II SAB/Ke 8/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2016 r. w zakresie nie udzielonej informacji; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odmawia wymierzenia organowi grzywny; IV. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz P. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 26 stycznia 2016r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie nie udostępnienia informacji publicznej. W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) poprzez nie udostępnienie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Na tej podstawie skarżący domagał się: zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podał, że wnioskiem z dnia 30 grudnia 2015r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie drogą elektroniczną treści wydanych przez Wojewodę Świętokrzyskiego decyzji z dnia 23 sierpnia 2012r. znak: IG.XI.7534.32.2011 oraz decyzji z dnia 12 maja 2014r. znak: IN.X.7533.113.2013r. Następnie wskazał, że w dniu 5 stycznia 2016r. Wojewoda przesłał drogą elektroniczną treść decyzji o które wnosił, ale jednocześnie usunął z ich treści dane osobowe oraz niektóre daty wydania decyzji oraz niektóre znaki występujące w treści. Skarżący zakwestionował stanowisko organu, i dnia 5 stycznia 2016r. wysłał kolejny wniosek o przesłanie żądanych decyzji uzupełnionych o daty oraz znaki wszystkich decyzji występujących w ich treści, podnosząc, że nie są to dane osobowe, gdyż nie identyfikują osoby i jako takie nie powinny być usunięte. W dniu 18 stycznia 2016r. Wojewoda przesłał skarżącemu informację, że sprawa udostępnienia informacji publicznej w postaci przesłania treści żądanych decyzji została załatwiona w dniu 5 stycznia 2016r. Skarżący uznał, że tym pismem organ jednoznacznie odmówił udzielenia mu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem w pełnym zakresie. Skarżący ponadto wskazał, że organ nie wykazał dobrej woli w załatwieniu wniosku co świadczy o rażącym naruszeniu prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Uzasadniając to stanowisko podniesiono, że w odpowiedzi na wniosek z dnia 30 grudnia 2015r. skarżący otrzymał kserokopie żądanych decyzji, z tym zastrzeżeniem, że zostały usunięte dane chronione prawem, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Natomiast w związku z ponownym wnioskiem skarżącego z dnia 5 stycznia 2016r., w którym domagał się uzupełnienia przesłanych decyzji o daty i znaki decyzji do skarżącego zostało skierowane pismo z 18 stycznia 2016r., w którym wyjaśniono, iż sprawa udzielenia informacji publicznej została załatwiona i nie można mówić o bezczynności organu a skarga pozbawiona jest podstaw prawnych. Dodatkowo organ wskazał, że błędne jest zarzucenie przez skarżącego naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który ma zastosowanie w przypadku odmowy udzielenia informacji a w przedmiotowej sprawie informacja publiczna została skarżącemu udzielona 5 stycznia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest dokonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 pkt 8 z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Chodzi zatem o bezczynność w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Materia dotycząca informacji publicznej została uregulowana w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) – zwanej dalej u. d. i p. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 tejże ustawy. Zgodnie z powołanymi przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Natomiast przepis art. 5 ust. 1-3 tej ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji podlega także ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy; przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Jednocześnie na gruncie omawianej ustawy władza publiczna lub inny podmiot w niej wskazany zobowiązany jest do udzielenia żądanej informacji publicznej, której jest dysponentem (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), w sposób i formie wskazanej we wniosku bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w oparciu o art. 16 tej ustawy. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Wojewoda jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Żądana wnioskiem skarżącego informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Analiza akt administracyjnych, a także treść skargi wskazują, że organ udzielił wnioskodawcy informacji. Kwestią sporną była natomiast zawartość tej informacji. Skarżący twierdzi, że nie otrzymał pełnej informacji, o jaką występował we wniosku z dnia 30 grudnia 2015r. Organ w udostępnionej mu informacji w części, dokonał bowiem ograniczenia jej zawartości w zakresie dat i znaków decyzji występujących w treści przedmiotowych decyzji powołując się przy tym na usunięcie danych chronionych prawem. Organ uznał, że udostępnienie informacji publicznej, w której zanonimizowano dane chronione prawem nie stanowi o jego bezczynności. Ze stanowiskiem organu zaprezentowanym na tle niniejszej sprawy nie można się zgodzić. Po pierwsze adresat wniosku nie jest uprawniony do dowolnego doboru informacji przekazanych, ale powinien rozpoznać wniosek w zakresie żądań w nim zawartych, w sposób określony w ustawie. Oznacza to, że powinien udzielić informacji zgodnej z wnioskiem bądź w sytuacji, gdy uzna, że informacje, których wnioskodawca żąda nie podlegają ujawnieniu, ze względu na ograniczenia ustawowe wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. powinien wydać decyzję o odmowie ich udostępnienia. Należy natomiast stwierdzić, że skarżący we wniosku z dnia 5 stycznia 2016r. wystosowanym do organu po otrzymaniu zanonimizowanych kopii decyzji, o jakie wystąpił pierwotnie we wniosku z dnia 30 grudnia 2015r., wyraźnie wskazał, że żąda udostępnienia pełnej informacji, z datami wydawanych decyzji i ich znakami podnosząc, że nie są to dane osobowe, ponieważ nie identyfikują osoby, dodatkowo wskazał, że niektóre daty i niektóre znaki decyzji nie zostały zanonimizowane. Mając zatem na względzie treść wniosku, stanowisko skarżącego zawarte w skardze stwierdzić należy, że skarżący nie wyrażał zgody na ograniczenie żądanej informacji publicznej poprzez usunięcie z niej danych w postaci dat i znaków decyzji, a wręcz elementem tej informacji miały być także te dane dotyczące dat i znaków decyzji. Nie można zatem przyjąć, że sposób i zakres dokonanej przez organ anonimizacji nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych we wniosku faktach. Jednocześnie, zdaniem Sądu, ustalenie przez organ, że żądanie zawarte we wniosku o udzielenie informacji publicznej dotyczące dat i znaków zawartych w uzasadnieniach żądanych decyzji nie mogą być udostępnione ze względu na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Z jej to właśnie treści wynikałoby z jakich przyczyn nastąpiła odmowa, pozwalając na ocenę, czy odmowa udostępnienia żądanej informacji była legalna. W decyzji wówczas organ winien wykazać dlaczego uznał, że dane, których ujawnienia odmawia, zostały zanonimizowane. Skoro sprawa w zakresie pełnego żądania zawartego we wniosku nie została załatwiona zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, to po stronie jego adresata zachodzi bezczynność. Uznając zatem, że organ pozostawał w bezczynności co do wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2016r., należało orzec na podstawie art. 149 P.p.s.a., jak w sentencji. Sąd nie stwierdził, by bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż żądana informacja w znaczącym zakresie została udzielona, a brak udzielenia informacji w zakresie określonym we wniosku był następstwem nieprawidłowej wykładni prawa. Z tego też względu Sąd odstąpił także od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 P.p.s.a możliwości wymierzenia grzywny. Regulacja ta ma charakter fakultatywny, zaś w ocenie Sądu bezczynność nie miała szczególnie nagannego charakteru, który uzasadniałby zastosowanie tego środka dyscyplinującego. O kosztach, na które składa się wpis sądowy, orzeczono po myśli art. 200 P.p.s.a.