II SA/Bd 280/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi E.K. i K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz skarżących kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego na wniosek E. i K. K. (zwanych dalej "skarżącymi") w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] z uwagi, że nie posiadają oni przymiotu strony w tym postępowaniu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy wykorzystał wcześniejsze dowody i ustalenia oraz wskazania SKO zawarte w postanowieniu z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Organ ustalił po analizie przesłanek wznowienia postępowania, odpowiedzi wnioskodawców na wezwanie do wykazania interesu prawnego, że nie posiadają oni przymiotu strony w tym postępowaniu. Organ wyjaśnił, że w udzielonej na wezwanie odpowiedzi z [...].10.2014 r., wnioskodawcy opierają swój interes na art. 29 ust 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (jt. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm. określanej dalej jako "u.p.g.k."). Przepis ten nie precyzuje jednak pojęcia strony postępowania. Ponadto, jak wskazał organ, wnioskodawcy swój interes prawny oparli na fakcie skierowania powództwa przeciwko J. S.. Dotyczy to jednak, jak wynika z odpisu pozwu, wyłącznie postępowania w wyniku którego została wydana decyzja z [...] lutego 2014 r. nr [...], zatwierdzająca jako prawnie obowiązujące granice nieruchomości opisane w protokole granicznym z dnia [...] listopada 2013 r. Nie dotyczy to rozgraniczenia, ustalenia granic decyzją znak nr [...]. Następnie organ podał, że złożony wniosek przez Irenę i R. P. nie dotyczył ustalenia granic pomiędzy nieruchomościami stanowiącymi ich własność, a nieruchomościami stanowiącymi własność skarżących. Art. 29 ust 2 u.p.g.k. dopuszcza rozgraniczenie tylko niektórych granic określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. Gdy postępowanie zostało wszczęte na wniosek, zakres rozgraniczenia określa wniosek strony. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając organowi I instancji, że w tej samej sprawie o rozgraniczenie nieruchomości tj. znak nr [...] M wznawia postępowanie, a w tej odmawia wznowienia. Zdaniem skarżących, jest to jedna sprawa, nie ma dwóch spraw o rozgraniczenie. W jednej Wójt uważa, że są stronami bo mają interes prawny, a w tej, że go nie mają. Stwierdzają, że ta sprawa ich dotyczy, ponieważ nastąpiło przesuniecie granicy o ok. 30 cm na ich niekorzyść. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę, że żądanie skarżących z dnia [...] kwietnia 2014 r. dotyczy wznowienia dwóch postępowań zakończonych decyzjami z [...] lutego 2014 r., tj. znak: [...] i [...] Rozpoznawana sprawa dotyczy przy tym odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją o rozgraniczeniu znak [...]. To z kolei postępowanie było prowadzone na wniosek R. P. w przedmiocie rozgraniczenia jego nieruchomości składającej się z działek: nr [...] z działką nr [...] stanowiącą własność Gminy [...], nr [...] z działkami 41 i 73 stanowiącymi własność Gminy [...]. Według SKO zgodnie z art. 29 ust 1 u.p.g.k., rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Po myśli zaś ust. 2 art. 29 ustawy, rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami. SKO wskazało, że rozgraniczane były - zgodnie z wolą wnioskodawcy - tylko niektóre spośród granic jego nieruchomości, i jak wynika z wniosku - wyłącznie granice z nieruchomościami Gminy [...]. Tak określony przedmiot sprawy determinował ustalenie stron postępowania. SKO zwróciło uwagę, że ww. ustawa nie definiuje stron postępowania na potrzeby postępowania rozgraniczeniowego. W związku z tym przymiot stron określonych podmiotów należy ustalać z uwzględnieniem przepisu ogólnego - art. 28 Kpa. SKO stwierdziło, że stronami postępowania zakończonego decyzją z [...] lutego 2014 r., nr [...] byli jedynie właściciele nieruchomości podlegających rozgraniczeniu. Skarżący nie są przy tym właścicielami żadnej z tych nieruchomości. SKO wskazało, że w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia, możliwe jest ustalenie odmiennego kręgu stron postępowania. W okolicznościach tej sprawy nie ma przesłanek uzasadniających uznanie skarżących za strony. Poza tym, że sprawa zakończona decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...] nie odnosi się w żadnej mierze do granic ich nieruchomości, to skarżący nie wykazali na wezwanie organu I instancji okoliczności pozwalających uznać, że mają interes prawny w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją rozgraniczeniową. SKO zwróciło uwagę, że niniejsza sprawa jest przedmiotowo inną, niż sprawa zakończona decyzją z [...] lutego 2014 r. nr [...]. Podana decyzja dotyczy, bowiem rozgraniczenia innych nieruchomości, niż objęte niniejszą sprawą. Od niniejszego postanowienia skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego zmianę ewentualnie uchylenie, w tym postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 29 ust. 2 u.p.g.k., art. 28 Kpa oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa. Zdaniem skarżących oba te postępowania, to jest [...] i [...] odbywały się poprzez wykonywanie jednych czynności faktycznych. Skarżący stwierdzili, że wykazali interes prawny, gdyż posiadali część nieruchomości stanowiącej działkę numer [...]. Wskazali, że dopiero w toku prac rozgraniczeniowych, jak twierdzi geodeta Z. M. (protokół zeznań w aktach sprawy), skarżący otrzymali wezwanie dotyczące stawienia się na grunt ze wskazaniem, iż dla ustalenia punktów granicznych rozgraniczenie dotyczyć będzie również działek numer [...], 45/2 i 46/4. Ponadto w ich ocenie niemożliwym wydaje się ustalenie jedynie punktów granicznych pomiędzy działką 44 stanowiącą własność R. i I. P. i działkami numer [...] (droga gminna) oraz działką numer [...] (teren po kolejce na przestrzeni granicy z działką numer [...]) użytkowany przez skarżących bez odniesienia się do punktów granicznych działki numer [...]. Zdaniem skarżących, co widać na załączonym szkicu graficznym dokonanym przez geodetę na przykładzie punktu 577 można bez wątpienia wskazać, że leży on na granicy działek [...] i bez wątpienia jest również punktem granicznym dla działki numer [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania, innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako ,,p.p.s.a.", sąd orzeka na podstawie akt sprawy, oraz stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo podobnie jak również postanowienie organu I instancji. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2015 r., którym utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. wydane na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego na wniosek skarżących w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] z uwagi, że nie posiadają oni przymiotu strony w tym postępowaniu. Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz: Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230; W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu. Warszawa 1983, 242). Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145-152 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego można wyróżnić fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania (takich, jak przykładowo: zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia). Stwierdzenie niedopuszczalności wznowienia postępowania kończy już na tym etapie postępowanie w sprawie wznowienia i skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odmowa taka jest, zatem w istocie odmową zbadania, czy rzeczywiście istniały powołane we wniosku o wznowienie postępowania podstawy wznowienia. W związku z powyższym organ administracji ze szczególną ostrożnością winien oceniać przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania. Dotyczy to zwłaszcza wznowienia postępowania z tego powodu, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Jeśli bowiem wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na tej podstawie, a tak jednoznacznie wynika z wniosku skarżących z dnia [...] kwietnia 2014 r., a ponadto zawiera stwierdzenie, że składający podanie o wznowienie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia. To z kolei powinno nastąpić w kolejnej fazie postępowania, czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Dopiero na tym etapie postępowania organ administracji może weryfikować twierdzenia strony dotyczące jej interesu prawnego w zakończonym postępowaniu zwykłym. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym dominuje pogląd, że w przypadku, gdy żądanie wznowienia postępowania oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. nie może opierać się na ocenie, czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Tylko, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia. W przeciwnym wypadku organ musi wznowić postępowanie. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie w tej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2527/12 wraz z orzeczeniami tam przywołanymi i z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1828/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2884/13, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia. nsa.gov.pl). Jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 821/11, dostępny j.w.). W literaturze podkreśla się, że odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne, albo gdy uchybiono wymogom formalnym. Odmowa wznowienia może nastąpić, zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia, a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania, gdyż prowadziłoby to do oceny przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Jeśli mogą być wątpliwości, co do legitymacji wnoszącego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to postępowanie powinno być wznowione w celu zbadania, czy dana podstawa występuje (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, Warszawa 2011, s. 149). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy przede wszystkim stwierdzić, że organy administracji nie ustaliły precyzyjnie, że strona dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jest to podstawowa przesłanka, której pozytywne ustalenie pozwala badać wniosek w dalszym stopniu pod względem formalnym. Organy obu instancji jedynie lakonicznie stwierdziły w uzasadnieniach postanowień, że skarżący dochowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący w skardze zarzucili organom naruszenie art. art. 29 ust. 2 u.p.g.k. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.g.k. rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczeniu podlegają, w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami (art. 29 ust. 2 u.p.g.k.). Ustalenie granic nieruchomości w trybie postępowania rozgraniczeniowego następuje wówczas, gdy granice nieruchomości nie zostały wcześniej ustalone; były ustalone, ale stały się sporne lub brak jest dokumentów pozwalających na określenie pierwotnego położenia przesuniętych, uszkodzonych lub zniszczonych znaków granicznych (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1124/11). Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2 u.p.g.k.). W doktrynie przyjmuje się, że rozgraniczenie jest urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela (por. Stanisław Rudnicki, Prawo obrotu nieruchomościami, Warszawa 1999, s. 814). Rozgraniczenia nieruchomości dokonują wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) oraz, w wypadkach określonych w ustawie, sądy (art. 29 ust. 3 u.p.g.k.). Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 u.p.g.k. wójtowie (burmistrz, prezydent) przeprowadzają rozgraniczenie nieruchomości z urzędu lub na wniosek strony. U.p.g.k. nie określa wprost kręgu podmiotów będących stronami postępowania rozgraniczeniowego. Dlatego dla ustalenia, komu przysługuje legitymacja strony takiego postępowania konieczne jest sięgnięcie do art. 28 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie przyjmuje, że tylko przepis prawa materialnego stanowiący podstawę interesu prawnego stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04; z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 837/05; z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1828/06; z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1043/10). W piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się, że stronami w postępowaniu rozgraniczeniowym są właściciele (współwłaściciele) i użytkownicy wieczyści rozgraniczanych nieruchomości, podmioty, którym przysługuje ograniczone prawo rzeczowe do tych nieruchomości, a także ich samoistni posiadacze, osoby korzystające z nieruchomości, a nie będące właścicielami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy przede wszystkim zauważyć, że żądanie skarżących z dnia [...] kwietnia 2014 r. dotyczy wznowienia dwóch postępowań zakończonych decyzjami z [...] lutego 2014 r., tj. znak: [...] i [...]. Natomiast rozpoznawana sprawa dotyczy odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją o rozgraniczeniu [...]. To z kolei postępowanie było prowadzone na wniosek R. P. w przedmiocie rozgraniczenia jego nieruchomości składającej się z działek: nr [...] z działką nr [...] stanowiącą własność Gminy [...], nr [...] z działkami 41 i 73 stanowiącymi własność Gminy [...]. Przymiot strony skarżącej organy winny były zatem ocenić, po wznowieniu postępowania, wyłącznie w oparciu o art. 28 k.p.a., pamiętając, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Powinien on także znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. W konsekwencji stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny jak wymaga tego art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., a wyprowadzone wnioski wskazują na naruszenie art. 80 k.p.a. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ pierwszej instancji, który winien uwzględnić powyższą ocenę przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rzeczą organu pierwszej instancji będzie, zatem w pierwszej kolejności ustalenie, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie. Ponadto w nowym postępowaniu organ pierwszej instancji dokona oceny wniosku strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2014 r. jedynie pod kątem zachowania wymogów formalnych, a w razie uznania, że wymogi te zostały spełnione powinien wydać na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Dopiero w ramach tego postępowania - prowadzonego w zakresie wynikającym z art. 149 § 2 k.p.a. - dopuszczalne będzie zbadanie przez organ, czy strona skarżąca posiada interes prawny w sprawie. Postępowanie wznowieniowe organ winien zaś zakończyć jedną z decyzji określonych w art. 151 k.p.a. Zarówno zaskarżone postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2015 r., jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Wójta z dnia [...] grudnia 2014 r., zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 149 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a., a także art. 7 k.p.a. i art. 77 i art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Wobec uwzględnienia skargi i na wniosek strony skarżącej zawarty w protokole rozprawy Sąd na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od SKO na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania, przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony wpis sądowy.