II SA/Ol 331/16

Dnia 12 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 roku sprawy ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. K. kwotę 680 złotych (słownie: sześćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy "[...]", po rozpatrzeniu wniosku "[...]" Spółki z o.o. w "[...]" z dnia "[...]", zmienionego dnia "[...]"., działając w oparciu o: raport o oddziaływaniu na środowisko dla projektowanego zespołu elektrowni wiatrowych ""[...]"" wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz GPZ w obrębie miejscowości: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]", gmina "[...]", powiat "[...]" oraz obręb "[...]", powiat "[...]", wraz z jego uzupełnieniami z dnia: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]"; opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w "[...]" z dnia "[...]" i "[...]".; uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w "[...]" - postanowienie z dnia "[...]".; wnioski i uwagi zgłoszone w postępowaniu z udziałem społeczeństwa, w porozumieniu z Burmistrzem Gminy "[...]", po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz GPZ w obrębach miejscowości: "[...]","[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", gmina "[...]", powiat "[...]" oraz obręb "[...]", gmina "[...]" powiat "[...]", woj. "[...]", we wnioskowanym wariancie "[...]" i "[...]". W decyzji tej określono rodzaj przedsięwzięcia i miejsce jego realizacji; warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym; obowiązki w zakresie zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; obowiązki w zakresie monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; obowiązki w zakresie sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego wykonanej farmy wiatrowej na środowisko. Jednocześnie stwierdzono brak konieczności: utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, ponownego przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w ramach postepowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wykonania kompensacji przyrodniczej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł "[...]". Podniósł, że jest właścicielem nieruchomości położonej w strefie oddziaływania planowanych urządzeń elektrowni wiatrowych, co ogranicza jego prawo do niezakłóconego korzystania z tej nieruchomości i wykorzystania jej bez ograniczeń wynikających z planowanej na sąsiednich działkach zabudowy. Zaznaczył, że jego uprawnienia ograniczone zostały również ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu "[...]", podjętego uchwałą nr "[...]" Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]", w szczególności przez zapisy § 23 ust. 2, § 24 ust. 2 i 5 planu. Z uwagi na powyższe stwierdził, że decyzja winna być oceniana łącznie z planem miejscowym. W ocenie odwołującego się decyzja nie jest zgodna z planem miejscowym, gdyż plany miejscowe, w związku z którymi wydano tę decyzję, nie określają granic terenów pod budowę urządzeń elektrowni wiatrowych i granic ich stref ochronnych. Z planu miejscowego wynika dowolność lokowania tych urządzeń na terenach "[...]", gdyż działki, na których ma być zlokalizowana inwestycja, obejmują także tereny niepodlegające zabudowie urządzeniami elektrowni wiatrowych. Odwołujący się zarzucił, że niezgodnie z ustaleniami planu miejscowego w decyzji: określono kolorystykę elektrowni, dopuszczono ich lokalizację w odległości mniejszej niż dopuszczona w planie od granicy lasów i nie będących lasem skupień drzew o pow. 0,1 ha lub większej oraz stwierdzono brak konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wywiódł ponadto, że lokalizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, gdyż w akcie tym nie określono przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Dodał, że decyzja ta nie została poprzedzona przeprowadzeniem procedury wyłączenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, stosownie do art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1-5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 17 pkt 6 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołujący się zarzucił, że decyzja narusza zawarty w uchwale nr VII/164/15 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 maja 2015r. w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko-mazurskiego zakaz lokalizowania elektrowni wiatrowych w gminie "[...]" w miejscach określonych w skarżonej decyzji. Zarzucił też, że organ pierwszej instancji błędnie prowadził postępowanie i wydał decyzję na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i dalszych, zamiast na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i dalszych. Zauważył, że planowana inwestycja stanowi część instalacji elektrowni wiatrowych i zostanie przyłączona do sieci innych urządzeń elektrowni. Nie uwzględniono jednak, że po przyłączeniu łączny zespół urządzeń elektrowni będzie miał lub może mieć moc nominalną wyższą niż 100 MW. Z tego względu do wniosku i planowanej inwestycji należało zastosować § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ewentualnie § 2 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia. Wskazał, że do wniosku nie załączono właściwych dokumentów wskazanych w art. 74 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 3a i 6 ustawy, w tym w zw. z art. 75 ust. 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W ocenie odwołującego się niewłaściwie została dokonana też ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności przez brak merytorycznej i konkretnej analizy i oceny wpływu przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w art. 62 ust. 1 ustawy, a także na obszar Natura 2000. Odwołujący się zarzucił, że organ nie zawiadomił go o wystąpieniu o uzgodnienie i opinię do właściwych organów administracji, czym naruszył art. 77 ust. 7 ustawy w zw. z art. 106 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym uniemożliwił stronie udział w postępowaniu uzgodnieniowym. Zarzucił też, że nie doręczono mu postanowień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w "[...]" i opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Podniósł ponadto, że w kwestionowanej decyzji, z naruszeniem art. 82 ust. 1 pkt d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, nie odniesiono się do kwestii przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych. Uchybiając natomiast art. 82 ust. 1 pkt 2a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - stwierdzono brak wymogu wykonania kompensacji przyrodniczej, mimo że z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika taka potrzeba oraz z naruszeniem art. 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 135 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, stwierdzono brak konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, mimo zasadności takich rozstrzygnięć. Odwołujący się wywiódł, że błędnie też stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji wskazanej w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku , mimo zasadności wprowadzenia takiego wymogu z uwagi na fakt, że posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia nie pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko, a także ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia i jego powiązania z innymi przedsięwzięciami (stacjami energetycznymi, siecią energetyczną i dalszymi elektrowniami) oraz z uwagi na istniejącą możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. Odwołujący się zarzucił, że w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji nie wskazał konkretnie i nie wyjaśnił, w jaki sposób i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i opinie organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Ponadto organ nie uzasadnił stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zdaniem strony każde z rozstrzygnięć zawartych w sentencji decyzji, w tym np. stwierdzenie braku konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, powinno być uzasadnione. Zarzucił też, że chociaż pismem z dnia 7 maja 2015r. wnioskodawca zmienił wniosek, to organ pierwszej instancji nie ponowił całości procedury związanej z wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odwołujący się zakwestionował ponadto prawidłowość wydanych w toku postępowania postanowień Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w "[...]" z dnia 29 stycznia 2015r. i 22 czerwca 2015r. Zarzucił, że nie stwierdzono w nich konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji wskazanej w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, mimo że z dokumentów i z faktów znanych organowi z urzędu dotyczących uwarunkowań miejscowych (w tym bliskości planowanej inwestycji względem obszarów ochrony przyrody, terenów mieszkaniowych i krzyżowania się z trasami/obszarami bytowania zwierząt i roślin) wynikało, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 77 ust. 5 pkt. 1-3 ustawy do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia takiej oceny. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając postanowienie z dnia "[...]", nie uwzględnił ponadto ustaleń uchwały nr VII/164115 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 maja 2015r. w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko-mazurskiego. W toku tego postępowania uniemożliwił też odwołującemu się, błędnie pozbawionemu statusu strony, czynny udział w postępowaniu, w tym zapoznanie się z treścią postanowienia. Z uwagi na podniesione zarzuty, zdaniem odwołującego się kwestionowana decyzja narusza także przepisy Konstytucji RP. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przede wszystkim wskazało, że odwołujący się - jako właściciel działki położnej w granicach obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji - ma przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Podano, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji dotyczy głównie emisji hałasu do środowiska, przy czym w odniesieniu do działki odwołującego się będzie to emisja na poziomie 40 dB. W związku z tym rozpoznano merytorycznie wniesione odwołanie. Podano, że w dniu "[...]" Spółka zwróciła się z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz GPZ w obrębach miejscowości "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", gmina "[...]", powiat "[...]" oraz obręb "[...]", gmina "[...]" powiat "[...]", woj. "[...]". Do wniosku dołączono wymagane przez art. 74 ust 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku dokumenty. Planowane przedsięwzięcie obejmowało budowę 24 elektrowni wiatrowych o maksymalnych wysokościach (w stanie wzniesionego śmigła) do 175 m i średnicach rotora do 112 m. Moc każdej turbiny wiatrowej - do 3,0 MW. W ramach przedsięwzięcia wyodrębniono trzy powierzchnie, na których rozstawione będą elektrownie: "[...]" (turbiny nr 1 do 13, 16, 19, 24 - 16 sztuk), "[...]" (turbiny nr 14, 15, 17, 18 - 4 sztuki), "[...]" (turbiny nr 20 do 23 - 4 sztuki) oraz zaplanowano wykonanie lub przebudowę dróg technologicznych i zewnętrznej infrastruktury przyłączeniowej, w tym stacji elektroenergetycznej (GPZ). Wójt Gminy "[...]" obwieszczeniem z dnia 30 października 2012r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Obwieszczenia zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy "[...]" i na tablicach informacyjnych Gmin: "[...]", "[...]" i"[...]" oraz na tablicach informacyjnych sołectw: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]". Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko. Podobnie stwierdził w postanowieniu z dnia "[...]". Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w "[...]". Wójt Gminy "[...]" postanowieniem z dnia "[...]", nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia takiej oceny. Obwieszczeniem z dnia "[...]" Wójt Gminy zawiadomił o wyłożeniu od dnia "[...]". raportu oceny oddziaływania na środowisko opisanej wyżej inwestycji oraz o możliwości składania w terminie 21 dni uwag i wniosków dotyczących planowanego przedsięwzięcia. Obwieszczenie wywieszone zostało na tablicy Urzędu Gminy w dniach od 1 do 27 lipca 2013r., lecz w zakreślonym terminie nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia "[...]" pozytywnie zaopiniował warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia, a Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]". uzgodnił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia. Ponieważ postępowanie prowadzone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wpłynęło na zmianę treści raportu, organ pierwszej instancji ponowił procedurę udziału społecznego i obwieszczeniem z dnia 23 lutego 2015r. poinformował o wyłożeniu od dnia 2 marca 2015r. raportu oceny oddziaływania na środowisko wraz z uzupełnieniami do publicznego wglądu oraz możliwości składania w terminie 21 dni uwag i wniosków dotyczących planowanego przedsięwzięcia. Ponadto w dniach 11-13 marca 2015r. w miejscowościach "[...]", "[...]", i "[...]" zostały przeprowadzone przez organ pierwszej instancji spotkania informacyjne dotyczące farmy wiatrowej planowanej w ramach prowadzonego postępowania. Kolegium podało, że do organu wpłynęły uwagi, lecz znacząca ich część została wniesiona po upływie wyznaczonego terminu, a niektóre skierowane zostały do Przewodniczącej Rady Gminy i Rady Gminy. Wskazano, że wnioskodawca przedstawił dwa warianty planowanej inwestycji: "A" i "B". Pierwotny wariant "A" zakładał budowę 28 turbin o mocy nominalnej pojedynczej turbiny po 3 MW. Jednak na podstawie wyników monitoringu przedrealizacyjnego ptaków, z którego wynikało, że część obszaru jest żerowiskiem błotniaka stawowego, bociana białego, orlika krzykliwego, miejscem przystankowym w okresie migracji oraz sąsiaduje ze stanowiskami lęgowymi kani czarnej i błotniaka stawowego, a także z uwagi, że dla tego wariantu stwierdzono przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu w czterech punktach referencyjnych - inwestor zrezygnował z tego wariantu. Wariant "B" zakładał rezygnację z 4 konfliktowych elektrowni wiatrowych, a pozostałe 24 elektrownie zmieniły częściowo lokalizację, dostosowując ją do wymogów środowiskowych, zaleconych na etapie monitoringu przed realizacyjnego. Ponieważ powierzchnia "[...]" jest oddzielona od reszty farmy wiatrowej jeziorem "[...]", wykonano wariantowanie przebiegu trasy linii kablowej. Rozważono przeprowadzenie linii kablowej krótszą trasą przez jezioro "[...]" (wariant "[...]") lub dłuższą trasą ok. 6-7 km, omijającą jezioro. Do realizacji przyjęto wariant "[...]", w którym wyznaczono trasę tak, aby w jak najkrótszy sposób połączyć wszystkie elektrownie wiatrowe. Na odcinku ok. 140 m linia kablowa będzie poprowadzona pod płytkim i wąskim przesmykiem jeziora "[...]". Oceniono, że wariant "[...]" jest korzystniejszy dla środowiska niż wariant "[...]". Połączenie pomiędzy powierzchnią "[...]" , a pozostałą częścią farmy wiatrowej będzie miało długość jedynie 370 m, zaś w wariancie "[...]" miałoby długość ok. 8.700 m. Ponadto, przebieg trasy w wybranym wariancie nie koliduje z cennymi siedliskami przyrodniczymi oraz stanowiskami archeologicznymi, co miałoby miejsce przy wariancie "[...]". Uwzględniono też, że przy wykonywaniu przewiertu sterowanego nie będzie występowało pylenie, nie będą powstawały masy ziemne oraz będzie znacznie krótszy czas oddziaływania fazy realizacji inwestycji. W związku z powyższym, warianty "[...]" i "[...]" zostały wskazane do realizacji, a w świetle ustaleń wynikających z raportu, są jednocześnie wariantami najkorzystniejszymi dla środowiska. Pismem z dnia "[...]". inwestor zmienił wniosek obniżając moc akustyczną turbiny wiatrowej T-14 dla przyjętego wariantu "[...]" z 106,5 dB do 103,3 dB, co zmniejszyło zakres oddziaływania turbiny i wyłączyło z obszaru oddziaływania przedsięwzięcia działkę nr "[...]" i działki obejmujące trasę przebiegu zewnętrznej infrastruktury przyłączeniowej w wariancie "[...]" w obrębie "[...]". Odstąpił też od realizacji wariantu lokalizacyjnego linii kablowej dookoła jeziora "[...]", oznaczonej w treści raportu jako wariant "[...]" na rzecz realizacji wariantu "[...]". Z wnioskiem inwestor przedłożył ocenę emisji hałasu do środowiska po zmianie charakterystyki akustycznej turbiny T14. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia "[...]". uzgodnił środowiskowe warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w wariancie "[...]" i "[...]" , zakazując pracy w porze nocnej turbiny T14 w przypadku mocy akustycznej większej niż 103,3 dB (A). Organ ten wskazał, że w przypadku pracy turbiny wiatrowej T14 z maksymalną mocą akustyczną 103,3 dB miejsca stałego pobytu ludzi będą znajdować się poza zasięgiem ponadnormatywnego hałasu zarówno w dzień jak i w nocy. Ponadto stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wymaga ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wskazując jednocześnie na możliwość stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport zawierał dane wymagane przez art. 66 i 67 ustawy. W raporcie tym zawarte zostały propozycje monitoringu planowanego przedsięwzięcia - ścisły nadzór osób posiadających uprawnienia do kierowania ruchem zakładu górniczego, monitoring zachowania pasów bezpieczeństwa, właściwej gospodarki odpadami i nadkładem zdejmowanym w ramach prac udostępniających, nadzór służby mierniczo-geologicznej. Wskazano w nim, że planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w sposób powszechnie sprawdzony. Zabezpieczenie środowiska przed niekorzystnym oddziaływaniem realizowane jest w sposób sprawdzony w tego typu przedsięwzięciach. Dokonano też analizy i obliczenia zasięgu rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń gazowych, z której wynika, że nie nastąpią przekroczenia dopuszczalnych wartości stężeń zanieczyszczeń gazowych poza terenem inwestora. W zakresie emisji hałasu przeprowadzona analiza wskazuje, że nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu. Przedsięwzięcia będzie realizowane bez stosowania środków chemicznych. Wskazano też warianty przedsięwzięcia z ich analizą, projektowane trasy wywozu, wpływ przedsięwzięcia na środowisko - na ludzi, na zwierzęta, na rośliny, na powierzchnię ziemi i krajobraz, wody gruntowe, klimat, oraz przewidywane oddziaływanie pomiędzy elementami środowiska objętymi wpływami projektowanego przedsięwzięcia. Uwzględniając powyższe Kolegium oceniło, że raport z uzupełnieniami szczegółowo odnosi się do zagadnień dotyczących oddziaływania inwestycji na obszary chronione oraz na ptaki i nietoperze, które są zasadniczymi receptorami oddziaływań powodowanych przez farmę wiatrową. Organ odwoławczy podniósł również, że teren lokalizacji elektrowni wiatrowych z infrastrukturą towarzyszącą znajduje się poza obszarami objętymi ochroną w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody w tym obszarami Natura 2000 oraz ustawy z dnia 18 lipca 2001r. - Prawo wodne. Zaznaczył, że najbliższą formą ochrony przyrody jest Obszar Chronionego Krajobrazu Jeziora "[...]" oddalony o ok. 500 m od turbin T3 i T24. Obszar ten znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej farmy, otacza od północy powierzchnię "[...]" i wchodzi między nią a powierzchnię "[...]". Ponadto około 200 m na północ od powierzchni "[...]" położony jest rezerwat przyrody "[...]". Minimalna odległość od najbliższej turbiny T13 wynosi ok. 600 m. Najbliżej położonymi obszarami Natura 2000 jest obszar specjalnej ochrony ptaków Jezioro "[...]" "[...]" położony w odległości ok. 1,8 km na wschód od powierzchni "[...]", obszar specjalnej ochrony ptaków Lasy "[...]" "[...]", położony około 9 km na północny wschód od powierzchni "[...]" oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty "[...]" "[...]", położony w odległości ok. 3,5 km na południowy wschód od terenu planowanej inwestycji. Kolegium oceniło, że planowane przedsięwzięcie nie koliduje z zasadami ustalonymi dla wymienionych obszarów. Zaznaczono też, że zawarte w raporcie wyniki obliczeń związanych z emisjami powodowanymi przez farmę wiatrową wskazują, że jej eksploatacja nie będzie źródłem znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko. Oceniło, że planowana inwestycja nie koliduje z celami i trybem ochrony wód, określonymi w planach gospodarowania wodami na obszarze dorzeczy, planami zarządzania ryzykiem powodziowym, nie jest źródłem oddziaływań mogących powodować zmiany klimatu. Podniesiono, że organy opiniujące - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w "[...]" i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w "[...]" - zajęły pozytywne stanowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w "[...]" w postanowieniu z dnia "[...]". wyraził pozytywną opinię w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych i zdrowotnych w sprawie realizacji przedsięwzięcia i określił warunki realizacji planowanej inwestycji, które podtrzymał postanowieniem z dnia "[...]". W ocenie Kolegium Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia "[...]". w pełni uzasadnił swoje stanowisko, wskazując przy tym na warunki i tryb prowadzenia planowanej inwestycji. Zauważyło, że RDOŚ bardzo szeroko rozważył wpływ tej inwestycji na środowisko, ustalił warunki ochrony fauny i flory oraz ludzi i uzasadnił zajęte stanowisko. Kolegium wyjaśniło, że brak doręczenia odwołującemu się postanowień organów uzgadniających wynikał z nieuznania go za stronę postępowania przez organ pierwszej instancji. Jednakże Kolegium umożliwiło stronie zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranego materiału, z czego odwołujący się nie skorzystał. Zaznaczono, że turbiny wiatrowe rozmieszczone zostaną pomiędzy miejscowościami "[...]", "[...]", "[...]", w odległości co najmniej 500 m od budynków mieszkalnych. Organ odwoławczy stwierdził, że z analizy zakresu przedsięwzięcia i ustaleń planów miejscowych, którymi objęty jest teren inwestycji, wynika, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym na tym obszarze prawem miejscowym, co umożliwiło wydanie decyzji w sprawie. Kolegium wyjaśniło, że z planu zagospodarowania przestrzennego gminy "[...]" obręb "[...]" (uchwała Rady Gminy "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]".) wynika, że nieruchomość stanowiąca własność odwołującego się położona jest w jednostce bilansowej R/EW - tereny rolne i lokalizacji elektrowni wiatrowych. Ponadto elektrownie wiatrowe na terenie obrębu "[...]" lokalizowane są na terenach objętych jednostką bilansową planu: 1 MR, 2 MR i 3 MR - tereny zabudowy zagrodowej. Wskazano, że zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych obowiązuje wyłącznie dla jednostek bilansowych oznaczonych symbolem R - tereny upraw rolnych z zakazem lokalizacji elektrowni wiatrowych. Przytoczono fragmenty zapisów uchwały Nr "[...]" Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]". w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", uchwały Nr "[...]" Rady Gminy "[...]" z dnia "[...]". w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Biskupiec w obrębach geodezyjnych: "[...]", "[...]", "[...]’, "[...]" i uchwały Nr "[...]" Rady Gminy Biskupiec z dnia "[...]". w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biskupiec obejmujący tereny w obrębach geodezyjnych "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", podnosząc że w planach tych ustalono odległość elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkalnych na 500m i taki zapis zawarto w zaskarżonej decyzji. Ponadto, z zapisów tych wynika, że bezwzględny zakaz zabudowy, w tym elektrowni wiatrowych obowiązuje: w obrębie geodezyjnym "[...]" dla jednostek planu oznaczonych symbolami: "[...]" –"[...]" oraz "[...]" – "[...]" , "[...]" – "[...]" oraz "[...]" – "[...]", w obrębach geodezyjnych: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" dla jednostek planu oznaczonych symbolami: "[...]" –"[...]", "[...]" –"[...]", a w obrębach geodezyjnych "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" dla jednostek planu oznaczonych symbolami: "[...]", "[...]", "[...]". Tym samym - w ocenie organu odwoławczego - nie można mówić o braku zgodności zaskarżonej decyzji z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Kolegium za niezasadny uznało również zarzut dotyczący braku zgodności planów zagospodarowania przestrzennego i planowanej inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko-mazurskiego. W tym względzie wskazało, że plany zagospodarowania przestrzennego stanowią akty prawa miejscowego. Oceniono jako niezasadny zarzut braku monitoringu oddziaływania planowanej inwestycji. Podniesiono, że w zaskarżonej decyzji zostały nałożone na inwestora obowiązki, które powinny być uwzględnione przy realizacji przedmiotowej inwestycji dotyczące, m.in. przeprowadzenia pomiarów kontrolnych w zakresie emisji hałasu, przez jednostkę posiadającą państwową akredytację oraz obowiązki w zakresie zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym obowiązek prowadzenia stałego nadzoru ornitologicznego (monitoring zagrożeń) i obowiązek wykonania porealizacyjnego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego. Zobligowano wnioskodawcę również do przedstawienia, po zakończeniu monitoringu porealizacyjnego, oceny oddziaływania przedmiotowej farmy na środowisko, w tym porównania wartości otrzymanych na etapie badań przed realizacyjnych z wartościami, które uzyskano na przedmiotowym terenie po oddaniu do eksploatacji elektrowni wiatrowej. W przypadku gdy wyniki prowadzonego monitoringu porealizacyjnego wykażą, że oddziaływanie negatywne przekracza prognozowane założenia zawarte w raporcie - organ zobowiązał prowadzącego farmę wiatrową do podjęcia działań minimalizujących. Kolegium oceniło, że kwestionowana decyzja spełnia wszystkie wymogi wymienione w art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Stwierdzono ponadto, że kwestia ograniczenia prawa własności i spadku wartości nieruchomości wywołanego, zdaniem odwołującego się, treścią planu zagospodarowania przestrzennego i zamierzoną inwestycją nie stanowi przedmiotu sprawy. Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniósł T.K., reprezentowany przez r.pr. T.K. ponawiając zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a także podtrzymując dotychczasową argumentację. Podniósł, że organ odwoławczy uwzględnił wyłącznie zarzut dotyczący błędnego nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji istnienia interesu prawnego skarżącego i przyznania mu przymiotu strony. Dodatkowo zarzucił, że zaskarżona decyzja nie została prawidłowo uzasadniona, gdyż Kolegium nie ustosunkowało się w niej do wszystkich zarzutów odwołania, nie ustaliło i nie wyjaśniło stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz nie rozpatrzyło merytorycznie sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania "[...]" S.A. w "[...]", w piśmie procesowym z dnia "[...]" wniosła o oddalenie skargi, wyjaśniając że nastąpiło przekształcenie formy prawnej "[...]" z o.o. w "[...]" S.A. Pełnomocnik Spółki ustosunkował się do zarzutów skarżącego, wywodząc że są one niezasadne. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu "[...]". pełnomocnik uczestnika postępowania odnosząc się do kwestii skumulowanego oddziaływania inwestycji, wskazał, że dopiero z dniem "[...]". wejdą w życie przepisy, zgodnie z którymi należy uwzględniać skumulowane oddziaływanie inwestycji, na które zostały wydane decyzji zśrodowiskowe. W związku z tym, a contrario, w obecnym stanie prawnym nie ma takiego obowiązku. Podął, ze inwestor nie planował i nie planuje, poza przedmiotową inwestycją, żadnej tego typu inwestycji na terenie gminy "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, lecz nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne. Przede wszystkim należy wskazać, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym. Przy czym zgodnie z art. 138 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Oznacza to tym samym, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana oraz rozstrzygnięta. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza jedynie stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W myśl zasady dwuinstancyjności organ odwoławczy nie pełni jedynie funkcji kontrolnej, ale przede wszystkim ponownie rozstrzyga sprawę merytorycznie. Oznacza to także, że w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy winien wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). W niniejszej sprawie wymogi powyższe nie zostały spełnione. Organ odwoławczy nie tylko nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale też nie wyjaśnił wszystkich okoliczności, mających wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. Podnieść należy, iż ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013r. poz. 1235 ze zm. – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji – dalej jako: u.o.u.i.ś.) zawiera dość szczegółowe regulacje w zakresie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Warunkiem wydania pozytywnej dla inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest spełnienie wszystkich wymogów ustawowych. W związku z tym organ podejmujący decyzję w tym przedmiocie winien szczególnie wnikliwie przeanalizować wszystkie okoliczności faktyczne, w tym sporządzony raport oddziaływania na środowisko pod katem spełnienia wymogów ustawowych. Podnieść zatem należy, że zgodnie z art. 80 ust. 2 u.o.u.i.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wprawdzie nie chodzi tu o szczegółowe sprawdzenie zgodności z planem miejscowym przyjętych rozwiązań projektowych, gdyż ta czynność odbywa się na etapie pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), lecz o sprawdzenie dopuszczalności – w myśl planu miejscowego - zlokalizowania przedsięwzięcia, poddanego ocenie środowiskowej, w danym miejscu. W niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy zapisów planów miejscowych obowiązujących na terenach, na których ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja, za wyjątkiem miejscowego planu zagospodarowania fragmentu gminy "[...]" w obrębie geodezyjnym "[...]", na którego terenie położona jest działka skarżącego. W odniesieniu do tej miejscowości wskazano jedynie, że plan został przyjęty uchwałą Rady Gminy "[...]" nr "[...]" w dniu "[...]". oraz że na terenie obrębu "[...]" elektrownie wiatrowe lokalizowane są na terenach oznaczonych w planie jako tereny zabudowy zagrodowej, a także że zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych obowiązuje wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem R – tereny upraw rolnych. Wskazać jednak należy, że w dniu 25 września 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 6 sierpnia 2010r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 155 poz. 1043), którą wprowadzono do u.p.z.p. przepis art. 15 ust. 3 pkt 3a, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a (czyli urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW) oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Zatem obecnie tego rodzaju zabudowa możliwa jest tylko na terenach oznaczonych w planie miejscowym, a nie na każdym terenie, na którym brak jest wyraźnego zakazu. Wprawdzie w art. 3 ust. 2 ustawy zmieniającej wprowadzano zapis, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, ale organ nie ustalił, czy przedmiotowy plan spełnia ten warunek. Ponadto skarżący zarzucił brak sprawdzenia zgodności z planem planowanej inwestycji pod kątem odległości elektrowni wiatrowych od granic lasów i niebędących lasem skupień drzew o powierzchni 0,1 ha lub większej. Nie odniesiono się także do podnoszonej przez skarżącego kwestii zachowania odległości - jak podał skarżący - określonych w planie od przyległych nieruchomości wykorzystywanych na cele związane za zamieszkiwaniem. Skarżący zarzucił także, że postępowanie w niniejszej sprawie winno być przeprowadzone w oparciu o art. 71 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś., tj. w odniesieniu do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na okoliczność, że planowana inwestycja stanowi część instalacji elektrowni wiatrowych i będzie przyłączona do sieci innych urządzeń elektrowni. Kolegium do kwestii tej w ogóle się nie odniosło. Wskazać jednak należy, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji podano, że pod względem kumulowania się oddziaływania planowana farma wpisuje się w obszar, gdzie na przestrzeni ok 20 km w kierunku północnowschodnim planowane i zrealizowane farmy tworzą zespół ponad 130 turbin wiatrowych (str. 24 uzasadnienia). Należy zatem wyjaśnić, że wprawdzie okoliczność ta miała o tyle mniejsze znaczenie, że inwestor został zobowiązany do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i to w pełnym zakresie, czyli tak jak ma to miejsce w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym nie doszło do naruszenia zasady tzw. salami slicing, czyli dzielenia przedsięwzięcia na mniejsze celem uniknięcia konieczności przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko, co jest sprzeczne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości UE (po. wyrok TS z dnia 16 września 2004r. w sprawie C- 227/01 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii). Niemiej jednak raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać między innymi opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio-i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: istnienia przedsięwzięcia, wykorzystywania zasobów środowiska, emisji (art. 66 ust. 1 pkt 8 u.o.u.i.ś.). Zatem organ winien wyjaśnić, czy w przedmiotowym raporcie kwestia ewentualnego skumulowanego odziaływania na środowisko została uwzględniona. Nie odniesiono się także do podnoszonych przez skarżącego kwestii braku konieczności ponownego przeprowadzania oddziaływania na środowisko w ramach postepowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w kontekście podnoszonych przez skarżącego zapisów planu miejscowego, a także wskazań organu uzgadniającego (postanowienie RDOŚ). Nie odniesiono się także do przyczyn braku nałożenia obowiązku wykonania kompensacji przyrodniczej, czy też utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania pomimo, że - jak twierdzi skarżący – taka potrzeba wynika z oceny oddziaływaniu na środowisko. Brak jakichkolwiek ustaleń, czy też wyjaśnień organu odwoławczego w powyższych kwestiach uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności tych zarzutów. Nie można natomiast podzielić zarzutu skarżącego, że modyfikacja wniosku wymagała przeprowadzenia całego postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko. Podnieść bowiem należy, że organ odwoławczy wskazał, że inwestor dokonał stosownych uzupełnień w raporcie odziaływania na środowisko, a organ I instancji wystąpił o ponownego uzgodnienia z właściwymi organami. Ponadto z ustaleń organu wynika, że modyfikacja wniosku dotyczyła de facto zmiany wariantu realizacji niektórych części przedsięwzięcia, które były przedmiotem analizy w raporcie. W związku z tym nie sposób uznać, że zaistniała konieczność przeprowadzenia całego postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zupełnie niezasadne są też zarzuty skarżącego dotyczące niezgodnych z prawem – ocenie skarżącego – zapisów planu miejscowego. Przedmiotem niniejszego postępowania nie był plan miejscowy, lecz ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, czyli kwestia spełnienia wymagań określonych w u.o.u.i.ś. Chybione są także zarzuty dotycząc niezgodności wydanej decyzji z planem zagospodarowania przestrzennego województwa. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.p.z.p. plan ten ma znacznie jedynie przy uchwalaniu planu miejscowego, gdyż jego ustalenia wprowadza się do planu miejscowego po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego. Natomiast jego zapisy nie wiążą w sposób bezpośredni mieszkańców danej gminy, a decyzja środowiskowa (w tym także postanowienie uzgadniające) nie jest wydawana w oparciu o plan województwa, a tym samym nie może naruszać jego ustaleń. Niezasadne są też zarzuty dotyczące zawartości merytorycznej sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko. Jak słusznie wskazało bowiem Kolegium – powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – ani organ, ani sąd administracyjny nie może dokonywać oceny treści raportu, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Organ ocenia przedłożony raport jedynie od strony formalnej, tj. zachowania wymogów ustawowych i w tym zakresie słuszne jest stanowisko organu, że przedmiotowy raport wymogi te spełnia. Odnosząc się z kolei do podnoszonej przez skarżącego kwestii braku doręczeń wyjaśnić należy, że w przedmiotowym postepowaniu doręczenia były dokonywane w trybie art. 74 ust. 3 u.o.u.i.ś., który stanowi że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy przy tym wskazać, że postępowanie to obejmuje także prowadzone w jego ramach uzgodnienia z właściwymi organami. Skoro zatem doręczenia były dokonywane poprzez obwieszczenia, to skarżący – nawet gdyby organ I instancji nie kwestionował jego praw strony – nie dokonywałby doręczeń w sposób bezpośredni. Nie sposób zatem uznać, że w tym zakresie nastąpiło naruszenie prawa. Zupełnie poza zakresem niniejszej sprawy pozostają zarzuty także dotyczące naruszeń Konstytucji, zwłaszcza że przepisy te ani nie regulują kwestii odległości farm wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej, ani też nie można dokonać takiej ich wykładnio, jak dokonano tego w skardze. Jednocześnie wskazać należy, że także Sąd nie mógł odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, gdyż nie zostały one przez skarżącego, ani jego pełnomocnika należycie wyjaśnione, np. zarzut dotyczący braku dołączenia wymaganych dokumentów, czy też zarzut dotyczący braku odniesienia się co zgłoszonych uwag (do czego odniesiono się w decyzji organu I instancji). Z uwagi na fakt, iż wyżej wskazane uchybienia dotyczą decyzji organu odwoławczego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. - uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.