II SA/Kr 329/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania budynku gospodarczego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie. Starosta B. decyzją z dnia 26 listopada 2015r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych z dnia 16 października 2015r. dokonanego przez A.Z. , polegających na budowie budynku gospodarczego w miejscowości B. , na działce ewidencyjnej nr [...] . W ocenie organu zgłoszenie nie spełnia wymogów art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (t.j. DZ.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej p.b.). Zgłaszający nie dołączył bowiem w zakreślonym terminie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych przeznaczonych na cele nierolnicze w związku z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (DZ.U. z 2015r. poz. 909), który to obowiązek został nałożony przez organ postanowieniem z dnia 10 listopada 2015r. Nadto Starosta wskazał, że określony wymóg dostarczenia decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji gruntów rolnych podyktowany jest wytycznymi Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. , określonymi w piśmie z dnia 23 lipca 2015r. [...] (brak w aktach). Odwołanie złożył inwestor A.Z. , zarzucając naruszenie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 Prawa budowlanego i wskazując, że przesłanki złożenia przez organ sprzeciwu nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Inwestor wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. DZ.U.2004, nr 49z późn. zmianami, dalej u.o.g.r.i l.) wyłączenie m.in. użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Natomiast z art. 11 ust. 4 ustawy, decyzję o wyłączeniu należy uzyskać przed wydaniem pozwolenia na budowę. Teren wskazany w zgłoszeniu stanowi grunt klasy V i nie rodzi konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów; ponadto planowany budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy do 35 m2 przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m - nie wymaga pozwolenia na budowę. Pełniący obowiązki Kierownika Oddziału Zamiejscowego w T. w Wydziale Infrastruktury, działający z upoważnienia Wojewody , decyzją z dnia 26 stycznia 2016r. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że decyzja jest zasadna mimo błędnej podstawy prawnej. Podniesiono bowiem, że zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego do zgłoszenia należy dołączyć także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Wedle organu, zgodnie z dołączoną kopią mapy zasadniczej terenu, na działce nr [...] znajdują się użytki rolne klasy V wytworzone z gleb pochodzenia organicznego. W tej sytuacji rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowania gruntów bez uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie, o której mowa w art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, będzie naruszeniem przepisów tej ustawy. Organ uznał zatem, że decyzja, o której mowa, jest pozwoleniem dołączanym do zgłoszenia robót budowlanych. Prawidłowo wobec tego Starosta B. , w związku z nieuzupełnieniem w terminie braków zgłoszenia, wniósł sprzeciw. W skardze na decyzję p.o. Wojewody A.Z. domagał się: 1/ stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn opisanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, 2/ umorzenia postępowania administracyjnego oraz 3/ zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego – wniesienie sprzeciwu może nastąpić wyłącznie z przyczyn podanych w tym przepisie, wadliwą interpretację art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, co spowodowało wydanie błędnej decyzji, błędną interpretację ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. e ochronie gruntów rolnych i leśnych, która reguluje zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych i pominięcie, przy rozpatrzeniu odwołania przepisu art. 11 ust. 4 tej ustawy, 4. naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji z pominięciem wymogów określonych w przepisach prawa, 5. naruszenie art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji naruszającej zasadę zaufania do organów państwa, 6. naruszenie art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji z uzasadnieniem faktycznym i prawnym, które nie zawierało wskazania faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak i zarzutom zawartym w odwołaniu, zaś uzasadnienie prawne nie zawierało przytoczenia przepisów prawa, na które powoływała się strona odwołująca. Skarżący podobnie jak w odwołaniu podniósł, że teren wskazany przez niego we wniosku, czyli działka nr [...] położona w m. B. stanowi zgodnie z § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, póz. 454 ze zm.) - grunty klasy V. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2. Do takich obiektów został zakwalifikowany jego budynek. Okoliczności te sprawiają, że organy administracji publicznej nie posiadają podstawy prawnej do wniesienia sprzeciwu wobec jego budowy. W prowadzonych postępowaniach, w obu instancjach, kwestie te w ogóle nie były badane i zarówno organ I jaki i II instancji do tych kwestii w żaden sposób się nie odniosły. Wystarczyło minimum staranności, aby ustalić w trakcie postępowania, że użytki te to gleby klasy V, a więc nie rodzące konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Narusza to rażąco art. 107 k.p.a. Ponadto zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają w granicach prawa; niedopuszczalne jest zatem działanie organu I instancji na podstawie pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. , co milcząco aprobuje organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko. W piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2016r. (prezentata) skarżący podnosił dodatkowo, że nie jest prawdą, jakoby działka nr [...] w B. położona była na gruntach klasy V pochodzenia organicznego, gdyż na tym terenie występują gleby pochodzenia mineralnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna, niezależnie od tego, że nie wszystkie podniesione w niej argumenty są trafne. Rozpoczynając zatem od argumentów nietrafnych, ale dotyczących materii koniecznej do wyjaśnienia sprawy od strony przepisów materialnoprawnych, wskazać należy, że co do zasady nie ma racji skarżący, o ile twierdzi, że przepis art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. DZ.U.2004, nr 49z późn. zmianami, dalej u.o.g.r.l.) zwalnia inwestorów od konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej w przypadku, gdy jest ona wymagana przepisem art. 11 ust.1 u.o.g.r.l., o ile planują inwestycję nie wymagającą pozwolenia na budowę. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 11 ust.1 tej ustawy - wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Zgodnie z art. 11 ust. 1b wniosek o wyłączenie z produkcji użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego jest wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny. Wedle zaś art. 11 ust. 4 ustawy wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W ocenie sądu administracyjnego przepisu ust. 4 nie można odczytywać w sposób, który powoduje przyjęcie, że w przypadku inwestycji nie wymagających pozwolenia na budowę, gdzie przepisy dopuszczają jedynie zgłoszenie w trybie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. DZ.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej p.b.), wyłącza to działanie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Taka interpretacja wskazanego przepisu w sposób istotny wypaczałaby sens działania ustawy polegający na tym, że ustawa chronić ma rolnicze wykorzystanie gruntów poprzez m.in. ograniczenie możliwości ich wykorzystania na inne cele. Implikacją jej działania powinno być zatem stwierdzenie, czy mamy do czynienia z gruntami chronionymi ustawą i czy – z punktu widzenia ustawy – może nastąpić, oraz pod jakimi warunkami, zmiana sposobu ich wykorzystywania na cele inne niż rolnicze. To zaś, jak grunt rolny ma zostać wykorzystany, nie zależy od tego, czy dana inwestycja zaplanowana na gruncie rolnym przez inwestora wymaga pozwolenia budowlanego, czy też tylko zgłoszenia, ale od tego, jaki jest charakter tej inwestycji i czy zmieni się wobec tego sposób wykorzystania gruntu rolnego po jej zrealizowaniu. Oznacza to, że także w przypadku niektórych inwestycji wymagających jedynie zgłoszenia, w pewnych sytuacjach identyfikowanych z punktu widzenia wyżej określonego celu ochronnego ustawy, zajdzie konieczność uzyskania przez inwestora przed takim zgłoszeniem decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Taką interpretację potwierdzają także wypowiedzi doktryny dotyczące trybu wniesienia sprzeciwu odnośnie zgłoszenia przez organ z art. 30 ust. 6 p.b. Wedle tego przepisu właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Otóż w odniesieniu do wskazanego punktu 2-go art. 30 p.b. jako podstawy do wniesienia sprzeciwu stwierdzono, że przez "inne przepisy" należy rozumieć regulacje zawarte w aktach prawa powszechnie obowiązującego, ograniczające możliwość prowadzenia w danym miejscu budowy lub wykonywania określonych robót budowlanych, jak na przykład ustawa z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. Komentarz do art. 30 Prawa budowlanego w: Prawo budowlane z komentarzem pod red. Z.Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2015, str.357). Prawidłowość powyższej wykładni nie budzi wątpliwości także w świetle brzmienia art. 29 ust. 1a p.b., który stanowi, że inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczącego robót budowlanych, o których mowa w ust. 1, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przywołując zatem interpretację skarżącego, w świetle art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l. w przypadku gdy inwestor w sytuacji robót budowlanych na gruntach rolnych określonych ustawą zdecydowałby się na tryb związany z uzyskaniem pozwolenia na budowę - przed wydaniem tegoż pozwolenia musiałby wystąpić o uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji rolnej, natomiast jeśliby zdecydowałby się poprzestać na zgłoszeniu, to taka decyzja nie byłaby wymagana. Ergo, kwestia ochrony gruntów rolnych zależałaby od wyboru przez inwestora trybu legalizacji przyszłego procesu budowlanego, co jest oczywiście wnioskiem nie do przyjęcia w świetle celu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W efekcie należy przyjąć, że art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l. określa jedynie wymóg co do momentu uzyskania decyzji wyłączającej grunty rolne z użytku rolnego, wskazując, że winno to nastąpić – interpretując przepis szerzej – przed zakończeniem procedury określonej w przepisach Prawa budowlanego, stanowiącej podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych. Niezależnie jednak od powyższego, słuszne okazały się być zarzuty skarżącego co do naruszenia trybu zgłoszenia sprzeciwu przez organ I instancji (art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 2 w zw. z art. 107 k.p.a.). Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 30 ust. 2 p.b. w zgłoszeniu inwestor winien określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia; nadto do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 5c p.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Jednakże powyższa procedura, określona w art. 30 ust. 5c p.b., może mieć miejsce jedynie "w razie konieczności uzupełnienia"; zatem w sytuacji uznania przez organ, że niezbędnym jest, z punktu widzenia przepisów odrębnych, dołączenie wskazanych w art. 30 ust. 2 p.b. dokumentów. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy: nie ma wątpliwości, że za takowe "pozwolenia, uzgodnienia i opinie" może być uznana decyzja o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji rolnej, o której mowa w art.11 u.o.g.r.l. Jednak wymaga to zaistnienia sytuacji, w której, z punktu widzenia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, konieczne byłoby wydanie takiej decyzji. Sytuacje te określa cytowany na wstępie art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. wskazujący, że wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Dodać należy, że pojęcie użytków rolnych ma charakter ewidencyjny (formalny); grunt jest użytkiem rolnym wtedy, gdy jako użytek rolny został określony w ewidencji gruntów (tak Wojciech Radecki w: Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012, str. 47). W obowiązującym stanie prawnym charakter gruntów określają symbole przewidziane i definiowane w wydanym na podstawie art. 26 ust.2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (DZ.U. z 2010r. Nr 193, poz.1287) Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (DZ.U. 2015.542), oraz w wydanym na podstawie art. 26 ust.1. ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 września 2012r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (DZ.U. 2012.1246). W efekcie skierowane do inwestora żądanie dołączenia przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 30 ust. 5c p.b. mogło mieć miejsce po ustaleniu przez organ, że grunt, na którym inwestor planuje roboty budowlane, czyli część działki nr [...] położonej w B. ,, przez niego dzierżawionej, zalicza się do gruntów, o których mowa w art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. Nie wynika to jednakże w najmniejszym stopniu z decyzji organu I instancji będącej sprzeciwem, gdyż jest w niej mowa wyłącznie o nieuzupełnieniu braków w terminie, a nie o przyczynach nałożonego obowiązku. Tymczasem na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych absolutnie nie można stwierdzić, że zachodziła podstawa do wezwania przez organ o wspomnianą decyzję. Mianowicie z analizy mapy zasadniczej [...] , zawierającej oznaczenia ewidencyjne gruntów, przy zidentyfikowaniu spornego obszaru za pomocą kserokopii tejże mapy, na której zaznaczono orientacyjnie położenie części działki dzierżawionej przez inwestora – wynika, że przedmiotowe grunty oznaczone są symbolem RV. Z kolei wedle przepisów cytowanego Rozporządzenia MRRiB z 29.03.2001r., a dokładnej z § 67 i § 68, symbol R oznacza grunty orne. Natomiast zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12.09.2012r. symbol "V" oznacza klasę bonitacyjną V (gleby orne słabe). Tak więc z mapy zasadniczej można odczytać, że grunt rolny stanowiący teren przyszłej inwestycji jest gruntem ornym klasy V, czyli słabym, i tyle. Co prawda z treści art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. wynika, że wymogiem uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntu rolnego z produkcji rolnej jest objęty użytek rolny zaliczony do klasy V, ale tylko w przypadku, gdy jest wytworzony z gleb pochodzenia organicznego. Ta zaś dalsza specyfikacja nie wynika ani z treści cytowanych przepisów odnoszących się do znaczenia symbolu "RV", ani też z dokumentów zgromadzonych w sprawie. To powoduje, że wiedza o fakcie, iż grunt pod inwestycję jest gruntem ornym klasy V, była niewystarczająca do skierowania do inwestora wezwania o przedłożenie decyzji, o jakiej mowa w art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l. W opisanej sytuacji organ I Instancji bez dostatecznych podstaw prawnych zażądał od inwestora omawianej decyzji, a następnie z naruszeniem art. 30 ust. 5c p.b. zgłosił sprzeciw, nie wyjaśniając w nim podstaw dla wystosowania uprzedniego żądania (art. 107 § 3 k.p.a.). Tym samym doszło do naruszenia przez organ I instancji art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane. Wskazać dodatkowo należy, że organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję Starosty B. , powołał się na fakt, że grunty rolne, o które chodzi w sprawie, to użytki rolne klasy V wytworzone z gleb pochodzenia organicznego. Jednak do takiego stwierdzenia nie było żadnych podstaw tak w świetle przepisów prawa, jak i dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, co wyjaśniono powyżej. Niezależnie od tego, badanie i wyjaśnianie tej kwestii dopiero na etapie postępowania przed organem odwoławczym, gdyby nawet miało miejsce, byłoby spóźnione w warunkach specyfiki tej sprawy, która jest związana z faktem zgłoszenia sprzeciwu z art. 30 p.b. Organ I instancji winien bowiem wypełnić wszystkie warunki do zgłoszenia sprzeciwu, w tym ustalić zasadność wzywania do uzupełnienia koniecznych dokumentów, w ściśle określonym ustawowo terminie 30 dni (art. 30 ust. 5 p.b.). Termin 30 dni jest bowiem terminem prawa materialnego i nie jest możliwe jego przywrócenie, zaś wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia tego terminu. Omówione wyżej naruszenie prawa materialnego przez organ I instancji w sposób oczywisty miało wpływ na wynik sprawy. Nadmienić też należy, że brak zbadania i wyjaśnienia kwestii użytków rolnych, a następnie należytego wyjaśnienia przyczyn wezwania o decyzję o wyłączeniu w zgłoszonym sprzeciwie prowadzi do wniosku o naruszeniu przez organ I Instancji art. 7 i 107 § 3 k.p.a., które ocenić trzeba jako istotne, skoro w ich efekcie doszło do wydania nieprawidłowej decyzji o sprzeciwie. Wszystko to powoduje konieczność uchylenia obu zaskarżonych decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O zwrocie kosztów skarżącemu orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.