III SA/Lu 17/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W piśmie procesowym z dnia 29 marca 2016 r. skarżący wniósł o zawieszenie egzekucji w postaci zajęcia rachunku bankowego do czasu rozstrzygnięcia skargi. Jako uzasadnienie wniosku wskazał, że postępowanie jest w toku a skarga nie została jeszcze rozpatrzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ [...]; z 28 kwietnia 2005r., II OZ [...]; z 13 grudnia 2004 r.; z dnia 27 stycznia 2005 r.; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ [...]; z dnia 21 grudnia 2006 r.; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe uwagi do wniosku złożonego przez skarżącego trzeba stwierdzić, że uzasadnienie wniosku skarżącego w ogóle nie odnosi się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu decyzji. Skarżący upatruje konieczności wstrzymania wykonania w tym, że sprawa jest w toku. Sama zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, takiej przesłanki nie przewidział ustawodawcy. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, uzasadnieniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być również zarzuty podważające jej zgodność z prawem. W tym kontekście trzeba przytoczyć poglądy orzecznictwa wskazujące, iż "Stanowisko skarżącego, że skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 [p.p.s.a.]." (postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ [...], LexPolonica nr 390383; podobnie NSA w postanowieniu z 28 kwietnia 2005r., II OZ [...], LEX nr 302251: "Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. (...) to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej"). Skarżący nie podał żadnych argumentów, odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Należy przy tym zauważyć, że z zaskarżonej decyzji wynika obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej. Realizacja takiego obowiązku zasadniczo ma odwracalne skutki i nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Prawomocne uchylenie decyzji, z której wynika taki obowiązek, prowadzi do ewentualnego zwrotu uiszczonych kwot. Skarżący nie przedstawił żadnych dodatkowych argumentów, które wskazywałyby, że w jego indywidualnej sytuacji wykonanie decyzji mogłoby być rozpatrywane przez pryzmat przesłanek z art. 61 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.