I SA/Wa 2307/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia o prawach małżonków A. i M. P.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej M. P. kwotę 268,80 (dwieście sześćdziesiąt osiem 80/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po ponownym rozpoznaniu odwołania C. D. i S. N., decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w części dotyczącej udziału jaki przypadał: - C. D. i stwierdziło, iż w tej części prawa do nieruchomości nabyli: żona Z. D. w udziale 1/48, syn A.D. w udziale 1/48, syn B.D. w udziale 1/48, syn K. D. w udziale 1/48 - A. P. i stwierdziło, iż w tej części prawa do nieruchomości nabył w udziale 6/48, - M.P. i stwierdziło, iż w tej części prawa do nieruchomości nabyła w udziale 8/48. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) – zwanego dalej "dekretem". Z dniem 21 listopada 1945 r., tj. z dniem wejścia w życie dekretu nieruchomości [...], w tym grunt przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 1 dekretu przeszedł na własność gminy W., a następnie Skarbu Państwa. Następnie powyższy grunt stał się własnością Gminy W. decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1993 r. Obecnie, na mocy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m. st Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.), grunt przedmiotowej nieruchomości stanowi własność W. Nieruchomość ta uregulowana była w księdze wieczystej ozn. nr hip. [...] i stanowi pow. [...] m2. Obecnie przedmiotowa nieruchomość hipoteczna stanowi działkę nr [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...], uregulowaną w KVV nr [...]-cz. powstałą w wyniku podziału działki nr [...] z obrębu [...], objętej księgą wieczystą nr [...] na działkę na [...] o pow. [...] m2 oraz działkę nr [...] o pow. [...] m2, wykazane na mapie przyjętej do Państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 6 stycznia 2005 r. pod nr ewidencyjnym [...], zgodnie z deklaracją nr [...] z dnia [...] stycznia 2005r. oraz postanowieniem [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. wydanymi przez Prezydenta W. Przedmiotowa nieruchomość hipoteczna obecnie stanowi ponadto grunt o powierzchni [...] m2, będący częścią działki nr [...] z obrębu [...]. Objęcie niniejszego gruntu przez gminę nastąpiło w dniu [...] kwietnia 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego W. Zatem termin złożenia wniosku upływał [...] października 1948 r. Zgodnie z zaświadczeniem hipotecznym Oddziału Ksiąg Wieczystych Sądu Grodzkiego w W. nr [...] z dnia [...] października 1948 r. tytuł własności nieruchomości ozn. nr hip. [...] o pow. [...] m2 uregulowany był jawnym wpisem na imię J. W. i J. z D. małżonków J., w częściach równych niepodzielnie. Byli właściciele hipoteczni J. i J. J. w dniu [...] października 1948 r. złożyli wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości [...]. Wniosek ten złożono w terminie. W dniu 21 czerwca 1956 r. Prezydium Rady Narodowej W. orzeczeniem administracyjnym nr [...] odmówiło wnoszącym przyznania prawa własności czasowej. Orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] lutego 1962 r. Następnie Minister infrastruktury decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. stwierdził nieważność decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej znak [...] z dnia [...] lutego 1962 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] z dnia [...] czerwca 1956 r. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił następstwo prawne na podstawie następujących dokumentów: 1. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1996 r., sygn. akt [...] spadek po J.J. nabyła w całości żona J.J., 2. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1995 r., sygn. [...] spadek po J.J. nabyło rodzeństwo M. D. i K.D. w 1/4 części, W.C. i P. C. po 1/8 części, bratanek C. D. i bratanica S.N. po 1/12 części oraz E. F., A.D., J. D. i D.D. po 1/48 części, 3. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1996 r., sygn. akt [...] spadek po K.D. nabyli żona J. D. w 1/4 części oraz dzieci T. S., L.D., Z.D. i wnuczka K. W. po 3/16 części, 4. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 2001 r., sygn. akt [...] spadek po J.D. nabyły dzieci T.S., L.D., Z.D. i wnuczka K. W., 5. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 1998 r. spadek po M. D. nabył wnuk M. Z. w całości, 6. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...] spadek po L. D. nabyły dzieci P. D., B.R. oraz M.D. po 1/3 każde z nich, 7. aktem notarialnym z dnia [...] marca 2004 r., Rep. [...] M. Z., następca prawny M.D., darował A. P. udział wynoszący 1/8 (6/48) części praw i roszczeń do nieruchomości przy ul. [...], nr hip. [...]. Taką samą darowiznę uczynił w stosunku do M. P., 8. aktem notarialnym z dnia [...] lipca 2004 r., Rep. [...] A. D. zbył 1/48 we wszelkich prawach i roszczeniach do opisanej na wstępie zabudowanej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] na rzecz A. P., 9. aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2010 r., Rep. [...] D.D. zbył 1/48 we Wszelkich prawach i roszczeniach do opisanej na wstępie zabudowanej nieruchomości na rzecz A. P., 10. aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2012 r., Rep. [...] spadek po C. D. nabyli żona Z. D. w 1/4 części, syn A. D. w 1/4 części, syn B.D. w 1/4 części, syn K. D. w 1/4 części. W dniu [...] czerwca 2011 r. Prezydent W. decyzją nr [...] ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], uregulowanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...], uregulowana w księdze wieczystej nr [...]- cz. na rzecz: W. C. w udziale wynoszącym 6/48, P. C. w udziale wynoszącym 6/48, C. D. w udziale wynoszącym 4/48, S. N. w udziale wynoszącym 4/48, Z. D. w udziale wynoszącym 3/48, T. S. w udziale wynoszącym 3/48, K. W. w udziale wynoszącym 3/48, P.D. w udziale wynoszącym 1/48, B. R. w udziale wynoszącym 1/48, M. D. w udziale wynoszącym 1/48, J. D. w udziale wynoszącym 1/48, E. F.w udziale wynoszącym 1/48, A. P. w udziale wynoszącym 8/48, M. P. w udziale wynoszącym 6/48. W decyzji tej organ ustalił również czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego w pkt. l decyzji w wysokości [...] zł, płatny przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku z góry za dany rok na konto Urzędu [...]. W dniu [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją nr [...] uchyliło tę decyzję, w części dotyczącej udziału jaki przypada C.D. i stwierdziło, iż w tej części prawa do nieruchomości nabyli żona Z. D. w udziale 1/48, syn A.D. w udziale 1/48, syn B. D. w udziale 1/48, syn K.D. w udziale 1/48. W dniu 3 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem l SA/Wa 1595/12 uchylił powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie doszło do wadliwego określenia udziałów w prawie użytkowania wieczystego, przypadających w stosunku do dwóch z 16 (na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego 14) następców prawnych przeddekretowych właścicieli. Mianowicie organ I instancji udział w odniesieniu do M. P. ustalił w wymiarze 6/48 części, a w odniesieniu do A. P. w wymiarze 8/48 części. Tymczasem treści aktów darowizny oraz umów, w oparciu o które wynikające z dekretu prawa i roszczenia do nieruchomości przy ul. [...] nabyli oni od spadkobierców jej byłych właścicieli, wskazują jednoznacznie, że M.P. przysługiwało na dzień wydania ostatecznej decyzji prawo do uzyskania prawa użytkowania wieczystego gruntu w udziale 8/48 części, a A. P. w udziale 6/48 części. M. P. na mocy aktu darowizny z dnia [...] marca 2004 r. (Rep. [...]) nabyła bowiem od M. Z. (będącego spadkobiercą J.J.) udział wynoszący 1/8 część w prawach i roszczeniach do przedmiotowej nieruchomości, natomiast A. P. w oparciu o zdziałaną tym samym aktem darowiznę nabył od M. Z. 1/8 część udziału w prawach i roszczeniach dekretowych, a następnie umowami z dnia [...] lipca 2004 (Rep. [...]) oraz z dnia [...] czerwca 2010 r. (Rep. [...]) nabył jeszcze po 1/48 części udziału od A. D. i D. D. (spadkobierców J. J.). Okoliczności te uszły uwadze Samorządowego Kolegium Odwoławczego skutkiem czego doszło do ostatecznego ukształtowania sytuacji prawnej tych stron w sposób nieadekwatny do przysługujących im na gruncie art. 7 dekretu, a w konsekwencji do naruszenie tego przepisu, co miało wpływ na wynik spraw. WSA w Warszawie stwierdził, że wprawdzie nie sposób nie dostrzec, że ukształtowany w ten sposób stosunek administracyjnoprawny stanowi efekt omyłki powstałej przy redagowaniu treści sentencji decyzji (ustalając krąg uprawnionych i ich udziały w prawie organy odwołuje się wszak do treści wyżej wymienionych aktów notarialnych), niemniej nie mógł on być skorygowany w trybie sprostowania decyzji, albowiem oznaczenie udziałów w prawie stanowi istotny element rozstrzygnięcia, konkretyzującego uprawnienia. Wyrok ten stał się prawomocny 15 stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w części dotyczącej udziału jaki przypadał: - C. D. i stwierdziło, iż w tej części prawa do nieruchomości nabyli: żona Z. D. w udziale 1/48, syn A. D. w udziale 1/48, syn B.D. w udziale 1/48, syn K. D. w udziale 1/48 - A.P. i stwierdziło, iż w tej części prawa do nieruchomości nabył w udziale 6/48, - M. P. i stwierdziło, iż w tej części prawa do nieruchomości nabyła w udziale 8/48. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że podmioty prowadzące postępowanie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Mając na uwadze powyższe Kolegium wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem przesądził o wielkości udziałów przypadających M.P. oraz A. P. Kolegium przyjęło te ustalenia za własne. Poza tym organ stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny znalazł oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Strony nie kwestionują, iż przedmiotowa nieruchomość była objęta działaniem dekretu. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu dotychczasowi właściciele nieruchomości lub ich następcy prawni będący w posiadaniu gruntu względnie osoby, ich prawa reprezentujące uprawnieni byli w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę do złożenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) do przedmiotowej nieruchomości z czynszem symbolicznym bądź opłatą symboliczną. Stronami postępowania w zakresie przyznania prawa własności czasowej są zatem następcy prawni dawnych właścicieli nieruchomości. Nie budzi wątpliwości, iż status następcy prawnego posiadają osoby, które nabyły to uprawnienie mortis causa, tj. w drodze postanowienia stwierdzającego nabycie spadku oraz inter vivos poprzez przeniesienie danego uprawnienia w formie darowizny, czy zawartej umowy sprzedaży. SKO w W. wskazało, że odwołujący się kwestionują prawidłowość zarówno zawartych umów, jak i określonych udziałów w prawie użytkowania wieczystego Jednakże jak długo umowy te istnieją w obrocie prawnym, tj. do momentu stwierdzenia przez sąd ich nieważności Prezydent W. jest zobligowany do określenia udziałów nieruchomości na ich podstawie. Umowy te nie budzą też wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W ocenie Kolegium, które kierowało się treścią złożonych dokumentów oraz wskazaniami zawartymi w wyroku o sygn. akt l SA/Wa 1595/13, ustalenia w zakresie udziałów jakie znalazły się w sentencji niniejszej decyzji odpowiadają przepisom prawa i znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, tj. przede wszystkim postanowieniach sądów o stwierdzeniu nabycia spadku oraz zawartym w formie aktu notarialnego umów darowizny i sprzedaży wymienionych w treści niniejszej decyzji. W chwili wydania rozstrzygnięcia prze organ I instancji C. D. żył, wobec czego decyzja nie naruszała prawa w zakresie określenia jej adresatów. Udział C. D. przypada jednakże w chwili obecnej jego następcom prawnym i w tym zakresie Kolegium zmieniło decyzję w sposób reformatoryjny. Podobnie reformatoryjnie zmienić należało wysokość udziałów przypadających A. P. i M. P. W pozostałym zakresie wnioskodawcy nie zgłosili żadnych zastrzeżeń, również Kolegium nie znalazło innych wad decyzji w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r., nr [...] M.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o poprawienie zaskarżonej decyzji w zakresie udziałów jej i męża A. P. W uzasadnieniu wskazała, że M. P. ma udział w wysokości 6/48 części, a A. P. w wysokości 8/48 części, co wynika arytmetyki ułamków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W niniejszej sprawie istota sporu pomiędzy M. P., a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. sprowadza się do tego, czy Prezydent W. w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] prawidłowo ustalił udziały małżonków P., orzekając o prawie użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] przy ul. [...], w zakresie dotyczącym obecnej działki nr [...] z obrębu [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjno-reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, jeżeli chodzi o prawa M. i A. P., kierował się ocenę prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1595/12, w którym wskazano na wadliwe określenie udziałów M. i A.P. w prawie użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości warszawskiej i na to, że z dostępnych w aktach sprawy aktów darowizny i umów cywilnoprawnych wynika, iż M. P. przysługiwało to prawo w udziale 8/48 części, a A. P. w udziale 6/48 części. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pominęło jednak ocenę prawną, co do tej kwestii, zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1976/13, na który to wyrok słusznie zwróciła uwagę uczestniczka postępowania S. N. w piśmie z dnia 30 listopada 2015 r. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że ustalenie Sądu pierwszej instancji, że M. P. przypada 8/48 części udziału, zaś A.P. 6/48 części udziału na dzień wydania decyzji ostatecznej, nie może być wiążące na podstawie art 153 Ppsa dla organu odwoławczego przy ponownym rozpoznawaniu odwołania w tej sprawie. Uchylenie zaskarżonej decyzji w opisanych okolicznościach sprawy zobowiązuje organ odwoławczy jedynie do ponownej analizy materiału sprawy w odniesieniu do dwóch wskazanych wyżej osób, co do wielkości ich udziałów w użytkowaniu wieczystym. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że takie stanowisko NSA wynika z tego, iż sąd administracyjny nie może dokonywać własnych ustaleń, które zastrzeżone są dla organu administracji, a rzeczą sądu administracyjnego pozostaje ich ocena w ramach sądowej kontroli legalności zaskarżonych rozstrzygnięć. Wyliczenie wielkości udziałów w użytkowaniu wieczystym w tej sprawie należy do organu administracji, zatem zobowiązanie przez Sąd pierwszej instancji organu odwoławczego do ponownej weryfikacji tych udziałów w odniesieniu do dwóch przywołanych w uzasadnieniu wyroku osób nakazuje ponowne przeliczenie, w odniesieniu do nich, przedmiotowych wartości. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja SKO w W., w części orzekającej o prawach M. i A. małż. P. została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 153 i art. 193 Ppsa, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy ponownie wyliczy wielkość udziałów M. i A. P. w prawie użytkowania wieczystego do nieruchomości [...] przy ul. [...], zawierającej się w obecnej działce nr [...], mając na uwadze znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. Następnie SKO w W. wyda w tym zakresie stosowną do okoliczności sprawy decyzję, którą uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Jeżeli chodzi o argumenty podniesione przez S. N. w złożonym do akt sądowych piśmie z dnia 30 listopada 2015 r. dotyczące wybudowania przez Gminę w 1996 r. na przedmiotowym gruncie [...] bezprawnie drugiego budynku bez zgody J.J. i w toku sprawy o zwrot nieruchomości dekretowej, podziału nieruchomości hipotecznej decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] bez wiedzy spadkobierców, braku wykonania operatu szacunkowego przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] Sąd zwraca uwagę, że w zakresie dotyczącym podziału działki nr [...] zatwierdzonego decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...] oraz legalności i rozliczenia inwestycji budowlanej zrealizowanej na działce nr [...] wypowiedział się już WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1595/12, stwierdzając, że okoliczności te nie mają żadnego wpływu na ocenę legalności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], skoro decyzja ta dotyczy części dawnej nieruchomości [...], zawierającej się w działce nr [...], a nie części gruntu wchodzącego w skład działki nr [...], której kontrolowana decyzja dekretowa nie dotyczy, a przy tym kwestia legalności decyzji podziałowej wykracza poza przedmiot sprawy o ustanowienie w trybie art. 7 dekretu prawa użytkowania wieczystego. Przedstawione wyżej stanowisko WSA w Warszawie zaakceptował Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1976/13 oddalając skargę kasacyjną S.N. Wobec tego podniesione przez S. N. w piśmie z dnia 30 listopada 2015 r. argumenty nie miały żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Odnosząc się zaś do kwestii braku sporządzenia operatu szacunkowego na potrzeby niniejszej sprawy Sąd zwraca uwagę, że dla wydania decyzji w trybie art. 7 ust. 2 dekretu nie ma znaczenia wartość nieruchomości, której decyzja ta dotyczy (inaczej, niż w sprawie o odszkodowanie za przejęcie nieruchomości warszawskiej, uregulowanej w przepisie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – Dz. U. z 2015 r. poz. 782 ze zm.). Ustalenie czynszu symbolicznego o którym mowa w przepisie art. 7 ust. 1 dekretu (inaczej, niż ustalenie opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste) nie jest uzależnione od wartości nieruchomości, ponieważ czynsz symboliczny wynika z pomnożenia powierzchni gruntu oddawanego w użytkowanie wieczyste przez kwotę 1 zł za 1 m2 powierzchni gruntu oddawanego w użytkowanie wieczyste, co wynika z przepisów § 2 i 3 uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] listopada 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...]). Wobec tego w niniejszej sprawie nie było potrzeby sporządzenia przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, określającego wartość nieruchomości [...], położonej przy ul. [...], wchodzącej w skład obecnej działki nr [...] z obrębu [...]. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz w zakresie orzeczenia o zwrocie skarżącej wpisu sądowego, kosztów podróży i utraconego zarobku jej pełnomocnika na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 3 Ppsa w zw. z przepisami art. 85 ust. 1,2 i 4, art. 86, art. 91, art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.