IV SA/Wa 560/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO w W., Kolegium) z [...] grudnia 2015 r. znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) w zw. z art. 38a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm., dalej: u.o.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. [...] (dalej: strona, wnioskodawca, skarżący, Spółka, [...]) od decyzji Wójta Gminy L. (dalej: organ I instancji) z [...] października 2015 r. nr [...] odmawiającej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ew. [...] w m. K. W decyzji z [...] grudnia 2015 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przestawiał się następująco: W dniu 8 listopada 2013 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ew. [...] w m. K. W dniu 27 listopada 2013 r. po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania T. i S. F. złożyli pisemny sprzeciw dotyczący planowanej rozbudowy [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów. W dniach 28 listopada 2013 r. oraz 2 grudnia 2013 r. J. J., jako strona przedmiotowego postępowania, złożył swój sprzeciw co do planów rozbudowy. W piśmie z 28 listopada 2013r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. (dalej: RDOŚ w W.) wezwał do uzupełnienia dokumentacji o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki o nr ew. [...]. W dniu 3 grudnia 2013 r. Wójt Gminy L. przesłał brakujący dokument. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał opinię sanitarną z [...] grudnia 2013 r., stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. RDOŚ w W. w postanowieniu z [...] grudnia 2013 r., wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji w postanowieniu Nr [...] z [...] lutego 2014 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ew. [...] w m. K. oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji w postanowieniu Nr [...] z [...] lutego 2014 r. zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, o czym poinformował strony postępowania. W dniu [...] lutego 2014 r. strona przedmiotowego postępowania – J. J. wniósł, w ustawowym terminie, zażalenie na postanowienie Wójta Gminy L. Nr [...] z [...] lutego 2014r. w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu z [...] sierpnia 2014 r. SKO w W., orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. W dniu 5 września 2014 r., przy piśmie z [...] sierpnia 2014 r. do organu I instancji został złożony raport oddziaływania na środowisko dla inwestycji "[...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów w miejscowości K., gmina L.". W dniu 6 października 2014 r. organ I instancji wystąpił do RDOŚ w W. o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. [...] o wyrażenie opinii dotyczącej warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. W trakcie prowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, do Wójta Gminy L. wpłynęły 33 uwagi i wnioski dotyczące sprzeciwu wobec planów rozbudowy [...]. W dniu 27 listopada 20ł4r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazał zgodnie z właściwością wniosek Stowarzyszenia [...] w sprawie uwag do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko [...] Sp. z o.o. do rozpatrzenia w zakresie posiadanych kompetencji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. [...] w dniu [...] listopada 20ł4 r. wydał pozytywną opinię sanitarną, znak: [...] w sprawie realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ew. [...] w m. K., gm. L. W dniu 27 stycznia 2015 r. do organu I instancji wpłynęło pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., z 20 stycznia 2015 r., w sprawie zbadania prawidłowości wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. opinii sanitarnej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w wyniku analizy dokumentacji sprawy, nie stwierdził nieprawidłowości w merytorycznej ocenie przedsięwzięcia prowadzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. W dniu [...] kwietnia 2015 r. RDOŚ w W. wydał postanowienie, w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia oraz określił warunki jego realizacji. W postanowieniu tym RDOŚ w W. stwierdził, że planowana inwestycja nie jest ujęta w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami dla [...], (dalej: WPGO). Do Wójta Gminy L. wpłynęło [...]. W obwieszczeniu z 7 lipca 2015 r. Wójt Gminy L., zawiadomił o wyznaczeniu terminu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa na dzień [...] lipca 2015 r. W decyzji Nr [...] organ I instancji odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "rozbudowie [...] Sp. z.o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ew. [...] w m. K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na art. 38a u.o. wskazując, że planowana instalacja nie została ujęta w WPGO, co potwierdza postanowienie RDOŚ w W. z [...] kwietnia 2015 r. oraz pismo Dyrektora Departamentu Środowiska Urzędu Marszałkowskiego z 29 czerwca 2015 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji podniósł, że przywołany przepis jest bezwzględnie obowiązujący i nakazuje organowi odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w każdym przypadku, gdy instalacja nie została ujęta w WPGO. Ponadto wskazano, że przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie rozstrzyga i nie wyjaśnia najważniejszych kwestii dotyczących oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu oraz oddziaływania na wody gruntowe i powietrze. W odwołaniu od ww. decyzji strona podniosła, że wnioskowana do ustalenia środowiskowych uwarunkowań inwestycja jest łącznie z istniejącą już inwestycją, jedną instalacją w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej: p.o.ś.), złożoną z zespołu stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, i jako taki jest wpisany w WPGO jako instalacja zastępcza, a tym samym argument odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy uznać za niesłuszny. W decyzji z [...] grudnia 2015 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO w W. powołało się na treść art. 38a u.o. Według Kolegium, w WPGO na lata 2012-2023 funkcjonującej sortowni odpadów firmy [...] Sp. z. o.o. został nadany status instalacji zastępczej do czasu wybudowania RIPOK. W ocenie SKO w W., organ I instancji zasadnie odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji z powołaniem się na art. 38a u.o. Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że rozważanie kwestii oceny prawidłowości raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. W piśmie z 29 stycznia 2016 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję SKO w W. z [...] grudnia 2015 r., zaskarżając ww. decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a., a tym samym podstawowych zasad postępowania administracyjnego, takich jak; zasada szybkości i prostoty postępowania, zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony, a także zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy SKO na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. powinno uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy poprzez zmianę przedmiotowej decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego, 2) art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, błędną ocenę organu w tym zakresie, oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony, co skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ II instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy poprzez zmianę przedmiotowej decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj: 1) art. 38a u.o., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że termin "instalacja" użyty w tym przepisie dotyczy wyłącznie regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych wpisanej do WPGO, podczas gdy przeciwnie jego zakres jest szeroki i należy go rozumieć tak, jak został zdefiniowany w art. 3 pkt 6 p.o.ś. z czego wyprowadzić należy wniosek, że obejmuje również instalacje wpisane w WPGO, jako zastępcze regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych, w konsekwencji czego nie było przesłanek do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na podstawie art. 38a u.o. 2) art. 80 ust. 1 i 2 i art. 81 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. 2013 r., poz. 1235, ze zm., dalej: u.u.i.ś. ), poprzez niezastosowanie mimo, że przesłanki pozytywne z art. 80 ust. 1 u.u.i.ś. zostały spełnione i nie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 81 u.u.i.ś., co obligowało organ do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, 3) art. 77 ust. 1 u.u.i.ś., poprzez błędną wykładnię i w efekcie niezastosowanie, mimo wiążącego charakteru pozytywnego uzgodnienia realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. przez RDOŚ w W., 4) art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie, bowiem przyjęta przez Wójta Gminy L. i SKO w W. wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że zaniechanie ujęcia instalacji w WPGO, jako regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych i ujęcie jej wyłącznie jako zastępczej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych, skutkuje uniemożliwieniem przekształcenia się w Regionalną Instalację Przetwarzania Odpadów Komunalnych (dalej: RIPOK) i prowadzenia planowanej działalności gospodarczej, to zaś prowadzi do naruszenia ww. przepisów Konstytucji, gdyż akt prawa miejscowego to jest uchwała w sprawie wykonania WPGO, nie może wprowadzać ograniczenia wolności gospodarczej. Z uwagi na powyższe uchybienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] października 2015 r. 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. wniesiono o zobowiązanie Wójta Gminy L. przez organ do wydania w zakreślonym przez WSA terminie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ewid. [...] w m. K.". W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 oraz art. 77 w zw. z art. 140 k.p.a. Według skarżącego, organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy. W niniejszej sprawie, wskazane wyżej fundamentalne zasady postępowania administracyjnego zostały naruszone. Organ II instancji nie podjął wszystkich czynności mających na celu należyte i wszechstronne wyjaśnienie sprawy. W ten sposób organ naruszył również art. 8 k.p.a. i zawartą w nim zasadę budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. W skardze wyrażono pogląd, według którego skoro skarżący uzyskał pozytywne opinie i uzgodnienia, a sprzeciwy mieszkańców nie miały charakteru merytorycznego i racjonalnego, to skarżący miał uzasadnione przekonanie, że organy wydadzą decyzję dla niego pozytywną. Spółka wskazuje, że charakter przedsięwzięcia jest niezmienny od czasu poprzedniej oceny, dokonanej przy wydawaniu decyzji organu I instancji Nr [...] z [...] października 2010 r. określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "budowie obiektu hali sortowni odpadów komunalnych wraz z instalacją kompleksowej segregacji i kompaktacji odpadów komunalnych na dz. Nr ew. [...] w K.". Żaden z mieszkańców nie wnosił sprzeciwów. Tymczasem organy w istocie uwzględniły masowy, niezasadny sprzeciw mieszkańców, pomijając okoliczność, że skarżący zatrudnia ok. 100 pracowników. Odmowa wydania decyzji, skutkować będzie zamknięciem zakładu pracy i zwolnieniem tych wszystkich osób. Ta okoliczność w ocenie skarżącego, nie jest bez znaczenia. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 38a u.o. zwrócono uwagę na jego błędną wykładnię i przyjęcie, że termin "instalacja" użyty w tym przepisie dotyczy wyłącznie regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych wpisanej do WPGO, podczas gdy przeciwnie jego zakres jest szeroki i należy go rozumieć tak, jak został zdefiniowany w art. 3 pkt 6 p.o.ś., z czego wyprowadzić należy wniosek, że obejmuje również instalacje wpisane w WPGO jako zastępcze regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych, w konsekwencji czego nie było przesłanek do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na podstawie art. 38a u.o. Zdaniem Spółki, instalacja skarżącego, spełnia wymogi definicji instalacji z ustawy p.o.ś. Tak też należy rozumieć ten termin użyty w art. 38a u.o. Według Spółki, sprzeciw mieszkańców gminy nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy ustawy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Organ zobowiązany jest również, w przypadku wpłynięcia uwag i wniosków, ustosunkować się do ich treści w uzasadnieniu decyzji. Skarżący uważa, że żadna z negatywnych przesłanek nie wystąpiła, a pozytywne wszystkie zostały spełnione, organ był obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Odmowa, stanowi zatem naruszenie norm wynikających z art. 80 i 81 u.u.i.ś. W skardze uzasadniając naruszenie art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie, wskazano, że przyjęta przez Wójta Gminy L. i SKO w W. wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że zaniechanie ujęcia instalacji w WPGO, jako regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych i ujęcie jej wyłącznie jako zastępczej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych, skutkuje uniemożliwieniem przekształcenia się w RIPOK i prowadzenia planowanej działalności gospodarczej, to zaś prowadzi do naruszenia ww. przepisów Konstytucji, gdyż ograniczenie wolności gospodarczej może mieć miejsce tylko w ustawie i równocześnie, jeśli wymaga tego ważny interes publiczny. Zdaniem skarżącego, niedopuszczalne jest dokonywanie ograniczenia swobody działalności gospodarczej przez Zarząd Województwa [...] w WPGO. W ocenie skarżącego, rozwiązanie przyjęte przez Zarząd Województwa [...] w WPGO prowadzi do naruszenia w oczywisty sposób zasady równości. Podmioty mające aktualnie status RIPOK, są traktowane w sposób skrajnie uprzywilejowany. Natomiast podmioty, zamierzające się modernizować wprowadzać nowe technologie w celu przekształcenia w RIPOK, będące aktualnie tzw. zastępczym RIPOK-iem, są dyskryminowane. Przyjęta przez Wójta Gminy L. i SKO w W. wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że zaniechanie ujęcia ich w WPGO skutkuje uniemożliwieniem im przekształcenia się w RIPOK i prowadzenia planowanej działalności gospodarczej. To zaś prowadzi do naruszenia ww. przepisów Konstytucji, gdyż akt prawa miejscowego - to jest uchwale w sprawie wykonania WPGO, nie może wprowadzać ograniczenia wolności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W dniu 12 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo stron postępowania: S. F., T. F. i J. J. zawierające wniosek o oddalenie skargi wraz z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a., p.o.ś., u.u.i.ś. oraz u.o. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty proceduralne oraz dotyczące prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094). W ocenie Sądu, organ II instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonał prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania ww. przepisów. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci art. 7 k.p.a. wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji jest zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze treść zasad postępowania administracyjnego uregulowanych w k.p.a., umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na: "rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ew. [...] w m. K.". Podnieść należy, że z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Według Sądu, kierując się tak zakreśloną treścią tej zasady postępowania administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutem przedstawionym w skardze dotyczącym naruszenia zarzucanych przepisów k.p.a. przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Jeżeli rozstrzygnięcie decyzji nie pozostaje w sprzeczności z treścią jej uzasadnienia, to sytuacja taka wbrew, nie narusza art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organ administracji musi wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji aktu (decyzji lub postanowienia) bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organu I i II instancji są skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w uzasadnieniach decyzji organu I i II instancji przepisów prawa materialnego obejmujących: art. 38a u.o., art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i art. 85 u.u.i.ś., § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.) oraz prawa procesowego obejmujących: art. 104, art. 107, art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, motywy decyzji obu instancji zostały tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierowały się organy przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji organu I i II instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć, których przedmiotem jest odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ew. [...] w m. K.". Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji stanowią również uzewnętrznioną motywację podjętych w nich rozstrzygnięć. W uzasadnieniach tych decyzji znalazło się bowiem ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem rozstrzygnięcia polegającego na odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organy dokonały interpretacji powołanych w decyzjach norm prawnych. Podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły także w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Proces ten w ocenie Sądu, znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I i II instancji. W niniejszej sprawie organ II instancji prowadził postępowanie od początku, nie będąc związany ustaleniami organu instancji niższej. W przedmiotowej sprawie SKO w W. ustosunkowało się do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu, a także przeprowadziło kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji. Ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji odwoławczej Kolegium z [...] grudnia 2015 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu ww. decyzji wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w odwołaniu, a decyzją z [...] października 2015 r. wydaną przez organ I instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest odmowa wydania decyzji środowiskowej. Sąd nie podziela zasadności zarzutu naruszenia art. 12 k.p.a. Zasada szybkości postępowania nie może przeważać nad innymi zasadami i prawami chroniącymi podstawowe prawa jednostki w postępowaniu administracyjnym. Zasada szybkości postępowania określona w art. 12 k.p.a. ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas, stosownie do treści art. 36 § 1 k.p.a. organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż nie wystąpiły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez zmianę przedmiotowej decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego. Artykuł 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie określa wprawdzie przesłanek do podjęcia przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, niemniej jednak należy zauważyć, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że nie doszło do naruszenia art. 38a u.o. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że termin "instalacja" użyty w tym przepisie dotyczy wyłącznie regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych wpisanej do WPGO, podczas gdy przeciwnie jego zakres jest szeroki i należy go rozumieć tak jak został zdefiniowany w art. 3 pkt 6 p.o.ś. Wskazać bowiem należy, strona z tego założenia wyprowadza błędny wniosek, że obejmuje on również instalacje wpisane w WPGO jako zastępcze regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych, w konsekwencji czego nie było przesłanek do odmowy wydania decyzji środowiskowej na podstawia art. 38a u.o. Zgodnie z art. 3 pkt 6 p.o.ś., przez instalację - rozumie się: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami. Z definicji ustawowej instalacji wynika jednoznacznie, że cechą instalacji jest stacjonarność. Cecha stacjonarności instalacji dotyczy zatem urządzeń, które ze względu na swój charakter są przeznaczone do użycia w określonym miejscu i w ramach ich eksploatacji pozostają w jednym miejscu. W literaturze wyrażono pogląd, że cechy stacjonarności nie mają urządzenia o charakterze typowo przewoźnym (zob. M. Górski, M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2014, s. 25). W WPGO [...] na lata [...] na stronie 166 znajduje się Tabela 65 pt. Instalacje do zastępczej obsługi regionu na wypadek awarii lub innej sytuacji uniemożliwiającej przyjęcie odpadów. Pod pozycją [...] Tabeli została wymieniona "[...] Sp. z o.o. w m. W., gm. L. Z opisu tej instalacji wynika, że jest to "Mobilny przesiewacz bębnowy [...] Sp. z o.o. w W. przy ul. [...]. Oznacza to, że mobilny przesiewacz bębnowy eksploatowany przez skarżącego jako instalacja do zastępczej obsługi na wypadek awarii nie może być uznany za instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.o.ś. Z treści WPGO (s. 163) wynika, że sortownia zmieszanych odpadów komunalnych w m. W., gm. L. o mocy przerobowej [...] Sp. z o.o. ma status instalacji zastępczej do czasu wybudowania RIPOK). Na stronie 164 WPGO stwierdzono również, że instalacje zastępcze MBP będą mogły funkcjonować wyłącznie do czasu uruchomienia RIPOK lub do momentu dostosowania się wyznaczonych zakładów do kryteriów instalacji regionalnej w terminie maksymalnym 36 miesięcy. Wskazać w tym miejscu należy, że WPGO stanowi istotną część zakresu przedmiotowego zasady bliskości w gospodarce odpadami. Instrument planów gospodarki odpadami jest równocześnie ważnym elementem całego procesu gospodarowania odpadami1. Jest on przede wszystkim pochodną ogólnej dyrektywy planowania gospodarczego, wszystkich działań w ochronie środowiska. W ocenie P. Manczarskiego, przygotowanie planu gospodarki odpadami jest formą podejmowania decyzji strategicznej umożliwiającej przewidywanie kierunków rozwoju i wyników jakiejś określonej działalności w ciągu danego czasu (P. Manczarski, Plany gospodarki odpadami – podstawy metodyczne procesu planowania, [w:] Techniczne, ekonomiczne i organizacyjne aspekty gospodarki odpadami, Gniezno, Poznań 2003, s. 118.). Jego zdaniem, plan gospodarki odpadami pozwala na bardziej precyzyjne obliczenie kosztów systemu gospodarki odpadami i tworzy podstawy do prowadzenia analiz i ocen inwestycji niezbędnych na potrzeby systemu gospodarki odpadami na terenie danego województwa. Plany gospodarki odpadami w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/ WE z 19 listopada 2008 r. reguluje art. 28. Według tego przepisu, państwa członkowskie zapewniają, aby ich właściwe organy opracowały co najmniej jeden plan gospodarki odpadami zgodnie z art. 1, 4, 13 i 16. Plany te z osobna lub łącznie powinny pokrywać cały obszar geograficzny danego państwa członkowskiego. Plany te zawierają analizę bieżącej sytuacji w zakresie gospodarowania odpadami na danym obszarze geograficznym, jak również określają środki, jakie należy zastosować, aby udoskonalić racjonalne z punktu widzenia środowiska przygotowanie do ponownego użycia, recyklingu, odzysku oraz unieszkodliwiania odpadów i ocenę tego, w jaki sposób plan wspiera realizację celów i przepisów dyrektywy. Plan gospodarki odpadami zawiera, w odpowiednich przypadkach i z uwzględnieniem poziomu geograficznego i pokrycia danego obszaru planowania, przynajmniej następujące informacje: a) rodzaj, ilość i źródło odpadów powstających na danym terytorium; odpady, które prawdopodobnie zostaną przemieszczone poza terytorium kraju lub na nie, a także ocenę kształtowania się strumieni odpadów w przyszłości; b) obowiązujące dotychczas systemy zbierania odpadów oraz większe instalacje do unieszkodliwiania i odzysku odpadów, w tym wszelkie szczególne rozwiązania dotyczące olejów odpadowych, odpadów niebezpiecznych lub strumieni odpadów objętych szczegółowymi przepisami wspólnotowymi; c) ocenę potrzeby tworzenia nowych systemów zbierania, zamknięcia istniejących obiektów, dodatkowej infrastruktury na potrzeby odpadów zgodnie z art. 16 oraz, w razie potrzeby, inwestycji związanych z powyższym; d) w razie potrzeby wystarczające informacje dotyczące kryteriów lokalizacji do celów identyfikacji obiektów oraz wydolności przyszłych instalacji do unieszkodliwiania lub większych instalacji do odzysku; e) ogólną politykę w sprawie gospodarowania odpadami, wraz z planowanymi technologiami i metodami gospodarowania odpadami lub polityki w sprawie odpadów powodujących konkretne problemy w gospodarowaniu odpadami. Plan gospodarki odpadami może zawierać, z uwzględnieniem poziomu geograficznego i pokrycia danego obszaru planowania, następujące informacje: a) aspekty organizacyjne związane z gospodarowaniem odpadami, w tym również opis podziału odpowiedzialności między podmioty publiczne i prywatne zajmujące się gospodarowaniem odpadami; b) ocenę użyteczności i przydatności stosowania instrumentów ekonomicznych i innych do rozwiązywania problemów związanych z odpadami, z uwzględnieniem potrzeby utrzymywania niezakłóconego funkcjonowania rynku wewnętrznego; c) wykorzystywanie kampanii informacyjnych i kierowanie informacji do ogółu społeczeństwa lub konkretnej grupy konsumentów; d) skażone w przeszłości miejsca unieszkodliwiania odpadów i środki dla ich przywrócenia do poziomu wymagań prawnych. Przyczyny opracowywania planów gospodarki odpadami zostały określone w art. 34 ust. 1 u.o. W orzeczeniu wydanym na gruncie ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. NSA wyraził pogląd, według którego "Uchwała w sprawie planu gospodarki odpadami nie jest aktem prawa miejscowego, bo nie zawiera norm powszechnie obowiązujących na terenie gminy. Jest ona uchwałą nienormatywną podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a."( Zob. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2695/11, LEX nr 1251991. J.P. Tarno zwraca uwagę, że "Istotną cechą tych aktów, odróżniającą je od aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest to, że w następstwie ich wydania powstaje nowa sytuacja prawna (nałożenie obowiązku, nadanie uprawnienia, zniesienie istniejącego stosunku prawnego). Tymczasem akty i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. stwierdzają jedynie istnienie obowiązku lub uprawnienia, wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa" (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 39). Istotne znaczenie więc ma to, że uchwała w sprawie uchwalenia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami jest podejmowana przez organ samorządu województwa i sprawa, w której akt taki został podjęty, jest z zakresu administracji publicznej. W piśmiennictwie przyjmuje się, że "W obrębie prawa publicznego można wyróżnić takie przepisy, które bezpośrednio kształtują prawa lub obowiązki różnych podmiotów, oraz inne, czyniące to niejako "pośrednio", bo kształtowanie praw lub obowiązków, nawiązanie stosunków prawnych będzie wymagać aktów stosowania prawa dokonywanych przez organy administrujące"( B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. 5, Warszawa 2001, s. 115–116). W ocenie Sądu, postanowienia zawarte w WPGO określają kierunki i sposoby działania określonych organów i podmiotów wykonujących obowiązki w gospodarce odpadami, do których należy skarżący. Zgodnie z art. 38a u.o., jeżeli instalacja, przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, odmawia się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji. Przepis ten określa skutek nieujęcia instalacji w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Przepis ten został dodany przez ustawę z 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 poz. 122). Z uzasadnienia projektu tej ustawy wynika, że jednym z najistotniejszych problemów związanych z wojewódzkimi planami gospodarki odpadami jest przewymiarowanie planowanych mocy przerobowych instalacji do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Równie istotną kwestią jest brak uwzględniania w przedmiotowych planach hierarchii postępowania z odpadami, w tym zaplanowania odpowiednich instalacji do przetwarzania odpadów. Uzasadniając dodanie art. 38a u.o. ustawodawca wskazał również, że pozwoli to na zapewnienie racjonalnej gospodarki odpadami oraz powstawanie instalacji, które są faktycznie niezbędne. Przepis ten nie dotyczy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem 1 stycznia 2012 r. wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw, jeżeli budowę instalacji rozpoczęto przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Niniejsza sprawa została wszczęta wnioskiem z 8 listopada 2013 r., jednakże wobec braku odmiennych przepisów przejściowych w odniesieniu do spraw wszczętych przed wejściem w życie ww. ustawy zmieniającej, należało zastosować stan prawny z dnia orzekania, a więc z uwzględnieniem nowo wprowadzonego art. 38a u.o. Ponadto z pisma Marszałka Województwa [...] z 29 czerwca 2015 r. wynika, że wszystkie instalacje posiadające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydane przed 1 stycznia 2012 r. dla budowy nowej instalacji spełniającej wymagania definicji regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (RIPOK), otrzymały status "planowany RIPOK". Konieczność uwzględnienia tych inwestycji w planie wynikała z art. 16 ust. 3 archiwalnej ustawy z 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011 Nr 152 poz. 897) obowiązującej na dzień sporządzania planu. Według art. 16 ust. 3 ww. ustawy, w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale. Oznacza to, że Sejmik Województwa [...] jest zobligowany na mocy prawa uwzględnić w uchwale wykonawczej zakłady enumeratywne wskazane w WPGO [...] jako planowane RIPOKi. Pozostałe planowane nowe instalacje do mechanczno-biologicznego przetwarzania, które nie spełniły opisanego powyżej kryterium nie zostały wyszczególnione w WPGO [...]. Z pisma Marszałka Województwa [...] z 29 czerwca wynika także, że podczas prac nad WPGO [...], w regionie [...], do którego została przyporządkowana gmina L. nie została zgłoszona inwestycja polegająca na rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów w m. K. Tym samym powyższe przedsięwzięcie nie zostało ujęte w WPGO [...] na lata [...]. Z kolei, z analizy mocy przerobowych funkcjonujących na terenie regionu instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania oraz instalacji będących w fazie realizacji i planowanych RIPOKów, wynika, że w regionie [...] nie występuje zapotrzebowanie na ten rodzaj instalacji. Jednocześnie należy zauważyć, że w WPGO [...] funkcjonującej sortowni odpadów firmy [...] Sp. z o.o. został nadany status instalacji zastępczej do czasu wybudowania RIPOK. Badając status prawny instalacji zastępczej należącej do skarżącego wskazać należy, że przepisy nowelizacji z 1 lipca 2011 r. wprowadziły do ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. instytucję "instalacji zastępczej", którą przejęła również nowa ustawa o odpadach z 14 grudnia 2012 r. (u.o.). Według przepisów tej ostatniej, które zmieniły pojęcie "instalacji zastępczej" - obiektami takimi są wskazane w WPGO instalacje przewidziane do zastępczej obsługi regionów w przypadku, gdy znajdujący się w regionie RIPOK uległ awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji. Sejmik, wyznaczając instalacje zastępcze, powinien je przewidywać wszędzie tam, gdzie dla poszczególnych etapów przetwarzania odpadów brakuje odpowiednich mocy przerobowych. Z art. 35 ust. 4 pkt 2 u.o wynika dla jakich celów instalacja zastępcza ma być wyznaczona. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 81 u.u.i.ś. W art. 80 u.u.i.ś. ustawodawca określił bowiem jakie elementy powinny być brane pod uwagę przez organ wydający decyzję środowiskową, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazać jednak należy, że decyzja środowiskowa jest decyzją administracyjną. Postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej jest postępowaniem administracyjnym, toczyć się więc powinno w zgodzie z przepisami k.p.a. Jej wydanie musi być także zgodne z przepisami prawa materialnego. W niniejszej sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "rozbudowie [...] Sp. z o.o. o instalację do biologicznego przekształcania odpadów na działkach o nr ew. [...] w m. K." byłoby sprzeczne z treścią art. 38a u.o. Organ wydający decyzję środowiskową dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu przekształcania odpadów o instalacje do biologicznego przekształcania odpadów ma obowiązek ustalić, czy decyzja ta jest zgodna z przepisami u.o., które będą miały zastosowanie przy prowadzeniu tego typu działalności. Katalog przepisów, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności planowanego przedsięwzięcia, zależy od rodzaju działalności. W niniejszej sprawie organ, wydając orzeczenie odmawiające wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oparł swoje rozstrzygnięcie na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis ograniczenie. W niniejszej sprawie takie ograniczenie wynika wprost z art. 38a u.o. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 81 u.u.i.ś. wskazać należy, że przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazanych w tym przepisie przesłanek nie można bowiem traktować jako jedynych okoliczności, w których organ powinien odmówić wydania decyzji środowiskowej. Wskazać należy, że generalnie odmowa powinna w oczywisty sposób nastąpić wówczas, gdy sprzeciwia się temu przepis prawa materialnego. Oznacza to, że gdy nie da się ustalić uwarunkowań środowiskowych w sposób pozwalający na realizację i funkcjonowanie przedsięwzięcia zgodnie z wymaganiami prawem określonymi organ odmawia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla danego przedsięwzięcia. Przesłanki wskazane w art. 81 u.u.i.ś. należałoby zatem traktować jako wskazanie przez ustawodawcę okoliczności, w których taka odmowa musi nastąpić w sposób niewątpliwy, poza przypadkami wynikającymi z innych przepisów prawa. Sąd nie podziela zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W niniejszej sprawie w dniu [...] kwietnia 2015r. RDOŚ w W. wydał postanowienie, znak: [...] w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia oraz określił warunki jego realizacji. Jednocześnie w powyższym postanowieniu organ ten stwierdził, że planowana inwestycja nie jest ujęta w WPGO [...] na lata [...]. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji. W ocenie Sądu, zastosowana przez organy obu instancji w niniejszej sprawie wykładnia przepisów jest prawidłowa i nie narusza powołanych wyżej norm Konstytucji. Wskazać bowiem należy, że podniesienie ochrony środowiska do rangi wartości konstytucyjnej wiąże się określonymi skutkami prawnymi. W literaturze zwrócono uwagę, że oznacza to, że ochrona środowiska jest ważnym zadaniem stojącym przed organami władzy publicznej oraz, że ochrona środowiska jest jedną z nielicznych przesłanek pozwalających na wprowadzenie przez ustawodawcę zwykłego ograniczenia w zakresie praw i wolności konstytucyjnych (zob. B. Rakoczy, Ochrona praw i wolności jednostki ze względu na ochronę środowiska w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Toruń 2006, s. 116-117). Odnosząc się do stanowiska S. F., T. F. oraz J. J. wyrażonego w piśmie z 10 maja 2016 r., Sąd podziela poglądy stron wyrażone w tym piśmie. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.