II SA/Wa 2019/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi R.H. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie niezdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego orzeczenia, 2. zasądza od Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. na rzecz skarżącego R.H. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Szkoła PSP w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., skierowała R. H. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] w celu ustalenia jego zdolności do służby w Państwowej Straży Pożarnej. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], rozpoznała u skarżącego R. H. osobowość histeryczną §80p.1r.8C oraz schorzenie współistniejące – przerost błony śluzowej zatok szczękowych §26p10r.8A i uznała go za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej, bez związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, z zaliczeniem do III grupy inwalidztwa. W uzasadnieniu zaś powołano się na stosowne przepisy. W odwołaniu z dnia [...] lutego 2015 r. do Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], skarżący nie zgodził się z uznaniem go za niezdolnego do służby w PSP, bowiem – jego zdaniem – nie był badany przez lekarza psychiatrę oraz poczyniono dowolne, sprzeczne ze sobą ustalenia przez lekarzy i tym samym poddał w wątpliwość rzetelność badań. W wyniku powyższego odwołania Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], rozpoznała u skarżącego osobowość histeryczną §80p.1r.8C i schorzenie współistniejące – przerost błony śluzowej zatok szczękowych §26p10r.8A, uznając go za niezdolnego do służby w Państwowej Straży Pożarnej, bez związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i z zaliczeniem do III grupy inwalidztwa, zaś w uzasadnieniu odniosła się argumentów Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący R. H. wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go orzeczenia lekarskiego zarzucając brak wszechstronnego rozpatrzenia sprawy oraz naruszenie art. 11 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z prawem. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny i na argumenty przedstawione już w odwołaniu – podał, że uzasadnienie zostało sporządzone lakonicznie, bez wskazania na jakich dowodach się oparto i tym samym naruszając zaufanie obywatela do organów Państwa, uważa się za zdolnego do służby w Policji. Innymi słowy, uzasadnienie orzeczenia nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała, że w uzasadnieniu podano stosowne przepisy prawa, zaś z pism przełożonych wynika, że skarżący nie spełnia wymagań stawianych przez przełożonych. Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych podała, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], nie zostało doręczone organowi kierującemu, tj. Centralnej Szkole Państwowej Straży Pożarnej w [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli wskazane przez skarżącego. Zezwala na to przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) według którego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 67a, a myśl § 2 sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie zaś do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822), ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było niezgodne z prawem. Z tego mianowicie powodu, ze organem odwoławczym od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], była Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], a nie Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...]. Tym samym orzeczenie drugiej instancji jest nieważne z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 1) k.p.a. W dalszej części przywołać należy treść art. 42 ust. 1 ustawy w myśl którego, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia, przysługuje odwołanie. Zatem aby złożyć odwołanie, to zarówno stronie, jak i organowi kierującemu na badanie, a w przedmiotowej sprawie Centralnej Szkole Państwowej Straży Pożarnej w [...], należało doręczyć orzeczenie lekarskie. Tymczasem – jak wynika z pisma procesowego organu z dnia [...] lutego 2016 r. – orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], nie zostało doręczone Centralnej Szkole Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Tym samym organowi temu uniemożliwiono udział w postępowaniu przed Centralną Komisją Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], co stanowi naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wobec powyższego rozstrzygnięcia, zbędne staje się – bo za przedwczesne – odnoszenie do zarzutów ze skargi. Zatem rozpoznając na nowo sprawę, Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] winna mieć na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 132 a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 2 i 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.