II SA/Gl 69/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] r., działając na podstawie art. 92a ust. 1 i 3, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. 2013, poz. 1414 zwanej dalej: u.t.d.), po przeprowadzeniu w dniach 8-22 listopada 2013 r. kontroli w przedsiębiorstwie, nałożył na przedsiębiorcę "A" K. K. karę pieniężną w wysokości: 11.650,00 złotych, z tytułu naruszeń ujętych w lp. 1.4., lp. 5.2.1., lp. 5.2.2., lp. 5.3.1., lp. 5.3.2., lp. 5.4.1., lp. 5.4.2., załącznika nr 3 do u.t.d. (skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie). Jednocześnie organ umorzył postępowanie w przedmiocie naruszeń lp. 5.1.1. i lp. 5.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d., ujętych w załączniku do protokołu kontroli. W uzasadnieniu organ I instancji omówił poszczególne naruszenia, przytoczył odnoszące się do nich przepisy, przedstawił zebrane dowody oraz wskazał, iż jego zdaniem przedsiębiorca nie wykazał okoliczności mogących uwolnić go od odpowiedzialności poprzez zastosowanie art. 92b lub 92c u.t.d. Odnośnie stanu faktycznego organ wskazał, iż w wyniku analizy dokumentów przedstawionych do kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, w terminie 28 dni, zmian dotyczących pojazdów będących w dyspozycji przedsiębiorcy w kontrolowanym okresie. Zgodnie z wykazem pojazdów zgłoszonych do licencji nr [...], wydanej przez Ministra Infrastruktury, przedsiębiorca w okresie kontrolnym tj. od 8 listopada 2012 r. do 8 listopada 2013 r. dysponował min: - pojazdem o nr rejestracyjnym [...], który zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy został zezłomowany w 2010 r., przedsiębiorca nie zgłosił jednak zmiany w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji; - pojazdem o nr rejestracyjnym [...], który zgodnie z okazanymi dokumentami został zbyty w dniu 15 kwietnia 2013 r. Także w tym przypadku przedsiębiorca nie zgłosił zmiany w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji. Ustalono również, na podstawie okazanych przez przedsiębiorcę dokumentów, że w okresie kontrolnym miał on w dyspozycji i wykonywał przewozy pojazdem o nr rejestracyjnym [...], który nie był zgłoszony do ww. licencji. Stosownie do lp. 1.4 załącznika nr 3 do ww. ustawy niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, sankcjonowane jest karą w wysokości 800,00 zł. Na podstawie analizy zebranych w sprawie dowodów ustalono, iż naruszenie popełniono 3-krotnie, łączna kara za powyższe wynosi zatem 2.400,00 zł. Organ I instancji wskazał nadto, że analiza zawartych danych na wykresówkach R. P., wykazała, iż kierowca wielokrotnie, w wyliczonych w decyzji dniach, przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Nie okazano dokumentów (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Także kierowca M. K., jak wynika z analizy wykresówek, przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. Również i w tych przypadkach nie okazano dokumentów uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Organ omówił w tej mierze składane w toku postępowania wyjaśnienia przedsiębiorcy. Powyższy stan faktyczny stanowi naruszenie art. 7 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85, zgodnie z którym po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego rozwiązania są przepisy lp. 5.2.1. i 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Na podstawie analizy zebranych w sprawie dowodów ustalono, iż naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut popełniono w kontrolowanym okresie 13-krotnie, natomiast naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut popełniono w tym okresie 31- krotnie. Łączna kara za powyższe wynosi zatem 8.150,00 zł. Kolejno organ I instancji wskazał, że analiza zawartych danych na wykresówkach R. P. i M. K. wykazała, iż we wskazanych w decyzji dniach kierowcy skrócili dzienny czas odpoczynku. Nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Powyższy stan faktyczny stanowi naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 ww. Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest przepis lp. 5.3.1. i 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę. Na podstawie analizy zebranych w sprawie dowodów ustalono, iż naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny popełniono w kontrolowanym okresie 3-krotnie, natomiast skrócenie dziennego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę miało w tym okresie miejsce 2-krotnie. Łączna kara za powyższe wynosi zatem 700,00 zł. Organ I instancji wskazał następnie, iż analiza zawartych danych na wykresówkach A. K., wykazała, iż kierowca w przyjętym okresie rozliczeniowym skrócił tygodniowy czas odpoczynku. Uczynił to również kierowca M. K. Nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Powyższe oznacza, iż kierowcy naruszyli art. 8 ust. 6 i 9 ww. Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a także art. 8 ust. 3 Umowy Europejskiej sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) (Dz.U. 1999, Nr 94, poz. 1087), który stanowi, iż w trakcie każdego tygodnia jeden z okresów odpoczynku, (...), przedłuża się jako odpoczynek tygodniowy, do ogólnej liczby 45 kolejnych godzin. Taki okres odpoczynku może być skrócony do minimum 36 kolejnych godzin, jeżeli będzie on odbierany w miejscu normalnej bazy pojazdu lub w miejscu zamieszkania kierowcy, albo do minimum 24 kolejnych godzin, jeśli jest odbierany gdzie indziej. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest przepis lp. 5.4.1. i lp. 5.4.2. załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku. Na podstawie analizy zebranych w sprawie dowodów ustalono, iż naruszenie polegające na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny popełniono w kontrolowanym okresie 2-krotnie natomiast skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku za każdą następną rozpoczętą godzinę miało w tym okresie miejsce 3-krotnie. Łączna kara za powyższe wynosi zatem 400,00 zł. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej złożył przedsiębiorca K. K. wnosząc o jej uchylenie w całości. Odwołujący się podniósł, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, którego usunięcie jest niemożliwe z uwagi na: 1. wydanie decyzji przez organ, który nie posiada umocowania prawnego, 2. wydanie dwóch decyzji jednocześnie z umożliwieniem stronie odwołania się od każdej decyzji odrębnie, 3. wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, 4. powołanie się na nieobowiązujący w chwili wydania decyzji przepis. W obszernym uzasadnieniu skarżący zarzucił, iż decyzja została wydana przez nieistniejący organ, a osoba, która podpisała się pod decyzją nie posiadała do tego wymaganego upoważnienia. Odnosząc się nadto do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu organowi wydającemu licencję aktualizacji danych, strona wskazała, iż jest w posiadaniu licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy podczas gdy ustawa o transporcie drogowym w art. 7a oraz art. 8 odnosi się jedynie do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji wskazanej w art. 5b ust. 1 i 2. Przedsiębiorca nie zgadza się nadto z karami za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu przez R. P. i M. K., a także kary za skrócenie przez R. P. dziennego czasu odpoczynku. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 10.850,00 zł. W obszernym uzasadnieniu zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego, a także poprzedzające jego wszczęcie czynności kontrolne i ustalenia w zakresie naruszeń, które stwierdzono w trakcie kontroli, wskazał nadto przepisy odnoszące się do poszczególnych naruszeń. Szeroko przytoczył i omówił okoliczności faktyczne sprawy, w konsekwencji uznając wymierzone kary, poza jednym przypadkiem, za zasadne i prawidłowo wymierzone. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania wykazał i szczegółowo wyjaśnił na czym polegały w odniesieniu do konkretnych kierowców przypadki skrócenia dziennego czasu odpoczynku, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, podkreślił poprawność wyliczenia wymierzonej w decyzji pierwszoinstancyjnej za powyższe naruszenia kary. Odnośnie natomiast naruszenia lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji wskazał, że w myśl art. 5a ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych. Zgodnie z art. 7a ust. 1 ww. ustawy, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r., o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. 2013, poz. 235), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11. W myśl art. 7a ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, wniosek o którym mowa w ust. 1, zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego. Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. 2013, poz. 567), przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem, licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy lub licencję wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 albo art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Stąd też obowiązki dotyczące aktualizacji zmiany danych w zakresie liczby posiadanych pojazdów odnoszą się w jednakowy sposób do przewoźników drogowych posiadających licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, jak również licencję wspólnotową. Analiza okazanych w toku kontroli dokumentów wykazała, iż przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych dotyczących pojazdów będących w dyspozycji strony w ciągu 28 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z wykazem pojazdów zgłoszonych przez stronę do licencji nr [...] przedsiębiorca w kontrolowanym okresie dysponował m.in. pojazdem o nr rej. [...] oraz pojazdem o nr rej. [...]. Zgodnie z oświadczeniem strony pojazd o nr rej. [...] został zezłomowany w 2010 r. Przedsiębiorca nie zgłosił zmiany danych w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji. Z kolei pojazd nr rej. [...] został zbyty w dniu 15 kwietnia 2013 r. Przedsiębiorca nie zgłosił zmiany danych w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji. W toku kontroli ustalono również, iż przedsiębiorca dysponował pojazdem o nr rej. [...], który nie został zgłoszony do posiadanej licencji. Mając na uwadze opisany powyżej stan prawny oraz faktyczny należy zauważyć, zdaniem organu, iż strona nie dopełniła obowiązku zgłoszenia zmiany danych w zakresie trzech użytkowanych pojazdów. Jednakowoż naruszenie lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. zostało wprowadzone do ustawy w 2011 r. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454). Stąd też brak zgłoszenia przez przedsiębiorcę faktu zezłomowania pojazdu o nr rej. [...] w 2010 r. nie podlegał obowiązkowi zgłoszenia w ciągu 28 dni organowi wydającemu licencję, jak również nie podlegał sankcji za brak zgłoszenia. Z tego też względu organ odwoławczy uznał, iż w przypadku pojazdu o nr rej. [...] zasadnym było odstąpienie od stwierdzenia naruszenia. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy zważył, iż zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.600,00 (2x800,00) złotych z tytułu naruszenia lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, dowody nie wskazują bowiem, by podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem organu odwoławczego brak też możliwości uwzględnienia przesłanek egzoneracyjnych, o jakich mowa w art. 92b u.t.d. Właściwa organizacja i dyscyplina pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych implikuje obowiązek bezwzględnego przestrzegania nakazu odbierania przez kierowców wymaganych przerw i odpoczynków oraz respektowania norm prowadzenia pojazdów. Zauważyć należy, iż strona nie odniosła się do szczegółów zadań przewozowych wykonywanych przez kierowców oraz okoliczności, z powodu których doszło do licznych naruszeń norm czasu pracy. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Organ nie podziela nadto zarzutów strony w przedmiocie braku właściwego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie stwierdzonych naruszeń oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Nadmienić przy tym należy, iż decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Rozporządzenie nr 165/2014 zaczęło częściowo obowiązywać od dnia 1 marca 2015 r. Powyższy akt prawny nie dokonał jednakże zmian w zakresie obowiązujących norm czasu pracy kierowców. Stąd też zarzut strony w przedmiocie błędnych podstaw prawnych decyzji należy uznać za niezasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu strony w przedmiocie braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej w wysokości większej niż 800,00 zł z tytułu naruszenia lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. należy zauważyć, iż załącznik ów nie przewiduje jednostkowej kary pieniężnej za ww. naruszenie niezależnie od liczby danych, których to naruszenie dotyczy. Każdorazowa zmiana danych dotyczących konkretnego pojazdu to odrębne zdarzenie skutkujące koniecznością zgłoszenia zmiany tychże danych. W konsekwencji naruszenie polegające na niezgłoszeniu w wymaganym terminie zmiany danych w zakresie kilku pojazdów skutkować będzie nałożeniem sankcji za każdy pojazd. Organ nie podziela również zarzutów strony w przedmiocie nieprawidłowego umorzenia naruszenia lp. 5.1. załącznika nr 3 do u.t.d., które zostało stwierdzone protokołem kontroli nr [...]. W przypadku przekroczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu przez R. P. w dniu 18 lipca 2013 r. po analizie wykresówek kierowcy organ I instancji poprawnie zważył, iż kierowca miał prawo wydłużyć w dniu tym czas jazdy do 10 godzin. To zaś oznacza, iż organ I instancji postąpił prawidłowo umarzając postępowania administracyjne w przedmiocie powyższego naruszenia. Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Wniósł też o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucił, analogicznie jak w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej: 1. wydanie decyzji przez organ, który nie posiada umocowania prawnego, 2. wydanie dwóch decyzji jednocześnie z umożliwieniem stronie odwołania się od każdej decyzji odrębnie, 3. wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, 4. powołanie się na nieobowiązujący w chwili wydania decyzji przepis. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że na pierwszej stronie decyzji pierwszoinstancyjnej jako organ widnieje "[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. ul. [...][...] K.". Zdaniem skarżącego taki organ administracji państwowej nie istnieje, istnieje bowiem jedynie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. Ponadto osoba, która podpisała decyzję nie posiadała upoważnienia nadanego przez organ wskazany w nagłówku decyzji. Na pieczęci imiennej młodszego kontrolera transportu drogowego, wskazane jest upoważnienie wydane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a zatem organ o innej nazwie niż wskazany na pierwszej stronie decyzji. Skarżący wskazał nadto, że organ I instancji w jednej decyzji orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 11.650,00 zł i jednocześnie o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń lp. 5.1.1. oraz 5.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Także Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydał jedną decyzję uchylającą w całości decyzję pierwszoinstancyjną i nałożył jednocześnie decyzję o nałożeniu kary w wysokości 10.850,00 zł. Zdaniem skarżącego oznacza to uniemożliwienie mu przez obydwa organy odrębnego zaskarżenia poszczególnych rozstrzygnięć. Skarżący podniósł także ponownie, że jest w posiadaniu wydanej w dniu [...] r., licencji nie wspólnotowej, lecz licencii nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Przedmiotowa licencja nie jest zatem tym samym dokumentem do którego odnosi się istniejąca ustawa o transporcie drogowym. W świetle powyższego, stwierdzone naruszenie lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. odnosi się jedynie do przewoźników, którym udzielono: zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, licencji wspólnotowej lub licencji wskazanej w art. 5b ust. 1 i 2, nie zaś przewoźników posiadających licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Skarżący podniósł nadto, niedopuszczalne jego zdaniem, zwielokrotnienie kary, albowiem ustalono, iż naruszenie popełniono 3-krotnie. Zastosowano w konsekwencji wielokrotność kary określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. i wygenerowano karę 2.400,00 zł. Zgodnie zaś z przyjętą konstrukcją ustawy o transporcie drogowym, wielokrotność kwotowa naruszeń występuje wyłącznie w przypadkach określonych przez ustawodawcę. Skarżący wskazał nadto, że organy I i II instancji w uzasadnieniu decyzji wielokrotnie powołują się na rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, pomimo że przedmiotowe rozporządzenie zostało uchylone Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1467) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną wymierzającą skarżącemu karę 11.650,00 zł i orzekł o wymierzeniu kary niższej, w kwocie 10.850,00 zł, uznając, że jedno ze stwierdzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym naruszeń nie powinno podlegać karze. W sposób przekonujący, poparty dowodami, orzekające w sprawie organy wykazały stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia, a wydane decyzje, obszernie, nader szczegółowo uzasadnione, nie budzą wątpliwości co do ustaleń okoliczności faktycznych i prawnych. Przypomnieć zatem należy, że w trakcie przeprowadzonej u przedsiębiorcy kontroli stwierdzono wielokrotne naruszenia prawa ujęte w lp. 1.4., lp. 5.2.1., lp. 5.2.2., lp. 5.3.1., lp. 5.3.2., lp. 5.4.1., lp. 5.4.2., załącznika nr 3 do u.t.d. (skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku,, niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie). Zaakcentować trzeba w tym miejscu, że naruszenie w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy popełniono o czas powyżej 15 minut do 30 minut w kontrolowanym okresie 13-krotnie, natomiast naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde następne rozpoczęte 30 minut popełniono w tym okresie 31-krotnie. Parokrotnie skrócono też dzienny i tygodniowy czas wypoczynku. Nadto organ I instancji w trakcie kontroli stwierdził, iż przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych dotyczących pojazdów będących w dyspozycji strony w ciągu 28 dni od dnia ich powstania. Zgodnie bowiem z wykazem pojazdów zgłoszonych przez stronę do licencji nr [...] przedsiębiorca w kontrolowanym okresie od 8 listopada 2012 r. do 8 listopada 2013 r. dysponował m.in. pojazdem o nr rej. [...] oraz pojazdem o nr rej. [...]. Zgodnie z oświadczeniem strony pojazd o nr rej. [...] został zezłomowany w 2010 r. Z kolei pojazd nr rej. [...] został zbyty w dniu 15 kwietnia 2013 r. Przedsiębiorca nie zgłosił zmian danych w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji. W toku kontroli ustalono również, iż przedsiębiorca dysponował pojazdem o nr rej. [...], który nie został zgłoszony do posiadanej licencji. Jednakowoż w odniesieniu do tego naruszenia przepisów organ II instancji zauważył, że naruszenie lp. 1.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zostało wprowadzone do ustawy w 2011 r. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Stąd też brak zgłoszenia przez przedsiębiorcę faktu zezłomowania pojazdu o nr rej. [...] w 2010 r. nie podlegał obowiązkowi zgłoszenia w ciągu 28 dni organowi wydającemu licencję jak również nie podlegał sankcji za brak zgłoszenia. Z tego też względu organ odwoławczy uznał, iż w przypadku pojazdu o nr rej. [...] zasadnym było odstąpienie od stwierdzenia naruszenia. W konsekwencji, jak to zostało już powyżej wskazane, organ obniżył wymierzoną za ww. naruszenia karę uznając, że winna ona obejmować tylko dwa, a nie trzy przypadki. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, iż skarżący, odmiennie niż w treści odwołania, w skardze nie kwestionuje ustalonych przez organy faktów, a jedynie, o czym niżej, formułuje w stosunku do wydanych decyzji zarzuty o charakterze głównie formalnym. Ustosunkowując się natomiast do kwestii niezastosowania przez organy art. 92b. ust. 1 pkt 1 lit. a i b i art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym Sąd wskazuje, choć w skardze przedsiębiorca kwestii tych nie podnosi, iż organy postąpiły w tej mierze prawidłowo i trafnie uznały, że przedsiębiorca nie wykazał okoliczności uwalniających go od odpowiedzialności. W pierwszej kolejności przypomnieć bowiem należy, iż w ustawie o transporcie drogowym figurują dwa przepisy przewidujące możliwość uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności (okoliczności poniższe musi wykazać przedsiębiorca). Pierwszym z nich jest art. 92b wskazujący w ust. 1, iż nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów /.../, 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podkreślenia wymaga jednak, że jak to zostało wskazane powyżej, przywołany przepis odnosi się jedynie do naruszeń przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, tj. naruszeń przewidzianych w lp. 5.1. – 5.6.2. załącznika nr 3 do ustawy. Tylko zatem w takim przypadku wystarczającym jest dla uniknięcia kary wykazanie przez przedsiębiorcę właściwej organizacji pracy i właściwych zasad wynagradzania. Sąd, przychylając się do ocen orzekających w sprawie organów wskazuje, że "właściwa organizacja i dyscyplina pracy", o której mowa w art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym obejmuje nie tylko przeprowadzanie szkoleń pracowników czy niezachęcanie ich, np. w systemie wynagradzania, do naruszania obowiązującego czasu pracy. Pojęcia te obejmują bowiem także stały, wnikliwy nadzór nad zatrudnionymi przez siebie pracownikami, wykrywanie ewentualnych naruszeń przepisów i stosowną, przewidzianą przepisami prawa pracy reakcję. Takiego właściwego nadzoru ewidentnie skarżący nie wykazał, a tym samym niewykazana została przesłanka w postaci zapewnienia właściwej organizacji pracy i dyscypliny. Fakt wielokrotnych stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń, nie świadczy o właściwym nadzorze w firmie i dowodzi jednoznacznie, że działania podjęte przez pracodawcę były niewystarczające. Brak zresztą jakichkolwiek dowodów na to by skarżący permanentnie kontrolował pracowników, a trasy planował tak by nie prowokowało to kierowcy do naruszenia przepisów o czasie pracy. Naruszenie zaś, za które wymierzono skarżącemu karę 1.600,00 (a nie 2.400.00 zł jak twierdzi w skardze skarżący) nie dotyczy już czasu pracy, nie mieszcząc się w lp. 5.1. – 5.6.2. załącznika nr 3 do ustawy. Wskazać zatem należy w tej mierze art. 92c ustawy, ten bowiem przepis odnosi się generalnie do wszystkich naruszeń, za które grozi przewidziana w art. 92a ust. 1 kara. Art. 92c ustawy stwierdza zaś w ust. 1, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Art. 92c ust. 1 pkt 1 (pozostałe punkty w sposób oczywisty nie znajdują w sprawie zastosowania) wprowadza zatem wymogi bardziej rygorystyczne niż art. 92b ust. 1 u.t.d.. Do tego by uwolnić się od odpowiedzialności nie wystarczy już by podmiot wykonujący przewozy wykazał właściwą organizację pracy i poprawny system wynagradzania. Musi on bowiem wykazać okoliczności wskazujące, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (obie przesłanki spełnione muszą być kumulatywnie). Tylko wówczas postępowania w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza. Trafnie organy oceniły, iż takich okoliczności skarżąc nie wykazał. Niezgłoszenie zmiany danych organowi, który udzielił licencji, stanowiło bowiem własną, autonomiczną decyzję skarżącego, wynikającą z jego woli i przekonania. Nie stanowi też okoliczności niezależnej od skarżącego błędne zinterpretowanie przez niego przepisów i mylne uznanie, że w jego przypadku obowiązek zgłoszenia zmiany danych nie obowiązuje. Przedsiębiorca jako profesjonalista obowiązany jest bowiem znać odnoszące się do prowadzonej przez niego działalności przepisy, w tym wiedzieć, że zgodnie z nowelizacją ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 kwietnia 2013 r., posiadacza licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Stąd też obowiązki dotyczące aktualizacji zmiany danych w zakresie liczby posiadanych pojazdów odnoszą się w jednakowy sposób do przewoźników drogowych posiadających licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jak również licencję wspólnotową. Odnosząc się z kolei do zarzutów sformułowanych w skardze za absolutnie niezrozumiały uznać należy wyartykułowany jako pierwszoplanowy zarzut wydania decyzji pierwszoinstancyjnej przez nieistniejący organ, a w konsekwencji udzielenia pracownikowi upoważnienia przez organ nie wskazany w nagłówku decyzji. Zdaniem bowiem skarżącego wskazanie w części nagłówkowej decyzji nie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego lecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K., ul. [...],[...] K. oznacza, że decyzję wydał organ prawnie nieistniejący, nie ma bowiem organu posiadającego w nazwie wskazanie ulicy i oznaczenie kodowe. Wywody skarżącego są w tej mierze niemożliwe do akceptacji. Oczywistym jest bowiem, że organem wskazanym w części nagłówkowej decyzji i w konsekwencji wymierzającym karę jest [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, a wskazanie następnie adresu siedziby jest dodatkową, służącą stronie informacją, nie stanowiącą już części nazwy organu. Podobnie niezrozumiałe są też sformułowane w skardze zarzuty dotyczące cyt. "wydania dwóch decyzji jednocześnie z umożliwieniem stronie prawa do odwołania się od każdej odrębnie". Skarżący wskazał bowiem, że organ I instancji wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 11.650,00 zł i jednocześnie o umorzeniu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń lp. 5.1.1. oraz 5.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. Podobnie uczynił Główny Inspektor Transportu Drogowego, który wydał jedną decyzję uchylającą w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i nakładającą jednocześnie karę w wysokości 10.850,00 zł. Jak można wywnioskować z niejasnych wywodów zdaniem skarżącego oznacza to uniemożliwienie mu przez obydwa organy odrębnego zaskarżenia poszczególnych rozstrzygnięć. Sąd wskazuje zatem, że kontrola w przedsiębiorstwie, jej wyniki, istnienie bądź nieistnienie poszczególnych naruszeń i wymierzone za stwierdzone naruszenia kary składowe, jak również wymierzona, ograniczona ustawowym limitem, kara sumaryczna stanowią jedną, niepodzielną sprawę administracyjną. Tym samym obowiązkiem organu jest przeprowadzenie całościowego postępowania administracyjnego i wydanie jednej decyzji ujmującej wszystkie aspekty sprawy. Od decyzji tej przysługuje stosowny środek zaskarżenia, z którego to środka skarżący skorzystał składając odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej i skargę na decyzję organu II instancji. Nadto art. 138 § 2 k.p.a. wprost przewiduje, że organ odwoławczy wydaje decyzję, którą uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Jeśli zatem organ odwoławczy uznaje, że niektóre składniki kary (kary jednostkowe) zostały przy obliczeniu kary sumarycznej uwzględnione nieprawidłowo, uchyla całą decyzję i orzeka o karach na nowo z uwzględnieniem koniecznych zmian wpływających na wysokość orzeczonej kary sumarycznej. Kolejnym zarzutem podniesionym w skardze jest zarzut nieuwzględnienia faktu, iż skarżący posiada licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, a nie licencję wspólnotową, co oznacza, zdaniem skarżącego, że nie musiał on zgłaszać w organie zmian danych albowiem obowiązek ten dotyczy jedynie posiadaczy licencji wspólnotowej. Nadto organ zastosował wielokrotność kary podczas gdy kara za niezgłoszenie danych może być wymierzana jedynie jednokrotnie w kwocie 800,00 zł. Jak to już jednak powyżej wskazano, co trafnie wyjaśnia skarżącemu organ II instancji, zgodnie z przepisem art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców przedsiębiorcę posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem, licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy lub licencję wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 albo art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym, uznaje się za posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Stąd też obowiązki dotyczące aktualizacji zmiany danych w zakresie liczby posiadanych pojazdów odnoszą się w jednakowy sposób do przewoźników drogowych posiadających licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jak również licencję wspólnotową. Nadto, wbrew twierdzeniom skarżącego wskazującego brak podstaw do nałożenia z tytułu naruszenia lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. kary pieniężnej w wysokości wyższej niż 800,00 zł należy zauważyć, iż załącznik nr 3 do u.t.d. nie przewiduje jednostkowej kary pieniężnej za ww. naruszenie niezależnie od liczby danych, których to naruszenie dotyczy lecz karę za niezgłoszenie zmiany (nie zaś za niezgłaszanie zmian). Każdorazowa zmiana danych dotyczących konkretnego pojazdu to zatem odrębne zdarzenie skutkujące koniecznością zgłoszenia zmiany tychże danych. W konsekwencji naruszenie polegające na niezgłoszeniu w wymaganym terminie zmiany danych w zakresie kilku pojazdów skutkować musi, jak trafnie wskazał organ II instancji, nałożeniem sankcji za każdy pojazd. Także sformułowany w skardze zarzut powołania się przez organy na przepisy już nie obowiązujące trudno uznać za trafny. Zdaniem bowiem skarżącego organy I i II instancji w uzasadnieniu decyzji powołują się na rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, które to rozporządzenie zostało uchylone Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. W ocenie skarżącego organy powoływały się zatem w chwili wydania decyzji na przepisy nieobowiązujące. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego Rozporządzenie z 4 lutego 2014 r. ma w myśl art. 48 zastosowanie dopiero od dnia 2 marca 2016 r., jedynie art. 24, 34 i 45 mają zastosowanie już od dnia 2 marca 2015 r. Tym samym zasadnicza część Rozporządzenia w istocie zaczęła obowiązywać dopiero po wydaniu decyzji przez oba organy. Jedynie w odniesieniu do regulującego obowiązki kierowcy w zakresie kart kierowcy i wykresówek art. 34 (art. 24 i 45 odnoszą się do innych zagadnień) można zauważyć, że istotnie zaczął on obowiązywać przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy co spowodowało, wbrew twierdzeniom skarżącego, że organ odniósł się do kwestii tej w zaskarżonej decyzji zarówno przywołując rozporządzenie, o którym mowa, jak i wyjaśniając skarżącemu kwestię jego wejścia w życie. Notabene wskazany artykuł powiela znane z wcześniej już obowiązującego rozporządzenia regulacje dotyczące zasad korzystania z kart kierowcy i tarcz tachografu. Powtórzono również rozwiązania zawarte w rozporządzeniu (WE) 3821/85 w zakresie danych, które kierowca zobowiązany jest nanosić ręcznie na wykresówkę. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.