V SA/Wa 3023/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Cezary Kosterna, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia obowiązku zapłaty opłaty paliwowej; oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołania A. O., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: "O.p."), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] maja 2012 r. nr [...] określającą zobowiązanie w opłacie paliwowej za okres rozliczeniowy styczeń 2007 r. w wysokości 3.295 zł. Organ rozstrzygał w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. zostało wszczęte postępowanie kontrolne wobec A. O. (dalej: strona lub skarżący). Zakresem postępowania objęto rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowość obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za okresy rozliczeniowe od stycznia 2007 r. do grudnia 2007 r. W jego toku ustalono, że strona w okresie objętym postępowaniem pomniejszała należny podatek od towarów i usług, m.in. o podatek naliczony wynikający z siedmiu faktur VAT dotyczących zakupu oleju napędowego wystawionych przez C. Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz trzech faktur VAT dotyczących zakupu oleju napędowego wystawionych przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że faktury VAT, na których jako wystawcy widnieją C. Sp. z o.o. i E. Sp. z o.o. nie dokumentują faktycznych transakcji i nie potwierdzają rzeczywistego pochodzenia oleju napędowego. Ustalono, że olej napędowy nabyty został przez skarżącego z nieznanego źródła, a od towaru tego nie został uiszczony podatek akcyzowy. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., decyzją z [...] marca 2012 r. określił zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe styczeń 2007 r., luty 2007 r., lipiec 2007 r., sierpień 2007 r., październik 2007 r. Rozpoznając sprawę w następstwie odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC, organ odwoławczy lub II instancji) decyzją z [...] kwietnia 2013 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wskazano, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w znacznej części z uwzględnieniem zasady wyrażonej w art. 123 § 1 O.p. w celu ustalenia stanu faktycznego w zgodzie z zasadą proporcjonalności. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., decyzją z [...] października 2013 r. określił zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe: - styczeń 2007 r. w kwocie 74.000 zł, - luty 2007 r. w kwocie 23.200 zł, - lipiec 2007 r. w kwocie 52.000 zł, - sierpień 2007 r. w kwocie 16.000 zł, - październik 2007 r. w kwocie 24.000 zł. Mając na uwadze, że z ustaleń przeprowadzonego postępowania kontrolnego wynikało, że skarżący zaniżył podstawę opodatkowania w podatku akcyzowym w okresach rozliczeniowych objętych postępowaniem, niezbędne stało się przeprowadzenie postępowania w zakresie określenia obowiązku zapłaty opłaty paliwowej. Z tego względu, postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: Naczelnik UC lub organ I instancji) w dniu [...] kwietnia 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie wobec strony w sprawie określenia wysokości opłaty paliwowej za okres rozliczeniowy objęty postępowaniem. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją nr [...] z [...] maja 2012 r. Naczelnik UC określił obowiązek zapłaty opłaty paliwowej za okres rozliczeniowy styczeń 2007 r. w wysokości 3.295 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 931, ze zm., dalej: ustawa) oraz określił kwoty opłaty paliwowej przyjmując ustalenia dokonane w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] marca 2012 r. Jak zauważył organ podatkowy I instancji, zgodnie z art. 37h ustawy wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie, zwanej "opłatą paliwową" Naczelnik UC w ww. decyzji stosownie do art. 37l ustawy wskazał, że podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliwa, od jakiej podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. W decyzji przyjęto, że skarżący w okresie rozliczeniowym objętym postępowaniem dokonał nabycia 37.000 l oleju napędowego od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. W dniu [...] czerwca 2012 r. do Naczelnika UC wpłynęło odwołanie strony z [...] czerwca 2012 r. (data nadania) od decyzji organu podatkowego I instancji. Uwzględniając okoliczność, że z [...] kwietnia 2013 r. organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] marca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, Dyrektor IC postanowieniem nr [...] z [...] maja 2013 r. zawiesił postępowanie odwoławcze w sprawie opłaty paliwowej do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie wymiaru podatku akcyzowego za tożsamy okres rozliczeniowy, które podjęto postanowieniem z [...] marca 2015 r. Decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] Dyrektor IC, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC z [...] maja 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że ustawowy termin przedawnienia zobowiązania w opłacie paliwowej za okres rozliczeniowy styczeń 2007 r. upływał z dniem 31 grudnia 2012 r. Należało zatem zbadać czy w sprawie wystąpiły zdarzenia, o których mowa w art. 70 O.p., powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia, czy też zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. Organ II instancji podkreślił, że jak ustalono w postępowaniu odwoławczym w sprawie zastosowano środek egzekucyjny, o którym skarżący został zawiadomiony - zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego dłużnika. Zajęcie okazało się skuteczne. Odpowiadając na zawiadomienie B. SA zawiadomił, że na rachunku bankowym, którego posiadaczem jest strona brak jest środków pieniężnych. Zawiadomienie doręczono bankowi w dniu [...] grudnia 2012 r., a skarżącemu wraz z tytułem wykonawczym w dniu [...] grudnia 2012 r. (winno być [...] grudnia 2012r. – dopisek Sądu), a zatem środek egzekucyjny zastosowano przed dniem 31 grudnia 2012 r. Dyrektor zauważył, że zgodnie z brzmieniem art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu odwoławczego, w sprawie możliwe jest prowadzenie postępowania odwoławczego. Przechodząc do analizy sprawy w zakresie zobowiązania w opłacie paliwowej za okres rozliczeniowy styczeń 2007 r. Dyrektor IC przytoczył przepisy mające w niniejszej sprawie zastosowanie oraz stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że strona nie złożyła do właściwego naczelnika urzędu celnego informacji o opłacie paliwowej oraz nie obliczyła i wpłaciła opłaty paliwowej we właściwej kwocie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 37l ust. 1 ustawy podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o którym mowa w art. 37h, od jakich producent paliw silnikowych, importer paliw silnikowych lub podmiot dokonujący sprzedaży detalicznej tego gazu są obowiązani zapłacić podatek akcyzowy. Dyrektor IC podkreślił, że jak wynika z akt sprawy decyzją nr [...] z [...] października 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe: styczeń 2007 r.; luty 2007 r.; lipiec 2007 r.; sierpień 2007 r. oraz październik 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ kontroli skarbowej stwierdził, że postępowanie kontrolne wykazało, że skarżący dokonał zakupu oleju napędowego na udokumentowanie, którego dysponował siedmioma fakturami VAT wystawionymi przez C. Sp. z o.o.: 1) nr [...] z [...] stycznia 2007 r. - 6 500 l; 2) nr [...] z [...] stycznia 2007 r. - 6 500 l; 3) nr [...] z [...] lipca 2007 r. - 15 000 l; 4) nr [...] z [...] lipca 2007 r. - 11 000 l; 5) nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. - 4 000 l; 6) nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. - 4 000 l; 7) nr [...] z [...] października 2007 r. - 12 000 l; oraz trzema fakturami wystawionymi przez E. Sp. z o.o.: 1) nr [...] z [...] stycznia 2007 r. - 12 000l; 2) nr [...] z [...] stycznia 2007 r. - 12 000 l; 3) nr [...] z [...] lutego 2007 r. - 11 600 l. Jednocześnie przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że faktury VAT, na których jako wystawcy widnieją C. Sp. z o.o. i E. Sp. z o.o. nie dokumentują faktycznych transakcji i nie potwierdzają rzeczywistego pochodzenia oleju napędowego. Ustalono, że olej napędowy nabyty został przez skarżącego z nieznanego źródła, a od towaru tego nie został uiszczony podatek akcyzowy. W okresie rozliczeniowym styczeń 2007 r. zakupiono 37.000 l. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalono, iż strona nabyła wyrób akcyzowy, od którego nie został uiszczony podatek akcyzowy we wcześniejszej fazie obrotu. W konsekwencji obowiązek uiszczenia tego podatku spoczywa na skarżącym. Skarżący nie udowodnił zapłaty akcyzy od wyrobu we wcześniejszej fazie obrotu, a tym samym na nim spoczywa obowiązek zapłaty akcyzy. Dyrektor IC wyjaśnił, że na mocy art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym kolejny nabywca (zbywca) wyrobu akcyzowego nie jest zobowiązany do zapłaty akcyzy jeżeli wcześniej akcyza została zapłacona, a zatem skarżący nie deklarując i nie uiszczając podatku akcyzowego powinien posiadać dowód potwierdzający uiszczenie akcyzy we wcześniejszej fazie obrotu wyrobem akcyzowym. W świetle art. 21 § 1 pkt 1 O.p., mającej odpowiednio zastosowanie do postępowania kontrolnego, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Z dyspozycji art. 21 § 2 O.p. wynika, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Stosownie do art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z dyspozycji tego przepisu wynika wprost, że organ podatkowy obowiązany jest wydać decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana przez podatnika w deklaracji. Organ II instancji podkreślił, że w postępowaniu kontrolnym organ kontroli skarbowej stwierdził, że strona nabyła olej napędowy, od którego nie została zapłacona akcyza. W myśl art. 4 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Stosownie do art. 4 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym czynności, o których mowa w ust. 1-3, podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz - art. 37h ust. 1 ustawy. Podstawa opodatkowania opłatą paliwową jest ściśle powiązana z ustaloną podstawą opodatkowania w podatku akcyzowym za tożsamy okres rozliczeniowy. Dalej organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, że skarżący wprowadził na rynek krajowy paliwa silnikowe wykorzystywane do napędu pojazdów podlegające opłacie paliwowej z niewiadomego źródła na podstawie fikcyjnych faktur VAT zakupu, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Okoliczność ta powoduje brak informacji odnośnie faktycznych parametrów paliwa. To zaś, uzasadnia przyjęcie przy ustalaniu podstawy opodatkowania opłatą paliwową parametru gęstości na poziomie minimalnym korzystnym dla strony na poziomie 820,00 kg/m3 określonego rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. Nr 216, poz. 1825, z późn. zm.). Następnie organ podkreślił, że jak wynika z akt sprawy, decyzją z [...] października 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, m.in. za styczeń 2007 r. Decyzja została doręczona stronie w dniu [...] października 2013 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy i zgodnie z art. 212 O.p. określającym moment, w którym decyzja podatkowa wchodzi do obrotu prawnego od chwili jej doręczenia funkcjonuje w obrocie prawnym. Od tego momentu decyzja stanowi o określonych obowiązkach o charakterze materialnym i procesowym. Od daty doręczenia decyzji jakakolwiek jej zmiana może nastąpić tylko na zasadach i w trybie określonym przepisami postępowania podatkowego. Dodatkowo Dyrektor IC zauważył, że swoją decyzją nr [...] z [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej w zakresie wymiaru podatku akcyzowego za tożsamy okres rozliczeniowy. Organ podkreślił, że decyzja ta funkcjonuje w obiegu prawnym i nie została z niego wyeliminowana, z tego względu nie można pominąć jej ustaleń w zakresie podatku akcyzowego, skoro wywierają one wpływ na opodatkowanie w zakresie opłaty paliwowej. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 70 § 1 O.p. poprzez określenie stronie zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnienia. Dyrektor IC w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd orzekający w sprawie podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ w przedmiotowej sprawie. Rozpoznawana sprawa dotyczy obowiązku zapłaty opłaty paliwowej. Opłata paliwowa uregulowana została w ustawie z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Zgodnie z przepisem art. 37h ust. 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanej sprawie) wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową". Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (ust. 2 art. 37h ustawy o autostradach). Natomiast paliwami silnikowymi oraz gazem, o których mowa w ust. 1, są wymienione w ust. 3 produkty o określonych symbolach PKWiU i odpowiadających im kodach CN, w tym oleje napędowe i wyroby przeznaczone do użycia jako paliwa do silników samochodowych, bez względu na symbol PKWiU. W myśl art. 37j ust. 1 ustawy o autostradach obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na: 1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo 2) importerze paliw silnikowych lub gazu, albo 3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo 4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h (art. 37k ust. 1 ustawy). Mając na uwadze wskazane przepisy ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej powiązany został z istnieniem zobowiązania do uiszczenia podatku akcyzowego od paliw silnikowych (gazu) wykreowanego na podstawie przepisów o podatku akcyzowym. Dla określenia zobowiązania w opłacie paliwowej wystarczające jest ustalenie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz ilości paliwa lub gazu, od którego sprzedaży podatnik zobowiązany był zapłacić podatek akcyzowy. W niniejszej sprawie ustalono, iż zostało określone skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym m.in. za okres rozliczeniowy styczeń 2007 r. Bowiem decyzją nr [...] z [...] października 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za okresy rozliczeniowe: styczeń 2007 r.; luty 2007 r.; lipiec 2007 r.; sierpień 2007 r. oraz październik 2007 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2014r., nr [...]. Tym samym strona jest zobowiązana do uiszczenia opłaty paliwowej za ten okres. Obowiązek taki wypływa wprost z art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy. Jak wynika z tej regulacji obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej związany został nierozerwalnie ze zobowiązaniem w podatku akcyzowym. Dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń 2007r., dopóty decyzja określająca jej zobowiązanie w opłacie paliwowej za ten miesiąc nie może być uznana za decyzję naruszającą prawo. Zasadnie także organ odwoławczy określił wysokość tej opłaty. Stosowne wyliczenia w tej materii przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zob. str. 10 tegoż uzasadnienia) i jest ono prawidłowe. Nie znajduje uzasadnienia w sprawie zarzut przedawnienia zobowiązania do uiszczenia opłaty paliwowej. Zasadnie organy działające w sprawie ustaliły, że z dniem zastosowana środka egzekucyjnego, o którym został skarżący powiadomiony, doszło do przerwania biegu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania publicznoprawnego. Podnieść należy, że pierwotny termin przedawnienia upływał z końcem roku 2012 r. w myśl art. 37o ust.3 ustawy (5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić). Został on przerwany na mocy czynności przewidzianej art. 70 § 4 O.p. w zw. z art. 37q ustawy. W myśl stosowanego w sprawie art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Analiza wspólnych akt administracyjnych wykazuje, że w dniu [...] listopada 2012r. został wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w W. tytuł wykonawczy nr [...] z [...] listopada 2012r. obejmujący opłatę paliwową za okres styczeń 2007r. Tytuł ten wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego skarżącego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego B. S.A., został doręczony skarżącemu w dniu [...] grudnia 2012r. w sposób zastępczy po dwukrotnym awizowaniu przesyłki poleconej (koperta z adnotacją poczty o pierwszym awizie dokonanym w dniu [...] grudnia 2012r. i ponownym awizie dokonanym w dniu [...] grudnia 2012r. – karta 422-423 wspólnych akt administracyjnych). Nieodebraną przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu [...] grudnia 2012r. Doręczenie zastępcze jest dokonane prawidłowo, zgodnie z treścią art. 44 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz. 23, dalej: k.p.a.) mającego zastosowane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w myśl art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r. poz. 1619 ze zm., dalej: u.p.e.a.). W dniu [...] grudnia 2012r. doszło do zajęcia prawa majątkowego skarżącego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego B. S.A. Świadczy o tym treść pisma ww. banku z [...] grudnia 2012r. skierowanego do organu egzekucyjnego. Zgodnie z treścią art. 26 § 5 pkt. 1 i 2 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Natomiast zgodnie z treścią art. 1a pkt. 18 u.p.e.a. zajęcie egzekucyjne jest czynnością organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Egzekucja z rachunku bankowego jest środkiem egzekucyjnym w myśl art. 1a pkt. 12 lit a tiret czwarte u.p.e.a. Zatem w przedmiotowej sprawie wszczęto postępowanie egzekucyjne w dniu [...] grudnia 2012r., a pierwszą czynność, w postaci ww. zajęcia prawa majątkowego, skuteczną w odniesieniu do przerwania biegu przedawnienia ww. zobowiązania publicznoprawnego, dokonano w dniu [...] grudnia 2012r. Przerwano tym samym bieg przedawnienia zobowiązania objętego zaskarżonym rozstrzygnięciem. Oznacza to, że organy orzekające w sprawie mogły poprowadzić przedmiotowe postępowanie administracyjne i wydać decyzje merytoryczne w sprawie. Reasumując organy prawidłowo działały w sprawie. Materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi i stanowił wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji uchybień, które usprawiedliwiłyby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Uzasadnienie kwestionowanej decyzji spełnia wszystkie wymogi przewidziane w art. 210 § 4 O.p. Jest ono jasne i przekonujące. Jego analiza w żadnym razie nie uzasadnia tezy, jakoby organ przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji kierował się kryteriami bądź regulacjami pozaprawnymi. Prawidłowo też zostały zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. Zarzuty skargi nie były tego rodzaju, by przekonać sąd do konieczności usunięcia kontrolowanej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na względzie, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.