II GSK 5132/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Protokolant Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Województwa Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4218/15 w sprawie ze skargi Województwa Mazowieckiego na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz Województwa Mazowieckiego 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 4218/15, oddalił skargę Województwa Mazowieckiego na postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan sprawy: Minister Finansów postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. rozliczył kwotę w wysokości 48.343.364,83 zł, wpłaconą przez Województwo Mazowieckie w dniu 31 grudnia 2013 r., w ten sposób, że zaliczył na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za październik 2013 r. – 47.344.588,83 zł oraz na poczet odsetek za zwłokę – 998.776,00 zł. Minister Finansów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku złożonego przez Województwo Mazowieckie, postanowieniem z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Minister Finansów stwierdził, że Województwo Mazowieckie spełnia przesłanki określone w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 80 poz. 526 ze zm.; dalej: ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego). Powołany przepis stanowi, że województwa, w których wskaźnik dochodów podatkowych na jednego mieszkańca (wskaźnik W) jest większy niż 110% wskaźnika dochodów podatkowych wszystkich województw (wskaźnik Ww), dokonują wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, jednostka samorządu terytorialnego dokonuje wpłat na rachunek budżetu państwa, w 12 równych ratach, w terminie do 15 dnia każdego miesiąca. Od kwot niewpłaconych w tym terminie nalicza się odsetki ustalone jak dla zaległości podatkowych. W związku z powyższym Województwo Mazowieckie zostało na mocy ustawy zobowiązane do dokonywania wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, w comiesięcznych ratach w wysokości 55.112.112,00 zł w terminie do 15 dnia każdego miesiąca. W dniu 31 grudnia 2013 r. Województwo Mazowieckie wpłaciło na rachunek budżetu państwa 40.000.000,00 zł, zaznaczając w tytule przelewu: "subwencja ogólna - należność główna za m-c październik 2013 r." Następnie tego samego dnia Województwo Mazowieckie dokonało dziesięciu wpłat w łącznej wysokości 8.343.364,83 zł (dziewięć wpłat po 900.000,00 zł i jedna wpłata w wysokości 243.364,83 zł), zaznaczając w tytule przelewu: "część regionalna subwencji ogólnej należnej budżetowi państwa za październik, następnie za wrzesień i pozostałe miesiące". Wpłaty te nie pokryły jednak w całości comiesięcznej kwoty raty Województwa Mazowieckiego. Organ podkreślił, że stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) stosuje się w odniesieniu do wpłat określonych w art. 29-31 ustawy. Zgodnie z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku istnienia zaległości podatkowej dokonana wpłata podlega rozliczeniu na poczet zaległości oraz na poczet odsetek za zwłokę. Ponadto art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej w przypadku istnienia zaległości podatkowej nie przewiduje możliwości zaliczenia wpłaty wyłącznie na należność główną z pominięciem odsetek od tej zaległości. Minister Finansów zauważył, że rozliczenie wpłat Województwa Mazowieckiego z 31 grudnia 2013 r. w sposób proponowany w tytułach przelewów nie jest również możliwe przy zastosowaniu przepisu art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Powołany przepis nie dotyczy kwestii zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości oraz na poczet odsetek za zwłokę. Przepis art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej reguluje jedynie sposób, w jaki należy zarachować wpłatę w przypadku, gdy na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów. W związku z tym wybór przez Województwo Mazowieckie przeznaczenia wpłat tylko na należność główną zobowiązania jest sprzeczny z wymogiem rozdysponowania wpłaty wynikającym z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ odnosząc się do zarzutu Województwa Mazowieckiego, że postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłat na poczet zaległości z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw jest przedwczesne uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ z mocy prawa należności te nie podlegają umorzeniu, o czym stanowi art. 35 ust. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto nie jest możliwe odstąpienie od naliczenia Województwu Mazowieckiemu odsetek za zwłokę, na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Województwo Mazowieckie złożyło na postanowienie Ministra Finansów skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji nie podzielił stanowiska skarżącego, że Minister Finansów naruszył art. 62 § 1 i 4 oraz art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. Rozliczenie wpłaty Województwa Mazowieckiego z 31 grudnia 2013 r. postanowieniem Ministra Finansów nastąpiło zgodnie z prawem i tej okoliczności skarżący skutecznie nie podważył. Sąd uznał za nietrafny zarzut, że postanowienie z [...] stycznia 2014 r. w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości zostało wydane, pomimo że Województwo Mazowieckie wystąpiło 12 grudnia 2013 r. do Ministra Finansów z wnioskiem o umorzenie odsetek za opóźnienie w zapłacie październikowej raty wpłaty z przeznaczeniem na część regionalną dla województw na 2013 r. Według skarżącego, postanowienie w sprawie zaliczenia wpłat jest przedwczesne, gdyż powinno zostać poprzedzone ostatecznym rozstrzygnięciem wniosku o umorzenie odsetek. Zdaniem WSA pogląd ten jest nieprawidłowy, gdyż przepisy ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wyłączają stosowanie ulgi w spłacie zobowiązań, w postaci umorzenia odsetek za zwłokę od zaległych wpłat do budżetu państwa. Sąd zauważył ponadto, że organ w odrębnym postępowaniu, wydał decyzję z [...] stycznia 2014 r. umarzającą postępowanie w zakresie umorzenia odsetek za zwłokę od zaległej kwoty jako bezprzedmiotowe. Następnie decyzją z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2014 r. Decyzja ta została doręczona Województwu Mazowieckiemu. Tym samym postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r. zostało wydane po ostatecznym zakończeniu postępowania dotyczącego umorzenia odsetek za zwłokę. WSA ocenił jako całkowicie bezpodstawny zarzut dotyczący braku właściwości rzeczowej Ministra Finansów do wydania zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu skarżąca poza negacją tej właściwości nie wskazała jaki organ należałoby uznać za właściwy. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego powierzyła ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych wykonywanie wszystkich czynności związanych z wpłatami do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Wpłaty są dokonywane na rachunek Ministra Finansów i ten organ wydaje decyzję określającą wielkość zobowiązania, jeśli województwa nie dokonały wpłaty w ustawowym terminie. Ustawa poprzez odesłanie do stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej (art. 35 ust. 3) w odniesieniu do wpłat z przeznaczeniem na cześć regionalną subwencji ogólnej dla województw daje Ministrowi Finansów uprawnienia także do wydania postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości. Zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że wpłaty z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw stanowią dochód budżetu państwa, (przekazywane są na rachunek budżetu państwa). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o działach administracji rządowej, wchodzą one w skład spraw realizowanych w dziale finanse publiczne, za który odpowiada minister do spraw finansów publicznych. Wpłaty z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej wpływają do budżetu państwa i w całości są przekazywane dla województw. W ten sposób tworzą one część systemu finansowania jednostek samorządu terytorialnego, za który, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o działach administracji rządowej odpowiada minister do spraw finansów publicznych a nie jakikolwiek inny organ. Sąd pierwszej instancji uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia przez Ministra Finansów zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. oraz zasady pogłębiania zaufania do organu administracyjnego wynikającej z art. 8 k.p.a. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa i w jego granicach. W ocenie WSA nie sposób także zarzucić organowi, że nie dokonał wymaganych ustaleń faktycznych pozwalających na podjęcie rozstrzygnięcia. Województwo Mazowieckie zaskarzyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentulanie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi Województwa Mazowieckiego poprzez jej uwzględnienie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarzonemu wyrokowi naruszenie: 1). art. 31 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez błędną wykładnię polegającą do przyjęciu, że Minister Finansów jest organem właściwym rzeczowo do wydania postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości z tytułu wpłaty do budżetu paźstwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw; 2). art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 4 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia pomimo jego wydania z naruszeniem właściwości rzeczowej organu oraz nieokreśleniem adresata zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji; 3). art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 31 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez brak uchylenia zaskarżonego postanowienia pomimo braku ostatecznego określenia kwoty zobowiązania z tytułu wpłaty do budżetu państwa na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc październik 2013 r. a więc na poczet wpłaty na którą zostały zaliczone wpłaty dokonane 31 grudnia 2013 r.; 4). art. 3 § 1 i 2 pkt 2 p.p.s.a oraz art. § 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 151 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny legalności zaskarżonych postanowień i w konsekwencji oddalenie skargi na zaskarżone postanowienie, 5). art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 31 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez niezastosowanie się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 4 września 2015 r. w sprawie sygn. akt II GSK 2969/14 i niepowiązanie niniejszej sprawy z kwestią ostatecznego określenia kwoty zobowiązania z tytułu wpłaty do budżetu państwa na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za październik 2013 r. a więc na poczet wpłaty na którą zostały zaliczone wpłaty dokonane 31 grudnia 2013 r., 6). 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegające na pominięciu kwestii związku niniejszej sprawy z kwestią ostatecznego określenia kwoty zobowiązania z tytułu wpłaty do budżetu państwa na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za październik 2013 r. a więc na poczet wpłaty na którą zostały zaliczone wpłaty dokonana w dniu 31 grudnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zaskarżony wyrok został wydany w wyniku powtórnej kontroli zgodności z prawem postanowienia Ministra Finansów z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zobowiązania z tytułu wpłat do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 862/14 uwzględnił skargę na wspomniane postanowienie wniesioną przez Województwo Mazowieckiego. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Finansów, wyrokiem z 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 2969/14, uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy art. 31 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego poprzez ich pominięcie przy ocenie charakteru związku między decyzją określającą zobowiązanie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, a wcześniej wydanym postanowieniem rozliczającym kwotę dokonanej z mocy prawa wpłaty na należność główną i odsetki za zwłokę. Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie nie tylko nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, ale w uzasadnieniu wyroku w ogóle nie nawiązał do wcześniejszych orzeczeń wydanych w tej sprawie przez sądy obu instancji. Innymi słowy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w taki sposób, jakby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po raz pierwszy oceniał legalność zaskarżonego postanowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak sporządzone uzasadnienie nie spełnia wymagań określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawa prawna rozstrzygnięcia obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez stronę postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Znaczenie procesowe uzasadnienia wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że: - ma ono dać rękojmię, iż sąd dołoży należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, - ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne, - ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne, Zarys wykładu, Warszawa 2003, s. 282). Sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje: kontrolę rekonstrukcji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji przez organ administracji prawnych wymogów ustalania faktów; kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010 nr 5 – 6, s.267 i nast.). Wśród niezbędnych elementów uzasadnienia wyroku art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia obowiązek przedstawienia zwięzłego stanu sprawy. W przypadku gdy Sąd pierwszej instancji rozpoznaje sprawę po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzednio wydanego orzeczenia zwięzłe przedstawienie stanu sprawy obejmuje także opis dotychczasowego przebiegu postępowania sądowoadministracyjnego. W tej części uzasadnienia konieczne jest ujęcie wyroku uwzględniającego skargę kasacyjną, z którego wynika jakie uchybienia zostały popełnione przez Sąd pierwszej instancji oraz jak powinny być one usunięte i określa kierunek ponownego badania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39). Prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie ze skargi na bezczynność pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu, a w dalszej perspektywie umożliwi dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc te uwagi o charakterze ogólnym do treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku stwierdza, że w sposób niewystarczający został przedstawiony stan sprawy i nie wyjaśniono podstawy prawnej rozstrzygnięcia w kontekście oceny prawnej dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 września 2015 r. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w omawianym zakresie sprowadza się do stwierdzenia, że jest on konsekwencją wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2015 r., sygn. akt II GSK 2969/14, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 862/14. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednak, by Sąd pierwszej instancji w istocie rozważył kwestię, która legła u podstaw uwzględnienia skargi kasacyjnej Ministra Finansów tj. niewłaściwego zastosowania art. 31 ust. 1 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wyrażające się w ich pominięciu przy formułowaniu tezy o istnieniu związku między decyzją określającą zobowiązanie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, a wcześniej wydanym postanowieniem rozliczającym kwotę dokonanej z mocy prawa wpłaty na należność główną i odsetki za zwłokę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że w ten sposób Sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie spełniające warunki określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji nie była możliwa kontrola zaskarżonego wyroku z punktu widzenia wywiązania się przez WSA z obowiązku uwzględnienia oceny prawnej zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2015 r. Mając na uwadze, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się usprawiedliwiony, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne odnoszenie się do pozostałych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).