I SAB/Wa 404/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wyjaśnienie wątpliwości w orzeczeniu postanawia: odrzucić skargę. P. S. pismem z [...] czerwca 2015 r., uzupełnionym w dniu [...] maja 2016 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] maja 2015 r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości w treści postanowienia tego organu z [...] marca 2015 r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego z [...] marca 2015 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że pismem z [...] marca 2015 r. nr [...] pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z [...] marca 2015 r. z uwagi na jego niepodpisanie, pomimo prawidłowego wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z [...] stycznia 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 274/15 oddalił skargę P. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nr [...]. Skarżący w dniu [...] maja 2015 r. wystąpił z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości w treści postanowienia nr [...], które to żądanie jest bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, tj. [...] kwietnia 2015 r., sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie: wydania decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność dotyczy nierozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosku skarżącego z [...] maja 2015 r. o wyjaśnienie wątpliwości w treści zawiadomienia z [...] marca 2015 r. nr [...], którym organ ten, powołując się na przepis art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "K.p.a.", zawiadomił skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku z [...] marca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy nr [...]. Zauważyć należy, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania oznacza stwierdzenie przez organy administracji publicznej - w drodze odpowiedniej adnotacji lub powiadomienia - że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 K.p.a. i że wskutek tego stało się bezskuteczne z mocy prawa (tak m.in. R. Stankiewicz /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 2, C.H. Beck, Warszawa 2015 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 1999 r. sygn. akt I SA 1381/98, niepubl.). Nie ulega wątpliwości, że pozostawienie pisma bez rozpoznania nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani nie kończy sprawy w inny sposób. W tej sytuacji, uznać trzeba, iż zawiadomienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., nie przybiera ani charakteru decyzji (zob. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000 r. sygn. akt III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, Nr 19, poz. 702, z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 2001, Nr 1, poz. 12; wyrok NSA z 10 lipca 1998 r. sygn. akt I SA 1107/96, LEX nr 44573; wyrok NSA z 27 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1041/96, LEX nr 43354; wyrok NSA z 15 kwietnia 1999 r. sygn. akt I SA 1253/98, LEX nr 46803, czy też wyrok NSA z 5 września 2000 r. sygn. akt SA 1233/99, LEX nr 55761), czy też postanowienia administracyjnego (zob. m.in. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA 244/00, LEX nr 75536). Pozostawienie podania bez rozpoznania ma zatem charakter czynności materialno-technicznej, o której podjęciu organ zawiadamia stronę w formie pisma informacyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 (ONSAiWSA z 2014, Nr 1, poz. 2 z glosą K. Łuczaka, OSP 2014, Nr 4, poz. 53)). Skoro zatem zawiadomienie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., nie mieści się w grupie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (innych niż decyzje i postanowienia), dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to w konsekwencji niedopuszczalny jest wniosek o wyjaśnienie wątpliwości w treści takiego zawiadomienia, który to wniosek, zgodnie z treścią art. 113 § 2 K.p.a. oraz art. 126 w zw. z art. 113 § 2 K.p.a. odnosi się jedynie do wydawanych w sprawie decyzji i postanowień. Na marginesie wskazać jedynie należy, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem nr [...], jak wynika z treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 274/15, rozpoznany został postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...]. Postanowienie to wydane zostało wprawdzie w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z [...] marca 2015 r., a nie uprzednio złożonego wniosku z [...] marca 2015 r. (który to pozostawiono bez rozpoznania), to jednak ostatecznie żądanie skarżącego zostało przez organ rozpoznane. W tej sytuacji, skoro wniosek wszczynający postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie jest niedopuszczalny, bowiem dotyczy czynności materialno-technicznej, która nie podlega zaskarżeniu, to tym samym uznać należało, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.