VI SA/Wa 2012/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2016 r. sprawy ze skargi K.Ż. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń oddala skargę w całości Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "Krajowa Komisja") decyzją z [...] kwietnia 2015r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. Z. (dalej też skarżącego), utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów RP (dalej "Okręgowa Komisja") z dnia [...] marca 2015r., którą odmówiono Panu K. Z. (dalej: "skarżący") nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń bez przeprowadzania egzaminu. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.- dalej "k.p.a."), w związku z art. 11 ust.1 i art. 36 ust.1 pkt 1 ustawy o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa z dnia 15 grudnia 2000r. (jt. Dz. U. Z 2014r. poz. 1946 z późn. zm.- dalej: ustawa o samorządach zawodowych"). Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pan K. Z. w dniu [...] lutego 2015r. złożył wniosek do [...] Okręgowej Izby Architektów RP o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń bez przeprowadzania egzaminu. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego decyzją z dnia [...] marca 2015r. (znak: [...]) odmówiła K. Z. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania oraz kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń bez przeprowadzania egzaminu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna wskazała, że przygotowanie zawodowe K. Z. w zakresie wykształcenia nie odpowiada wymaganiom wynikającym z ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jt. Dz.U. z 2013r. poz.1409 z późn. zm – dalej: "ustawa"), tj. art. 14 ust. 3 pkt 1 a i pkt 3a, a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U poz. 1278 – dalej: "rozporządzenie") tj. załącznika nr 2 Ip. 1, oraz § 5 ust. 4 ww. rozporządzenia. K. Z. złożył odwołanie od w/w decyzji po rozpoznaniu, którego Krajowa Komisja Kwalifikacyjna decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. nr [...] utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji. Krajowa Komisja uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Podzieliła przy tym pogląd organu I instancji, że z uwagi na literalne brzmienie art, 14 ust. 3 pkt 1 a i pkt 3a ustawy oraz zapis § 5 ust. 4 rozporządzenia, nie jest możliwe uznanie, iż K. Z. spełnia kryteria wskazane w ww. przepisach oraz w załączniku nr 2 Ip. 1 do ww. rozporządzenia. Z tego też względu organ odwoławczy uznał, iż organ I instancji w sposób prawidłowy stwierdził, iż Skarżący nie spełnia wymogu określonego w § 5 ust. 4 rozporządzenia. Organ zauważył przy tym, że pomimo nie wskazania przez organ I instancji w sposób wyczerpujący przyczyn dla których uznał studia I i II stopnia, ukończone przez skarżącego, za niespełniające kryterium z § 5 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ stwierdził, iż bezzasadny jest zarzut dotyczący dokonania oceny przez organ I instancji wyłącznie na podstawie nazwy kierunku studiów tj. zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, o którym mowa powyżej. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] marca 2015r. znak sprawy [...], OKK [...] Okręgowej Izby Architektów RP wskazała bowiem, iż ustalenia przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, zostały dokonane na podstawie złożonych przez Skarżącego dokumentów. Zgodnie z protokołem z kwalifikowania wykształcenia i praktyki zawodowej z dnia [...] marca 2015 r. znak sprawy [...], przedmiotem oceny Komisji Egzaminacyjnej były dokumenty złożone przez skarżącego: w tym odpis dyplomu nr [...] wydanego przez Uniwersytet [...] w [...] w dniu [...] września 2007r., z którego wynika, że wnioskodawca ukończył: studia magisterskie, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku: Gospodarka przestrzenna w zakresie "zarządzanie nieruchomościami", oraz suplement do dyplomu. Za bezpodstawną organ uznał argumentację skarżącego, dotyczącą istnienia zbieżności treści kształcenia na kierunku gospodarka przestrzenna z treściami kształcenia na kierunku architektura. Jest to bezzasadne, gdyż treści kształcenia dla kierunku architektura są ściśle określone przez standardy kształcenia, przedstawione w załączniku nr 2 część B III 2. do Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 września 2011 r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów weterynarii i architektury (Dz. U. z 2011 r., Nr 207, poz. 1233), które są powiązane bezpośrednio z Dyrektywą 2005/36/EC, która jest podstawą przy notyfikacji dyplomów na kierunku architektura. Natomiast wykształcenie posiadane przez skarżącego nie odpowiada wymogom w/w rozporządzenia w zakresie standardów kształcenia na kierunku architektura. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się K. Z. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] kwietnia 2015r. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 11 ust.1 ustawy o samorządach zawodowych w związku z art. 10 k.p.a., poprzez nie poinformowanie skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przez wydaniem decyzji; - art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wadliwą ocenę i niedopuszczenie dowodów z informacji zawartych w suplementach do dyplomów; - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego odmowy nadania uprawnień budowlanych, a tym samym pominięcie porównania mojego wykształcenia do treści standardów na kierunku architektura; - art. 14 ust. 3 pkt 5 lit. a ustawy, poprzez nie uwzględnienie posiadanego wykształcenia jako odpowiednie do uzyskania wnioskowanych uprawnień budowlanych - § 5 ust. 2. i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, poprzez nie zakwalifikowanie wykształcenia skarżącego jako odpowiedniego, poprzez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów z kierunkiem studiów odpowiednim dla specjalności architektonicznej, na podstawie informacji zawartej w suplemencie do dyplomu spełniającej kryterium, że nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS lub liczbie godzin zajęć obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów. Nadto zdaniem skarżącego organ I instancji naruszył również art. 10 i art. 133 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżonego o przesłaniu jego odwołania do organu II instancji i o tym, że nie wydał nowej decyzji w myśl art. 132 k.p.a. Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi szczegółowo uzasadniono stawiane zarzuty podkreślając, że zdaniem skarżącego nie jest prawdziwe twierdzenie organu odwoławczego, że w rozporządzeniu w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wymieniono enumeratywnie kierunki studiów wyższych odpowiedzenie dla specjalności architektonicznej, gdyż oprócz załącznika nr 2 do tego rozporządzenia, gdzie wskazano kierunki studiów, brany jest pod uwagę dodatkowo § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia. Skarżący stwierdził przy tym, że organ I instancji dokonując kwalifikacji wykształcenia nie posiadał jego suplementu do dyplomu ze studiów inżynierskich ukończonych na kierunku budownictwo (informacja o tytule inżyniera budownictwa wynika bowiem z uprawnień architektonicznych w ograniczonym zakresu). Wskazał przy tym, że organ II instancji uznając za bezpodstawną jego argumentację o zbieżności metod kształcenia na kierunku gospodarka przestrzenna z treściami kształcenia na kierunku architektura, pomylił się, gdyż pominął pierwszy kierunek studiów budownictwo, który stanowił podbudowę kontynuacji studiów na kierunku gospodarka przestrzenna. Skarżący podniósł również, że jeśli chodzi o minimalna liczbę godzin zajęć zorganizowanych i minimalną liczbę punktów ECTS, to z suplementów do dyplomów oraz jego zestawień jasno wynika, że na studiach inżynierskich I stopnia na kierunku budownictwo w zakresie treści kierunkowych ukończył 770 godzin (145 punktów ECTS) na wymagane 690 godzin (68 punktów ECTS). Natomiast na studiach magisterskich II stopnia na kierunku gospodarka przestrzenna 740 godzin (90 punktów ECTS) na wymagane 300 godzin (30 punktów ECTS). Zdaniem skarżącego przy wydawaniu decyzji organ pominął zasadniczy wymóg mówiący, nie o całości lecz o jednej trzeciej programu studiów określonego w punktach ECTS lub liczbie godzin zajęć. Podkreślił, że wymogi dla prac dyplomowych również spełnia, gdyż na kierunku budownictwo I stopnia prace dyplomową inżynierską wykonywał w Katedrze Budownictwa i Konstrukcji Budowlanych pod kierunkiem promotora prowadzącego przedmiot z budownictwa ogólnego na temat "[...] " w branżach : architektura i konstrukcja. Natomiast na kierunku gospodarka przestrzenna II stopnia pracę dyplomową magisterską wykonywał w Katedrze Planowania i Zagospodarowania Przestrzennego pod kierunkiem promotora prowadzącego przedmiot z projektowania urbanistycznego na temat "[...] ". Skarżący podkreślił przy tym, że na kierunku architektura również są wykonywane prace dyplomowe z zakresu urbanistyki, w związku z tym : organ odwoławczy nie mógł w swojej decyzji napisać tylko o wymogu prac z architektury. Skarżący podkreślił także że wymagane praktyki zawodowe odbył, co wynika z suplementów do dyplomów. Skarżący wskazał także, że do jego sytuacji winien mieć zastosowanie stan prawny określony w art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2005r. Nr 165, poz. 1364), gdzie w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem 1 stycznia 2006r. uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe. Podsumowując skarżący wskazał, że jego zdaniem studia magisterskie na kierunku gospodarka przestrzenna, poprzedzone studiami inżynierskimi na kierunku budownictwo, powinny spełniać łącznie wymóg ukończenia studiów drugiego stopnia na kierunku odpowiednim dla specjalności architektonicznej. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna podtrzymała stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu oraz wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz.U. z 2014 poz. 1647 z późn. zm), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – jt.Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, ponieważ Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego wydając skarżone orzeczenie. Sąd w działaniach organów wydających decyzje w niniejszej sprawie nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. W niniejszej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 14 ust.3 ustawy, który stanowi, że do uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, w zakresie posiadanego wykształcenia konieczne jest ukończenie studiów drugiego stopnia na kierunku odpowiednim. W § 5 ust.4 rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie określono, że wymóg ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych uznaje się za spełniony, jeżeli : 1) nazwa kierunku studiów jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia, lub 2) informacje zawarte w suplemencie do dyplomu albo wypisie z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni wskazują, iż nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, lub liczbie godzin zajęć obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów. Jak z powyższych przepisów wynika i co słusznie wskazał organ, najpierw organ jest zobligowany do dokonania analizy czy został spełnione przez kandydata wymóg posiadania odpowiedniego wykształcenia. W tym celu organ dokonuje porównania nazwy ukończonego kierunku studiów z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w załączniku nr 2 do w/w rozporządzenia. W niniejszej sprawie ze względu na uprawnienia, o które ubiega się skarżący organy prawidłowo przyjęły, że zastosowanie w niniejszej sprawie będzie mieć lp.1 wskazanego załącznika do rozporządzenia, który określa, że kierunkami odpowiednimi dla specjalności architektonicznej bez ograniczeń są architektura lub architektura i urbanistyka. Prawidłowo organy przyjęły zatem, iż jak wynika z dyplomu ukończenia studiów wyższych nr [...] wystawionego przez Uniwersytet [...] w [...], ponieważ skarżący ukończył studia magisterskie (studia drugiego stopnia, o których mowa art. 14 ust. 3 pkt 1a ustawy Prawo budowlane w zw. z przepisami ustawy z dnia 27 lipca 2005r. ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym – Dz.U. z 2012r. poz. 571 z późn.zm.), na kierunku: gospodarka przestrzenna w zakresie zarządzania nieruchomościami, to porównanie nazwy kierunku studiów z zakresem kierunku, wskazanym w w/w załączniku nr 2 rozporządzenia, niewątpliwie wypada negatywnie. Sąd przy tym podziela stanowisko prezentowane przez organ odwoławczy, że z treści załącznika nr 2 do rozporządzenia wynika zamknięty katalog nazw kierunków studiów odpowiednich poddawanych porównaniu zgodnie z dyspozycją cyt. wyżej § 5 ust.4 pkt 1 rozporządzenia. Dodać przy tym wypada, że w myśl w/w załącznika do rozporządzenia nie przewidywane są żadne kierunki studiów wyższych pokrewne dla danej specjalności. Skoro wskazana analiza wypadłą negatywnie dla skarżącego, gdyż nie spełnia on przesłanki wskazanej w pkt 1 § 5 ust. 4 rozporządzenia, organ był zobligowany do zbadania spełnienia wymogu wskazanego w ust.4 pkt 2 w/w paragrafu tj. zbadania treści suplementu do dyplomu albo wypisu z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni pod kontem jaka część programu studiów określonych w pkt ECTS lub liczbie godzin zajęć obejmowała zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i przeprowadzonej w niej przez organ analizy odnoszącej się do treści kształcenia na kierunku architektura z powołaniem się na standardy kształcenia zawarte w załączniku nr 2 części B III 2 do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 września 2011r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów weterynarii i architektury (Dz.U. nr 207, poz. 1233), które mają bezpośrednie powiązanie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U.UE.L.2005.255.22 z późn. zm.), która jest podstawą notyfikacji dyplomów m. in. na kierunku architektura. Analiza przedłożonego przez skarżącego dyplomu nr [...], bo tylko ten zgodnie z przepisem art. 14 ust. 3 pkt 1a i 5a mógł być wzięty do analizy i porównania, gdyż potwierdza on ukończenie studiów II stopnia, do w/w standardów kształcenia na kierunku architektura wskazują, że skarżący nie spełnia również przesłanki z pkt 2 § 5 ust.4 w/w rozporządzenia, gdyż składniki treści kształcenia ujęte w standardach obejmują w przypadku II stopnia kształcenia: - projektowanie architektoniczne -projektowanie urbanistyczne -ochronę zabytków, - planowanie przestrzenne i regionalne Liczba godzin łącznie winna wynosić minimum 300 bądź 30 punktów ECTS. Tymczasem jak wynika z porównania suplementu do w/w dyplomu ukończonych przez skarżącego studiów II stopnia nie można przyjąć, iż odbyte przez skarżącego studia obejmowały swym zakresem wskazane elementy kształcenia w szczególności: projektowanie architektoniczne, ochronę zabytków. Tak więc zasadnie organ uznał, iż przedstawione przez skarżącego dokumenty w szczególności dyplom ukończenia II stopnia kształcenia oraz suplement nie wykazują spełnienia wymogów stawianych przez wyżej wskazane przepisy by przyznać skarżącemu wnioskowane uprawnienia bez przeprowadzania egzaminu. Tym samym podnoszone zarzuty odnośnie naruszenia art.14 ust.3 pkt 5 lit. a ustawy oraz § 5 ust. 2 i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie samodzielnych funkcji technicznych Sąd uznał za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za niezasadne lub pozbawione wpływu na wydane w sprawie rozstrzygniecie również pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Należy bowiem podnieść, że: - choć faktycznie organy nie dopełniły obowiązku wynikającego z przepisu art. 10 k.p.a. poprzez poinformowanie strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia w sprawie przed wydaniem decyzji, to jednak należy zauważyć, że całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stanowią dokumenty przedłożone przez skarżącego zatem materiał doskonale znany skarżącemu. Nadto skarżący składając odwołanie miał możliwość zajęcia stanowiska i wypowiedzenia się w sprawie. Dodać również należy, że słusznie organ podnosi w odpowiedzi na skargę, powołując się przy tym na ugruntowane orzecznictwo sądowe, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. wymaga wykazania przez stronę skarżąca, iż pozbawiono ją możliwości dokonania określonej czynności procesowej a nadto wykazania, że to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (v. wyrok NSA z dnia 12 października 2010r. sygn. II OSK 1279/09). Skarżący natomiast nie wskazuje by wskazane uchybienie pozbawiło go możliwości dokonania określonej czynności procesowej i nie wskazuje również aby to uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. - zasadny jest zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 133 k.p.a. Organy bowiem zobligowane są przy przekazaniu odwołania do organu II instancji powiadomić o tej czynności stronę odwołująca się. Strona ma bowiem prawo czynnie uczestniczyć w całości postępowania. Jednak powyższe uchybienie pozostaje bez żadnego wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia a nadto strona nie została pozbawiona prawa do obrony swych praw o czym świadczy m.in. złożona skarga do Sądu. - za niezasadny sąd uznał zarzut dot. naruszenia art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę i niedopuszczenie dowodów z informacji zawartych w suplementach do dyplomów nr [...] (ukończenie studiów II stopnia) oraz nr [...] (ukończenie studiów I stopnia). Jak wynika bowiem z akt sprawy w aktach tych znajduje się złożony przez skarżącego suplementy do dyplomów a z treści decyzji organu II instancji jednoznacznie wynika, iż aby móc ustalić czy zostały spełnione przesłanki z § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia organ musiał dokonać porównania informacji zawartych w suplemencie do dyplomu ale dyplomu ukończenia studiów II stopnia. Nadto z treści skarżonego aktu wynika, że organ dokonywał porównania informacji zawartych w suplemencie do dyplomu ukończonych przez skarżącego studiów II stopnia z załącznikiem 2 część B III 2 do w/w rozporządzenia w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów weterynarii i architektury. - niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy- prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1364). Przepis ten bowiem nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż sprawy wynika, że skarżący tytuł magistra inżyniera uzyskał w dniu [...] września 2007r. Wskazany przepis ma natomiast zastosowanie do osób, które przed dniem 1 stycznia 2006r. uzyskały wykształcenie i rozpoczęły praktykę budowlaną co jednoznacznie wynika z jego brzmienia: w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z wyżej wskazanych względów Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.