I OSK 2218/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2016 r. o sygn. akt II SA/Wa 1827/15 w sprawie ze skargi J.T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. J.T., w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnioskiem z dnia 7 kwietnia 2014 r. zwrócił się do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w Katowicach o udostępnienie następujących informacji: 1. Analizy skutków ekonomicznych w przypadku zaniechania eksploatacji górniczej wybranych ścian KWK Knurów, przekazanej GDDKiA przez Kompanię Węglową, o której mowa w notatce służbowej z dnia 22 stycznia 2008 r.; 2. Załącznika w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:5000 do pisma Kompani Węglowej z dnia 24 września 2008 r. ([...]); 3. Załącznika w postaci dodatku do Części Szczegółowej Planu Ruchu KWK Knurów na lata 2009-2011 do pisma Kompani Węglowej z dnia 17 sierpnia 2009 r. (nr [...]). W dniu 21 stycznia 2015 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w Katowicach wydała decyzję o odmowie udostępnienia informacji wskazanej w pkt 1 i pkt 3 wniosku, jednocześnie oświadczając o braku wnioskowanego w pkt 2 wniosku załącznika w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:5000 do pisma Kompani Węglowej z dnia 24 września 2008 r. ([...]). Decyzja została wydana na podstawie art. 104 § 1 Kpa oraz art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji. W jej uzasadnieniu GDDKiA powołała się na okoliczność zastrzeżenia przez KWK Knurów w piśmie z dnia 20 maja 2014 r., iż żądane informacje (pkt 1 i pkt 3 wniosku) stanowią tajemnicę tego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i dlatego przedsiębiorstwo to nie wyraża zgody na ich udostępnienie. GDDKiA wskazała na rozumienie tajemnicy przedsiębiorcy w powyższym przepisie, w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz sądów administracyjnych i uznała, iż sama okoliczność powołania się przez KWK Knurów na istnienie takiej tajemnicy, uzasadnia wydanie decyzji odmownej. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku J.T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzją z dnia 11 marca 2015 r. utrzymała w mocy decyzję z dnia 21 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu GDDKiA omówiła przepisy art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji i art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz związane z tymi przepisami orzeczenia sądów. W ocenie organu, informacje żądane przez stronę należy uznać za spełniające przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa. Kompania Węglowa w piśmie z dnia 20 maja 2014 r. jednoznacznie oświadczyła, że żądane informację stanowią tajemnicę jej przedsiębiorstwa i nie wyraziła zgody na ich udostępnienie (ujawnienie). Jak wskazał, aby informacje w zakresie żądanym przez stronę były udostępnione publicznie lub aby dostęp do tych informacji był możliwy bez podejmowania szczególnych starań. Nie dopuszczając do upublicznienia przedmiotowych informacji oraz dodatkowo zastrzegając ich poufność w ramach odpowiedzi na pismo GDDKiA, przedsiębiorca zdaniem organu podjął działania mające na celu zachowanie poufności tych informacji. W decyzji zaznaczono, że przedmiotowe dokumenty zostały przekazane wyłącznie do wewnętrznej dyspozycji GDDKiA i w takim kontekście Kompania Węglowa nie była zobowiązana do dodatkowego utajniania tych informacji. Dopiero na skutek pisma GDDKiA Kompania Węglowa wyartykułowała wobec osób trzecich brak zgody na udostępnienie przedmiotowych dokumentów. Wcześniejsze zamanifestowanie braku zgody na ujawnianie przedmiotowych dokumentów nie było konieczne, z uwagi na dwustronne relacje między GDDKiA a Kompanią Węglową. J.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r., II SA/Wa 1827/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję poprzedzającą z dnia 21 stycznia 2015 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek z dnia 7 kwietnia 2014 r. dotyczy informacji publicznej i został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jego udostępnienia, a zatem została spełniona przesłanka przedmiotowa oraz podmiotowa do zastosowania w niniejszej sprawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w rozpatrzeniu przez organ niniejszej sprawy istnieje istotna wada dotycząca uzasadnienia podjętych decyzji, skutkująca ich uchyleniem. Wada ta polega na nieprawidłowym zastosowaniu przez GDDKiA w obu kontrolowanych decyzjach art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez brak odpowiedniej subsumcji. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że wyjątki od zasady udostępnienia informacji publicznej wprowadza art. 5 ustawy, między innymi wskazując na tajemnicę przedsiębiorstwa. Jak wynika z treści powołanego przepisu, a także z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, zaś ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w tym przepisie okoliczności. Orzecznictwo sądów administracyjnych i doktryna stoi na stanowisku, że dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 ustawy terminu "tajemnica przedsiębiorcy" należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zakazie nieuczciwej konkurencji. W doktrynie wskazuje się, że pojęcia te w istocie stanowią synonimy. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zakazie nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. WSA w Warszawie wskazał, że z treści powołanego przepisu wynika, iż aby objąć prawną ochroną pewien zakres informacji istotnej dla przedsiębiorcy, niezbędne jest jej wyłączenie z jawności publicznej, poprzez podjęcie niezbędnych działań zmierzających do zachowania poufności tej informacji. Na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tegoż podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Warunkiem respektowania tej tajemnicy jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą być one ogólnie udostępnione. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, iż złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 11 ust. 4 powołanej ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie staje się bezskuteczne. Orzecznictwo, jak również doktryna stoi na stanowisku, że gospodarujący informacją, przyjmujący zastrzeżenia przedsiębiorcy, powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji, dokonując w tym zakresie własnych ustaleń, co do nadania danej informacji cech tajemnicy przedsiębiorcy przez danego przedsiębiorcę. Na przedsiębiorcy ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd pierwszej instancji uznał, iż uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej decyzji z dnia 21 stycznia 2015 r., w aspekcie powołania się na tajemnice przedsiębiorcy, jest lakoniczne i ogólnikowe. Uzasadnienie to sprowadza się do prostej konstatacji, iż żądane informacje zostały uznana za tajemnicę przedsiębiorstwa KWK Knurów, co ma stanowić o zasadności jej nieudostępnienia. Nadto w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie wyjaśniono, na czym oparto stwierdzenie, że żądana informacja posiada wartość gospodarczą i organizacyjną. Inaczej mówiąc, uzasadnienie pozbawione jest subsumcji. Brak tu odwołania się do konkretnych dokumentów, brak uprawdopodobnienia dlaczego ujawnienie informacji było by niekorzystne dla przedsiębiorcy. Brak wreszcie, w ocenie WSA w Warszawie, wykazania jakie wartości, istotne dla danego przedsiębiorcy, należy chronić decyzja podjętą w oparciu o przepisy art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jak wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, w tej materii GDDKiA powinna przeprowadzić własne postępowanie dotyczące zagadnienia ewentualnego wyłączenia udostępnienia informacji. Udział podmiotu, który zastrzegł, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, nie jest w takim postępowaniu konieczny, jakkolwiek GDDKiA może odwołać się do argumentacji tego podmiotu i dokonać własne oceny tej argumentacji. Podsumowując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 80 k.p.a. oraz z naruszeniem przepisów art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Katowicach. Postawiła w niej orzeczeniu trzy zarzuty. Po pierwsze, naruszenie art. 145 § 1 kt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 80 k.p.a. przez uwzględnienie skargi i uchylenie obu decyzji, podczas gdy Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo stwierdził, że uzasadnienie obu decyzji organu w aspekcie powołania się na tajemnicę przedsiębiorcy jest lakoniczne i ogólnikowe, a tym samym, że obarczone jest istotną wadą. Zdaniem skarżącego kasacyjnie rzetelna ocena obu uchylonych decyzji prowadzi do wniosku, że ich uzasadnienia zawierają wszystkie wymagane i możliwe na kanwie przedmiotowej sprawy ustalenia oraz wskazują na prawidłowe przeprowadzenie przez organ postępowania w sprawie. Po drugie, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podczas gdy nieprawidłowe jest stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, jakoby organ nie dokonał odpowiedniej subsumpcji ww. przepisów prawa materialnego. Po trzecie, naruszenie art. 151 p.p.s.a. przez brak oddalenia skargi w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że żądane dokumenty otrzymał od KWK Knurów w ramach obustronnej współpracy stron i wyłącznie do użytku wewnętrznego organu. Zważając na relacje zachodzące pomiędzy utrzymaniem i budową dróg publicznych, a eksploatacją złóż, współpracę między przedsiębiorstwem górniczym a zarządcą drogi należy uznać za długoterminową, stałą i konieczną. Oba podmioty w rezultacie działają w ramach wzajemnego zaufania i poszanowania. W ocenie organu fakt, że dokument pod nazwą "Analiza skutków ekonomicznych w przypadku zaniechania eksploatacji górniczej wybranych ścian KWK Knurów" zawiera informacje mogące stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa jest oczywisty i wynika prima facie już z pierwszej lektury tego dokumentu, a nawet z jego tytułu. Nie ulega wątpliwości skarżącego kasacyjnie, że analiza skutków ekonomicznych przyszłej zmiany zakresu działalności gospodarczej przedsiębiorcy ma szczególną wartość gospodarczą oraz, że jej ujawnienie może naruszyć interesy przedsiębiorcy. Jak wskazano w skardze kasacyjnej, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, nie jest konieczne uprawdopodobnienie przez organ, z jakich dokładnie powodów ujawnienie tej informacji byłoby niekorzystne dla przedsiębiorcy, oraz wskazywanie, jakie dokładnie wartości przedsiębiorcy chroni zastrzeżenie tej informacji. Również dodatek do części szczegółowej Planu Ruchu KWK Knurów zawiera w ocenie skarżącego kasacyjnie informacje o planowanej przez przedsiębiorcę działalności, co sprawia, że posiadają one wartość gospodarczą, która może być wykorzystana przez konkurentów rynkowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do zakwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji, że organ wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. nie wykazał w uzasadnieniu wydanych na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzji administracyjnych spełnienia przesłanek odmowy udostępnienia żądanych informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy wykładaną w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują one na uwzględnienie. Art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wskazuje z kolei, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w literaturze przyjęto, że dla odmówienia udostępnienia danej informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 118-119; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 192/13; wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14). Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia danych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej (zob. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., I OSK 401/15). Mając zatem na uwadze dotychczasowe wywody, wskazać należy, że determinowane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy rzeczywiście o wymagającym uchylenia decyzji naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i 3 k.p.a., jednak już jej nietrafność stanowi uchybienie merytoryczne i oznacza naruszenie przez organ art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., I OSK 3260/14). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że uzasadnienie wydanych w sprawie decyzji jest tak wadliwe, że uniemożliwia ocenę trafności rezultatów subsumpcji organu. Lektura uzasadnienia obu rzeczonych decyzji unaocznia, że brak jest w nich w istocie argumentacji na rzecz wykazania spełnienia przez żądaną informację przesłanki materialnej uznania jej za stanowiącą tajemnicę przedsiębiorcy. Decyzja z dnia 21 stycznia 2015 r. w ogóle nie wskazuje jakichkolwiek argumentów skonkretyzowanych do stanu faktycznego sprawy odnośnie tego, że żądane informacje stanowią informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, których ochrona przeważa nad zasadą jawności wynikającą z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Podobnie czyni zaskarżona decyzja z dnia 11 marca 2015 r. Obie te decyzja za wystarczające dla odmowy udostępnienia informacji publicznej poczytują to, że Kompania Węglowa informację przekazała GDDKiA w ramach współpracy i wyartykułowała wobec osób trzecich brak zgody na udostępnienie tej informacji. Wskazanych braków uzasadnienia decyzji nie mogła konwalidować odpowiedź na skargę czy skarga kasacyjna. Nawet jednak zawarte w tej drugiej uzasadnienie nie przekonuje co do prawidłowości stanowiska organu. Jeżeli bowiem GDDKiA twierdzi w skardze kasacyjnej, że fakt, iż dokument pod nazwą "Analiza skutków ekonomicznych w przypadku zaniechania eksploatacji górniczej wybranych ścian KWK Knurów" zawiera informacje mogące stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa jest oczywisty i wynika prima facie już z pierwszej lektury tego dokumentu, a nawet z jego tytułu – to przecież nie powinno sprawić mu trudności wyjaśnienie, dlaczego jest to oczywiste, i dlaczego zdaniem organu już z samego tytułu można wywieść stwierdzenie o objęciu tej informacji tajemnicą przedsiębiorcy. Takich wyjaśnień jednak brak. Skarżący kasacyjnie podniósł, że analiza skutków ekonomicznych przyszłej zmiany zakresu działalności gospodarczej przedsiębiorcy ma szczególną wartość gospodarczą oraz, że jej ujawnienie może naruszyć interesy przedsiębiorcy. Nie wyjaśnił jednak, jaka jest to "szczególna wartość gospodarcza" i w czym się przejawia. Nie zobrazował również, w jaki sposób ujawnienie tej informacji może w jego ocenie naruszyć interesy przedsiębiorcy. Przyznać tym samym należy rację Sądowi pierwszej instancji, że dla wydania odmowy udostępnienia informacji publicznej z omawianej przyczyny konieczne jest uprawdopodobnienie przez organ, z jakich dokładnie powodów ujawnienie tej informacji byłoby niekorzystne dla przedsiębiorcy, oraz wskazywanie, jakie dokładnie wartości przedsiębiorcy chroni zastrzeżenie tej informacji. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił, na czym opiera pogląd przeciwny. Również względem dodatku do części szczegółowej Planu Ruchu KWK Knurów skarżący kasacyjnie stwierdza, że zawiera informacje o planowanej przez przedsiębiorcę działalności, co sprawia, że posiadają one wartość gospodarczą, która może być wykorzystana przez konkurentów rynkowych. Nie wyjaśnia jednak, o jakiej wartości jest mowa, w czym się ona wyraża, jak może ta informacja być wykorzystana przez konkurentów rynkowych i jacy są to konkurenci. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej w związku z jej uzasadnieniem stanowią w tym świetle jedynie gołosłowną i niezasadną polemikę z zapatrywaniem Sądu pierwszej instancji. Jako taka nie mogła ona doprowadzić do wzruszenia skarżonego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe zaskarżony wyrok uznać należało za w pełni odpowiadający prawu. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.