II SA/Rz 234/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą we [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. Sp. z o.o. z siedzibą we [...] w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej (DIC) z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. Wskazano na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodu Spółki, co umożliwia jej nieprzerwane funkcjonowanie. W ocenie strony skarżącej, brak zastosowania wobec niej ochrony, o którą wnosi może znacznie utrudnić prowadzenie przez nią wskazanej działalności bądź nawet skutkować jej zaprzestaniem. Podniesione zostało, że sytuacja finansowa Spółki nie jest stabilna. Wprawdzie za 2014 r. wypracowała ona zysk w wysokości 409 068,50 zł, jednak wobec szerokiego zakresu jej działalności nie jest to wynik świadczący o znacznej rentowności przedsiębiorstwa. Zysk ten nie stanowi także o definitywnej, pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Wskazano, że obecnie wobec Spółki toczy się kilkaset postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, z tym, że część z nich jest na etapie postępowania sądowego w związku ze złożonymi skargami. Szacowana przez Spółkę wysokość wszystkich wynikających z powyższych postępowań kar pieniężnych to 5 124 000 zł, co stanowi niemal trzynastokrotność rocznego jej zysku. Wysokość kar już wymierzonych Spółce to 876 000 zł. Zwrócono nadto uwagę, że działanie organów w niniejszej sprawie oparte było na nieskutecznym, bo nienotyfikowanym uregulowaniu prawnym. Postanowieniem z dnia [..] marca 2015 r. nr [...] DIC odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady wykonalności takich rozstrzygnięć i ma na celu ochronę strony na czas postępowania sądowego przed skutkami wskazanymi w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi mianowicie o możliwości udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w razie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy ocenie wniosku we wskazanym przedmiocie analizie podlegają wszystkie zawarte w aktach sprawy dokumenty pod kątem ziszczenia wymienionych wyżej przesłanek. Jeśli jednak dokumentów takich brak, rozważania odnośnie do możliwości zaistnienia któregoś z niebezpieczeństw określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. są w istocie niemożliwe. Tym samym należy przyjąć, że to podmiot domagający się zastosowania wobec niego przedmiotowej instytucji winien wraz z wnioskiem przedłożyć stosowną dokumentację świadczącą o potrzebie wstrzymania wykonania kwestionowanego skargą aktu. Tymczasem Spółka z obowiązku takiego w sposób należyty się nie wywiązała. Przedstawiła bowiem jedynie Rachunek Zysków i Strat porównawczy, z którego na dzień 31 grudnia 2014 r. wynika zysk netto w wysokości 403 605,73 zł oraz bilans wskazujący na wartość aktywów trwałych na 31 grudnia 2014 r. wynoszącą 2 770 086,25 zł. Należy zaznaczyć, że akta administracyjne sprawy nie zawierają innych informacji, istotnych z punktu widzenia rozpatrzenia niniejszego wniosku. Z uwagi na nieaktualność powyższych danych, jak też brak innego rodzaju dokumentów, które obrazowałyby obecną sytuację materialną Spółki nie było podstaw do uwzględnienia jej żądania. Oceniając natomiast przedstawione dokumenty nie można stracić z pola widzenia, że Spółka za 2014 r. osiągnęła zysk wynoszący 403 605,73 zł. Należy mieć ponadto na uwadze, że każda należność pieniężna, której obowiązek zapłaty spoczywa na danym podmiocie niesie ze sobą określoną dolegliwość finansową, która oczywiście może przybrać rozmiary skutkujące wystąpieniem niebezpieczeństw określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., jednak powyższe musi być możliwe do stwierdzenia w oparciu o przedstawione materiały dokumentacyjne. Poza tym, wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie powoduje nieodwracalnego skutku, jako że ewentualne uwzględnienie skargi wywoła potrzebę zwrotu należności. Mając więc na uwadze, że Spółka nie zobrazowała należycie swojej obecnej sytuacji finansowej, a jej interpretacja na podstawie samych tylko akt administracyjnych sprawy nie jest możliwa, niezasadnym byłoby przychylenie się do złożonego przez nią wniosku. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.