VIII SA/Wa 879/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego M. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Nr [...] Prezydent Miasta R. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej przywoływany jako k.p.a.), art. 115, art. 115a ust. 1 i ust. 3, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: ustawa) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112) po przeprowadzeniu postępowania z urzędu, określił dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska z terenu [...] Szpitala Specjalistycznego Sp. z o.o. ul. A. [...] w R., na którym znajduje się kotłownia posiadająca system kogeneracyjny będący źródłem hałasu w wysokości: - LAeq D – 50 db (A) w porze dnia, w godz. 6 – 22, - LAeq N – 40 db (A) w porze nocy, w godz. 22 – 6. Z akt sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w W. Delegatura w R., w dniu [...] czerwca 2014 r. przeprowadził kontrolę interwencyjną z pomiarami hałasu w [...] Szpitalu Specjalistycznym i wykonał pomiary hałasu emitowanego do środowiska z kotłowni szpitalnej, na terenie której zamontowany jest system kogeneracyjny będący źródłem emisji hałasu. Z przedłożonych pomiarów wynika, że równoważny poziom dźwięku na terenach z zabudową mieszkalną wynosi: 1) w porze dziennej - 44,5 dB przy budynku mieszkalnym nr [...], ul. J. - 41,8 dB przy budynku mieszkalnym na działce nr [...] ul. J. 2) w porze nocy - 43,2 dB przy budynku mieszkalnym nr [...], ul. J. - 44,4 dB przy budynku mieszkalnym na działce nr [...] ul. J. W związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, w dniu 31 lipca 2014 r. dokonano oględzin w terenie w celu określenia faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie szpitala, tj. działki nr [...] przy ul. J. i działki nr [...] przy ul. J. [...]. Ustalono, że na ww. działkach zlokalizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z budynkami gospodarczymi, wykorzystywane na te cele. Wykonane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. Delegatura w R. pomiary emitowanego hałasu do środowiska z kotłowni szpitalnej, wykazały przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy, które wyniosły odpowiednio na nieruchomości nr [...] działka ew. nr [...] – 43,2 dB, zaś na nieruchomości nr ew. działka [...] – 44,4 dB. Mając na uwadze uciążliwe oddziaływanie hałasu przez kotłownię szpitala na nieruchomości sąsiednie, organ uznał za strony w postępowaniu wszystkie osoby będące współwłaścicielami nieruchomości nr [...] oraz nr [...]. W podsumowaniu Prezydent Miasta R. stwierdził, że materiał zgromadzony w toku postępowania uzasadniał określenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu [...] Szpitala Specjalistycznego. Rozpoznając odwołanie złożone przez [...] Szpital Specjalistyczny w R. decyzją z [...] sierpnia 2015 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania przed organem I instancji wyjaśniło, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, w tym w szczególności art. 115a ust. 1 powołanej ustawy. Dopuszczalne poziomy hałasu określone zostały w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, wydanym na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, w § 1 pkt 1 określone zostały zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu, w zależności od przeznaczenia poszczególnych rodzajów terenów. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu, w punkcie 2 lit. a tabeli nr 1 (załącznika do rozporządzenia) poziom ten określony został – 50 dB w ciągu dnia i 40 dB w ciągu nocy. Zdaniem Kolegium przyjęcie przez organ I instancji, iż tereny znajdujące się w sąsiedztwie Szpitala – są terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bez wnikliwego postępowania w tym przedmiocie było przedwczesne. Dalej wywiodło, iż zakwalifikowanie na podstawie art. 115 ustawy danego terenu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy ma charakter oceny. Kolegium potwierdziło, że kryterium jakim powinien posługiwać się organ jest faktyczne zagospodarowanie terenu i sąsiednich terenów. W rozpoznawanej sprawie jak wywiodło Kolegium, organ utożsamiając faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenu z zagospodarowaniem tych terenów przewidzianym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy R., dokonał błędnej wykładni art. 115. W ocenie Kolegium ustalenia faktycznego zagospodarowania terenu należało dokonać na podstawie oględzin terenów. W przypadku stwierdzenia występowania na tym terenie zróżnicowanych funkcji zagospodarowania, organ I instancji powinien dodatkowo ustalić, w jakiej kolejności poszczególne zasoby zagospodarowania zostały zrealizowane. Pozwoli to jak wskazało Kolegium na ustalenie, jaki jest przeważający rodzaj terenu na obszarze analizowanym i jakie powinny być na nim dopuszczalne normy hałasu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że w sąsiedztwie Szpitala istnieje teren zabudowy mieszkaniowej, lecz zdaniem Kolegium nie znajduje to potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Z kopii mapy zasadniczej (k.13 akt administracyjnych), na której oznaczona jest lokalizacja kotłowni szpitalnej i pokazana zabudowa przy ul. J. wynika, że tereny zarówno po jednej, jak i po drugiej stronie ulicy, nie są zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi, ale również budynkami gospodarczymi i innymi. Kolegium wyjaśniło dalej, iż ustalając normy hałasu organ I instancji powinien szczegółowo dokonać inwentaryzacji istniejącej zabudowy w obrębie Szpitala i dopiero po dokładnym ustaleniu jej rodzaju, przyjąć faktyczne normy, jakie powinny odpowiadać w tym terenie, mając na względzie pracę kotłowni. Kolegium zauważyło również, że analiza urbanistyczna, na którą powołał się organ I instancji, była opracowywana na potrzeby innej sprawy, to jest zabudowy działki nr [...] i nie może ona stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Podkreślono także, iż kwestia przesądzenia, jaka zabudowa znajduje się w sąsiedztwie kotłowni szpitalnej ma istotne znaczenie dla ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej i nocnej, bowiem inne są wielkości dla terenów zabudowy mieszkaniowej, a inne dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej i sprawa ta powinna być wyjaśniona, co nadto zostało zakwestionowane w odwołaniu Szpitala. Końcowo Kolegium podniosło brak wyjaśnienia wskazanych okoliczności co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zaś zakres sprawy niezbędny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na wynik jej rozstrzygnięcia. Uniemożliwia to w ocenie Kolegium wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, przy czym zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia jest znaczny co powoduje, że nie może być uzupełniony przez Kolegium w trybie art. 136 k.p.a. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 138 § 2 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. (dalej skarżący) zarzucił: 1) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § k.p.a. k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przez Kolegium, polegające na przyjęciu, że organ I instancji bez wnikliwego postępowania, przedwcześnie zakwalifikował tereny zlokalizowane w sąsiedztwie szpitala jako tereny zabudowy mieszkaniowej, 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 115 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że analiza przeznaczenia terenów wokół systemu kogeneracyjnego należącego do szpitala powinna dotyczyć całego jego obszaru tj. Szpitala, podczas gdy analiza ta powinna obejmować tylko obszar faktycznego oddziaływania ww. urządzenia, co w niniejszej sprawie uczyniono, 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 127 § 1 k.p.a., polegające na tym, że strona postępowania [...] Szpital Specjalistyczny Sp. z o.o. w R. nie wniosła skutecznie odwołania od decyzji organu I instancji z uwagi, iż pod odwołaniem wniesionym w dniu [...] lipca 2015 r. podpisał się T. S. jako prezes zarządu odwołującego, podczas gdy z załączonego do skargi odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. wynika, że osobą uprawnioną do reprezentacji [...] Szpitala Specjalistycznego Sp. z o.o. w R. w dniu [...] lipca była L. S., w związku z czym nie zainicjowano skutecznie trybu odwoławczego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podkreśliła, że w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych nie ma wątpliwości, iż analiza akustyczna powinna obejmować obszar faktycznego oddziaływania urządzenia. Do skargi dołączono odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, przywołując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie Sąd przeprowadził dowód z odpisu rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z [...] sierpnia 2015 r., z odpisu KRS z [...] maja 2016 r. oraz uchwał z [...] lipca 2015 r. nr [...],[...],[...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 p.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd ma obowiązek zbadać w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. W pierwszej kolejności w rozpoznawanej sprawie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania [...] Szpitala Specjalistycznego Sp. z o.o. w R.. Odwołanie w imieniu spółki wniósł Prezes Zarządu Dyrektor Lecznictwa T. S.. Z załączonego do skargi odpisu KRS nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. wynika, iż jako Prezes Zarządu wpisana była L. S.. Natomiast niewątpliwie w odpisie KRS nie figurował jako Prezes Zarządu T. S., który podpisał odwołanie. Zgodnie z danymi zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym organem uprawnionym do reprezentacji [...] Szpitala Specjalistycznego Sp. z o.o. w R. jest Prezes Zarządu L. S. w dacie wniesienia odwołania. Złożenie zatem odwołania przez T. S. świadczy o braku należytego umocowania przez ww., który wniósł odwołanie. W sytuacji braku należytego umocowania strony do wniesienia odwołania organ odwoławczy powinien wezwać T. S. w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku formalnego ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach prawnych niewykonania wymaganej czynności. Wniesienie odwołania przez podmiot nie mający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia skutkuje zastosowaniem przepisu art. 134 k.p.a. przewidującego możliwość wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy Kolegium nie zbadał czy wnoszący odwołanie jest uprawniony do reprezentowania [...] Szpitala Specjalistycznego Sp. z o.o. w R., nie zażądał złożenia odpisu z KRS do czego był zobowiązany. Wobec niewyjaśnienia tej okoliczności z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Ta okoliczność spowodowała również, że za przedwczesne należy uznać odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. O kosztach postępowania Sąd orzekł biorąc za podstawę art. 200, art. 205 § 1, art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota obejmuje kwotę 200 zł1wpisu sądowego od skargi, 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika oraz kwotę 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.