanowił przedmiot analizy Starosty i pozwolił na wniosek o braku remontowego charakteru przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...] września 2015 r. E. S.A. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 76, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji opartej na opinii Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w T. z [...] czerwca 2015 r. błędnie uznanej za dowód w sprawie i błędnie kwalifikującej zamierzone prace jako przebudowę, nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji dlaczego planowane prace nie mogą być zakwalifikowane jako remont oraz błędne przyjęcie, na podstawie opinii z [...] czerwca 2015 r., że planowane prace doprowadzą do zmiany parametrów linii. Spółka zarzuciła ponadto naruszenie art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że planowane prace nie mieszczą się w definicji remontu zawartej w art. 3 ust. 8 ustawy Prawo budowlane mimo, że na skutek przeprowadzenia prac parametry linii nie ulegną zmianie, zatem będzie to ta sama linia energetyczna, pracująca z takim samym napięciem oraz mająca ten sam, co obecnie, przebieg. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, iż organ nie może prowadzić dowodu na okoliczność prawidłowości stosowania przepisów prawa, lecz jest zobowiązany do ich samodzielnego interpretowania i stosowania; że przedmiotowa opinia nie stanowi dowodu w sprawie i organ nie mógł oprzeć na niej swojego rozstrzygnięcia oraz że w uzasadnieniach decyzji obu instancji nie wykazano w dostateczny sposób, dlaczego planowane prace nie mieszczą się w kategorii remontu. Jak wskazała spółka, Starosta ograniczył się w tym zakresie do przytoczenia stanowiska wyrażonego w opinii z dnia [...] czerwca 2015 r., zaś Wojewoda przytoczył legalną definicje remontu, wskazał na brak zmiany charakterystycznego elementu obiektu, jakim jest długość linii, zmianę w odniesieniu do słupa i przewodów oraz stwierdził, że ustalenia powyższe potwierdza opinia z [...] czerwca 2015 r. i przedstawiony projekt budowlany; powyższe w ocenie spółki, nie pozwala na zidentyfikowanie przyczyn powziętej kwalifikacji przedmiotowych robót. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 124b ust. 1 ustawy prawo budowlane skarżąca spółka podniosła, że Wojewoda błędnie uznał za przedmiot prac słup elektryczny oraz przewody, jako elementy linii energetycznej, a nie linię energetyczną jako odcinek urządzenia liniowego przebiegający przez daną nieruchomość; że wymiana starych słupów i kabli na nowe przewody i słupy betonowe odpowiada współczesnym wymogom technologicznym i nie oznacza demontażu linii i budowy nowego obiektu ani przebudowy linii, a zainstalowanie aktualnie stosowanych wyrobów nie wyklucza możliwości zastosowania przepisu art. 124b ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami; oraz że wykładnia przedstawiona przez organy obu instancji prowadzi do wniosku, iż każda wymiana elementu linii energetycznej stanowi jej przebudowę, co wyklucza stosowanie tego przepisu względem podobnych obiektów liniowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. Wychodząc z tych przesłanek Sąd uwzględnił skargę, gdyż stwierdził, że zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 P.p.s.a. stanowi podstawę do ich uchylenia. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm. – dalej: u.g.n.), zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Zdaniem skarżącej spółki organ niezasadnie, w oparciu o powyższy przepis, odmówił zobowiązania współwłaścicieli do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania określonych przez skarżącą czynności, błędnie kwalifikując owe czynności jako przebudowę, a nie remont. W ocenie Sądu kwalifikacja dokonana przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji jest co najmniej przedwczesna, nie została bowiem poprzedzona prawidłowym ustaleniem, a następnie wyczerpującą analizą stanu faktycznego. Rozważając zakres koniecznej analizy stanu faktycznego, mając na względzie treść cytowanego art. 124b u.g.n., należy przede wszystkim wcześniej dokonać analizy pojęcia "remontu". Jak słusznie bowiem wskazały organy, w przedmiotowym przypadku możliwość wydania decyzji zobowiązującej, stosownie do art. 124b u.g.n., wymagałaby zakwalifikowania planowanych robót jako remontu. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – dalej P.b.), ilekroć mowa o remoncie, należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Należy podzielić stanowisko zawarte w wyroku NSA z 20.04.2012 r., II OSK 281/11 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), że ustawodawca wskazując w powyższym przepisie, jak należy rozumieć roboty budowlane polegające na remoncie obiektu budowlanego, oparł się na trzech istotnych elementach definiujących to pojęcie. Po pierwsze, remont musi być wykonywany w istniejącym obiekcie budowlanym, co wyklucza z góry brak takiego obiektu w całości lub części i co oznaczałoby budowę lub odbudowę obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b. Remont w związku z koniecznością fizycznego istnienia obiektu budowlanego w jego trakcie, nie może też polegać na całkowitej lub częściowej rozbiórce obiektu, a następnie jego wznoszeniu od nowa. Po drugie, roboty budowlane polegające na remoncie mają na celu wyłącznie odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego, a nie jego przebudowę, rozbudowę, nadbudowę lub zmianę jego przeznaczenia. I po trzecie, przy wykonywaniu remontu dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 7a P.b., przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (...). Zmiana parametrów użytkowych lub technicznych jest zatem następstwem prac budowlanych wykonywanych nie w ramach remontu, lecz przebudowy (art. 3 pkt 7 lit. a P.b.). Organ nie dokonał jednak dostatecznych ustaleń pozwalających ocenić, czy taka zmiana ma nastąpić. Aby dokonać takiej oceny, trzeba przede wszystkim znać obecne parametry użytkowe i techniczne obiektu budowlanego. Poczynione przez organ ustalenia ograniczają się w tym względzie do wskazania, że obecnie na działkach nr [...] oraz [...] znajduje się odcinek napowietrznej linii elektroenergetycznej SN-15kV, której elementami są słup nr 23 i linki AFL. Brak jest ustaleń co do szczegółowych parametrów tegoż słupa (wysokość, ewentualna średnica lub długość i szerokość, ewentualnie możliwa do zamontowania ilość i ciężar przewodów itp.). Z uzasadnień decyzji obu instancji nie wynika także, ile i o jakich parametrach (przekrojach) są obecnie istniejące linki AFL. Odnośnie parametrów, które mają być następstwem wykonanych robót budowlanych, ustalenia ograniczają się do tego, że parametr w postaci długości obiektu liniowego nie ulegnie zmianie, natomiast zmianie ulegną podstawowe elementy konstrukcyjne linii, tj. słup oraz przewody. Jak słusznie podniosła skarżąca spółka, powyższe, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, nie uzasadnia odmowy zakwalifikowania zamierzonych prac jako remontu, bowiem wniosków takich nie można wyciągać z tak skąpych ustaleń. Poprzeć przyjdzie ponadto stanowisko skarżącej, że przy ocenie, czy dane prace można zakwalifikować jako remont obiektu budowlanego, należy mieć dodatkowo na uwadze to, że w przedmiotowej sprawie owym obiektem budowlanym jest linia elektroenergetyczna, tj. obiekt liniowy w rozumieniu art. 3 pkt 3a P.b. Charakterystycznym parametrem takiego obiektu jest długość. Jak słusznie zaznaczył WSA w Poznaniu w wyroku z 2.07.2009 r., III SA/Po 279/09, LEX nr 531615, na budowlę liniową składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów i nie znajduje żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" budowli na poszczególne elementy, nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają definicję budowli. Kwestia zatem, czy dochodzi do ewentualnej rozbiórki dotychczas istniejącego obiektu i wznoszenia w jego miejsce nowego obiektu (co wykluczałoby remont), nie może być – tak jak uczynił to organ w kontrolowanej sprawie – odnoszona do jednego słupa, który stanowi jedynie część obiektu budowlanego, którym jest cała linia elektroenergetyczna, składająca się z wielu słupów i odcinków linek pozwalających na przesyłanie energii elektrycznej. W powyższym względzie (tj. jaka część obiektu budowlanego ma być objęta planowanymi pracami) organ nie poczynił koniecznych ustaleń. Zasadnie także skarżąca podnosi, że zakwalifikowanie danych robót jako remontu nie może łączyć się z wymogiem użycia dokładnie takich samych wyrobów budowlanych, jakie były użyte przy budowie obiektu. Porównując definicje remontu i przebudowy należy zauważyć, że w obu przypadkach nie jest wykluczone stosowanie wyrobów innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Różnica jest taka, że w przypadku przebudowy użycie takich wyrobów może prowadzić do zamierzonej zmiany parametrów użytkowych lub technicznych (za wyjątkiem pewnych szczególnych parametrów wskazanych przez ustawodawcę), w przypadku remontu stosowanie takich wyrobów nie może prowadzić do owej zmiany parametrów użytkowych lub technicznych. Nie sposób przy tym przyjmować, aby intencją ustawodawcy było dopuszczenie przy wykonywaniu remontu zastosowania wyrobów budowlanych innych niż pierwotne, ale tylko pod warunkiem, że ich wszystkie bez wyjątku parametry będą identyczne jak wyrobów pierwotnych. Byłoby to nieracjonalne, choćby z uwagi na postęp techniczny i czyniłoby remont niemożliwym w sytuacji, gdy na rynku nie są już dostępne materiały budowlane o cechach identycznych jak materiały zastosowane w remontowanym obiekcie. W każdym wypadku należy zatem analizować, czy wyroby nowe na tyle różnią się od użytych pierwotnie, by uzasadniony był wniosek o zmianie parametrów. Podkreślić należy także to, że dla ustalenia, czy dane prace mieszczą się w pojęciu remontu, wymagana jest ocena, czy nastąpiła zmiana parametrów użytkowych lub technicznych obiektu budowlanego jako całości, nie tylko poszczególnych jego elementów (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6.05.2015 r., IV SA/Po 106/15, publ. CBOSA). Należy zwrócić uwagę, że w załączonym do wniosku opisie technicznym wskazano, iż istniejąca linia napowietrzena SN 15 kV GPZ U. – R. i GPZ P. - U. została wybudowana na słupach drewnianych oraz na słupach betonowych typu ŻN, ALA i DANA (k. 42 akt administracyjnych). Jeżeli zatem obecnie istniejący obiekt liniowy w swojej konstrukcji posiada różnego rodzaju słupy (drewniane, betonowe), trudno przyjmować, bez bliższych ustaleń, że już sama wymiana słupa np. drewnianego na betonowy jest zastosowaniem tego rodzaju wyrobu budowlanego, która prowadzi do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych całego obiektu budowlanego (linii elektroenergetycznej). Planowane użycie przy wymianie słupa i przewodów elektrycznych stanowiących część linii elektroenergetycznej wyrobów budowlanych posiadających inne (wyższe) parametry niż wyroby budowlane stanowiące obecnie część tego obiektu liniowego (linii elektroenergetycznej) nie będzie remontem, o którym mowa w art. 124b ust. 1 g.n. i art. 3 pkt 8 P.b., jeżeli spowodują zmianę parametrów użytkowych lub technicznych obiektu budowlanego jako całości; dla rozstrzygnięcia, czy mamy do czynienia z remontem czy przebudową, nie jest wystarczające stwierdzenie, że dochodzi do zmiany parametrów technicznych tylko jednego słupa i przyłączonych do niego przewodów elektrycznych, bez odniesienia się do całości obiektu. W kontrolowanej decyzji organ w istocie skupia się na badaniu ewentualnej zmiany wyodrębnionej części obiektu, brak jest ustaleń, jaki wpływ będzie miało użycie innych niż pierwotne wyrobów budowlanych na parametry całego obiektu budowlanego. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ uchybił wynikającemu z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozpatrzenia sprawy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez ustalenie, że planowane roboty budowlane mieszczą się w granicach remontu. Zasadny jest przy tym zarzut naruszenia art. 76 K.p.a. dotyczący błędnego potraktowania pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w T. z dnia [...] czerwca 2015 r. jako dowodu w sprawie. Słusznie podnosi skarżąca, że zawarta w tym dokumencie wypowiedź nie jest wypowiedzią o faktach, ale jest to ocena prawna sytuacji faktycznej. Wymienione pismo nie może być zatem potraktowane jako dowód na zaistnienie okoliczności faktycznej wchodzącej w skład stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygania organu w sprawie. Nie może być także traktowane – jak to sugeruje wypowiedź organu w uzasadnieniu decyzji co do posiadania specjalistycznej wiedzy przez Wydział Architektury i Budownictwa – jako opinia biegłego. Po pierwsze, jak już wskazano, nie jest to wypowiedź o faktach (w przypadku opinii biegłego byłaby to wypowiedź o faktach w kontekście wiadomości specjalnych), po drugie – w istocie pochodzi od osoby działającej na rzecz samego organu, który winien rozstrzygać sprawę, a nie od podmiotu zewnętrznego. W myśl art. 33 i art. 33b ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1445), starostwo powiatowe jest bowiem nieposiadającą osobowości prawnej jednostką organizacyjną powiatu, przy pomocy której zarząd wykonuje zadania powiatu, wchodzącą w skład powiatowej administracji zespolonej. Stanowi ono aparat pomocniczy organu wykonawczego (zarządu) powiatu, a także starosty. Starostwo, jako aparat pomocniczy, jest podporządkowane staroście. W przedmiotowej sprawie pismo kierowane od jednego do drugiego wydziału tego samego starostwa jest zatem w istocie korespondencją wewnętrzną, zawierającą propozycję rozstrzygnięcia, które ma być zawarte w decyzji starosty właściwego do rozstrzygnięcia sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rzeczą organu będzie zatem ustalenie, jakie konkretnie parametry ma linia energetyczna obecnie oraz jakie konkretnie parametry ma uzyskać w wyniku przeprowadzenia wskazanych przez skarżącą spółkę robót budowlanych; przeanalizowanie jakiej części elementów obiektu liniowego (tj. linii elektroenergetycznej) dotyczy zmiana parametrów i na ile – w odniesieniu do każdego poszczególnego elementu – jest to zmiana istotna, a dopiero następnie – czy suma zmian w zakresie poszczególnych elementów uzasadnia tezę, że nastąpić ma zmiana parametrów obiektu budowlanego jako całości. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a. należało orzec jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach (punkt 2. wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.