II SAB/Gl 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. C., G. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych 1) zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. do wydania w terminie 30 dni aktu rozstrzygającego wniosek skarżącego z dnia [...] roku; 2) stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w C. grzywnę w wysokości 500 złotych (pięćset złotych); 4) zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 złotych (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 6 marca 2012r. A. C. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. ( dalej: PINB ) o przeprowadzenie kontroli budynku położonego na nieruchomości przy ul. [...] w B. i sprawdzenie pod kątem legalności wzniesionego komina, wstawionych okien w ścianie od strony północnej oraz budowy szamba. Zawiadomieniem z dnia 13 marca 2012r. PINB poinformował strony o wszczęciu postępowania oraz zawiadomił o terminie planowanych oględzin, które przeprowadził w dniu 27 marca 2012r. Pismem z dnia 29 marca 2012r. PINB zwrócił się do Urzędu Gminy w J. o kopie dokumentów związanych z budową budynków znajdujących się na nieruchomości przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB działając na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na E. K. właścicielkę nieruchomości przy ul. [...] obowiązek przedłożenia oceny stanu technicznego budynku. W okresie od czerwca do września 2012r. PINB prowadził z E. K. korespondencję. Decyzją z dnia [...] r. PINB działając na podstawie art. 66 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego zakazał użytkowania budynku składowego ( stodoły). Kolejną decyzją z dnia [...] r. PINB na podstawie art. 42 ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na E. K. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku. W wyniku wniesionego przez G. i A. C. odwołania od tej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: [...]WINB ) decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z dnia 6 czerwca 2013r. PINB zawiadomił strony o terminie oględzin, których nie przeprowadził z uwagi na sprzeciw E. K. Wnioskiem z dnia 21 czerwca 2013r. PINB zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w C. o ukaranie E. K. za udaremnianie przeprowadzenia czynności służbowych przez pracowników organu. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB ukarał E. K. grzywną w wysokości 50 zł za bezzasadną odmowę okazania przedmiotu oględzin. W dniu 18 lipca 2013r. PINB przeprowadził kontrolę stanu technicznego stodoły. Następnie wnioskiem z dnia 18 października 2013r. PINB ponownie wystąpił do Prokuratury Rejonowej w C. o wszczęcie postępowania karnego p-ko E. K. W dniu 18 października 2013r. PINB przeprowadził kolejną kontrolę stanu technicznego stodoły stwierdzając, że stan techniczny kontrolowanego obiektu nie uległ zmianie w stosunku do wyników wcześniejszej kontroli. Pismem z dnia 4 marca 2014r. G. i A. C. wnieśli zażalenie na bezczynność PINB w C. Postanowieniem z dnia [...] r. [...]WINB uznał skargę na bezczynność za niezasadną i nie wyznaczył PINB dodatkowego terminu do załatwienia sprawy, wskazując jednocześnie, że w sprawie miała miejsce przewlekłość postępowania. Pismem z dnia 8 października 2014r. PINB zawiadomił strony o terminie kolejnych oględzin, które przeprowadził w dniu 21 października 2014r. W dniach 14 listopada 2014r. i 18 listopada 2014r. pracownicy organu przeprowadzili przesłuchania świadków w sprawie. W dniu 3 grudnia 2014r. PINB zwrócił się pismem do Starostwa Powiatowego w C. o podanie odległości spornego budynku od granicy z działką o nr ewid. [...]. Decyzją z dnia [...] r. PINB działając na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego zobowiązał E. K. do sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. W wyniku wniesionego od tej decyzji odwołania przez G. i A. C. [...]WINB decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB działając na podstawie art. 81c ust.2 Prawa budowlanego nałożył na E. K. obowiązek przedłożenia oceny technicznej budynku. W dniu 10 kwietnia 2015r. PINB wezwał świadków, których przesłuchał w dniu 23 kwietnia 2015r. oraz w dniu 30 kwietnia 2015r. Pismem z dnia 22 kwietnia 2015r. G. i A. C. złożyli zażalenia na postanowienie PINB z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. [...]WINB umorzył postępowanie zażaleniowe z uwagi na brak przymiotu strony. W dniu 10 maja 2015r. G. i A. C. wnieśli zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB w C. [...]WINB kolejno pismami z dnia 23 czerwca 2015r., 23 lipca 2015r.,4 sierpnia 2015r., oraz 26 sierpnia 2015r. wezwał PINB do ustosunkowania się do zarzutów zawartych w zażaleniu strony na przewlekłość postępowania. Na powyższe pisma PINB udzielił odpowiedzi dopiero w dniu 1 września 2015r. Postanowieniem z dnia [...] r. [...]WINB uznał zażalenie na przewlekłość za zasadne i wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin do załatwienia sprawy (30 październik 2015r.). Jednocześnie [...]WINB stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zarządzając przy tym wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz nakazał podjęcie środków zapobiegających naruszaniu ustawowych terminów. Decyzją z dnia [...] r. PINB działając na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. nałożył na E K obowiązek zamurowania w budynku wszystkich okien od strony północnej. W wyniku wniesionego przez G. i A. C. odwołania [...]WINB decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W dniu 9 lutego 2016r. G. i A. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez PINB w C. Wnosząc o wyznaczenie organowi terminu do załatwienia sprawy, nadto o stwierdzenie, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że organ I instancji wykonywał pozorne czynności nie uwzględniając zaleceń organu odwoławczego, co spowodowało, że nie tylko nie załatwił sprawy w ustawowym terminie przewidzianym w art.35 k.p.a., ale również naruszył słuszny interes stron. W odpowiedzi na skargę PINB w C. wskazał, że przewlekłość postępowania była spowodowana długotrwałą chorobą inspektora prowadzącego postępowanie oraz odniósł się do merytorycznych ustaleń dotyczących kwestii zwianych z budową komina oraz szamba. W toku postępowania Sąd ustalił, że do dnia posiedzenia nie została w sprawie wydana decyzja PNB w C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazał się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z mocy przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów oraz przewlekłość w prowadzeniu spraw. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4,albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa ( art.149 § 1a). Ponadto, na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznać od organu na rzecz skarżącego określoną sumę pieniężną. Przypomnienia wymaga, że przedmiot postępowania sądowego w niniejszej sprawie stanowiła skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w sprawie legalności i prawidłowości robót budowlanych prowadzonych w budynku mieszkalnym i gospodarczym na nieruchomości przy ul. [...] w miejscowości B. W pierwszej kolejności należy ocenić dopuszczalność skargi, w związku z czym zaznaczyć trzeba, że w świetle art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, może być wniesiona po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia przewidzianych w art. 37 § 1 k.p.a. W odniesieniu do przedmiotowego postępowania prowadzonego przez PINB w C. jako organu I instancji, zażalenie służy do organu wyższego stopnia którym jest [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Do skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy nie mają natomiast zastosowania terminy z art. 53 § 1 i § 2 p.p.s.a., stąd skuteczne jej wniesienie może nastąpić do chwili ustania stanu zwłoki organu. Jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, skarżący pismem z dnia 10 maja 2015r. wnieśli zażalenie na przewlekłe prowadzanie postępowania do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...] r. uznał zażalenie za zasadne. Zatem należało przyjąć, że skarżący wyczerpali w tym zakresie środki zaskarżenia, w związku z czym skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania uznać należało za dopuszczalną. Przystępując do kwestii merytorycznych, wskazać należy na wstępie, że zgodnie z ustanowioną w art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). Z kolei zgodnie z art. 35 k.p.a., sprawy winny być załatwiane bez zbędnej zwłoki (§ 1), a niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody, którymi dysponuje organ, bądź takie które są mu znane (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno zaś nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów określonych wyżej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organów ( § 5). Natomiast stosownie do art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Na tle przytoczonych przepisów zauważyć należy, że jest w nich mowa o "załatwieniu sprawy", co oznacza zastosowanie normy prawa materialnego do danego stanu faktycznego (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2012, s. 79). Pojęcia "załatwienie" i "niezałatwienie sprawy" należy rozpatrywać w związku z art. 104 k.p.a., z którego wynika, że organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Załatwienie sprawy polega zatem na osiągnięciu końcowego celu postępowania, poprzez wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w danej instancji. W tych okolicznościach instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, przewidziana w powołanym na wstępie przepisie art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, ale przede wszystkim stanowi podstawę do dokonania przez sąd oceny prowadzonego lub przeprowadzonego postępowania pod względem sprawności, a więc tego czy nie doszło w nim do nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy. Należy mieć na względzie, że w wyniku nowelizacji dokonanej na mocy art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), w przepisie art. 149 p.p.s.a. mowa jest zarówno o bezczynności, jak i o przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ. Na tle wykładni tego przepisu w orzecznictwie i doktrynie ukształtowany został pogląd, że stan "bezczynności" organu ma miejsce wówczas, gdy dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Natomiast "przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ" zachodzi w przypadku, gdy organ podejmuje skuteczne działania na podstawie przepisów k.p.a., dzięki którym nie wydaje rozstrzygnięcia w terminie przewidzianym w art. 35 § 1 k.p.a. Przewlekłość ma zatem miejsce, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, lub czynności pozornych, zbędnych, powodujących, że formalnie nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., I OSK 1031/12, LEX nr 1228235 oraz J. Drachal (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Pod redakcją R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2011, s. 70). Dla stwierdzenia przewlekłości postępowania nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy przewlekłość ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona przewlekłość miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., czy też nie. W niniejszej sprawie, po wpłynięciu do organu w dniu 6 marca 2012r.. wniosku skarżącego A. C. o wszczęcie postępowania w przedmiocie legalności i prawidłowości robót budowlanych prowadzonych w budynku mieszkalnym i gospodarczym na nieruchomości przy ul. [...] w miejscowości B., po stronie organu powstał obowiązek, wynikający z art. 104 § 1 k.p.a., załatwienia w drodze decyzji, bez zbędnej zwłoki, sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 k.p.a. W oparciu o powyższe Sąd stwierdził, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. PINB w C. rozpoznając wniosek z dnia 6 marca 2012r. przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach, bowiem jak wynika z akt administracyjnych, od dnia złożenia wniosku do dnia posiedzenia sądu organ nie wydał w sprawie końcowej decyzji pomimo, że upłynęło przeszło 4 lata. Nadto pomimo niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. nie zawiadomił o tym fakcie strony, nie podał jakie były przyczyny zwłoki oraz nie wskazał nowego terminu do załatwienia tej sprawy zgodnie z art. 36 k.p.a. Nadto po wydaniu postanowienia w dniu [...].r. nakładającego na E. K. obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej, kolejną czynność organ podjął dopiero po upływie 8 miesięcy tj. w dniu [...] r. kiedy wydał decyzję zakazującą użytkowania budynku gospodarczego. Po czym dopiero po upływie kolejnych czterech miesięcy wydał decyzję z dnia [...] r. nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku. Również po przeprowadzeniu kontroli stanu technicznego obiektu w dniu 18 października 2013r. przez okres czterech miesięcy organ nie wykonywał żadnych czynności. Jako zbędne należało uznać wykonywane kolejno po sobie w odstępie trzech miesięcy kontrole stanu technicznego obiektu tylko po to, aby stwierdzić, że stan techniczny nie uległ zmianie. Zupełnie niezrozumiałym jest również fakt, że PINB przez okres trzech miesięcy, pomimo kilkukrotnych wezwań organu odwoławczego, nie ustosunkował się do zarzutów zażalenia wniesionego na przewlekłe prowadzenie postępowania, uniemożliwiając tym samym jego rozpoznanie. Zatem, mimo upływu ponad 4 lat, organ nie wykonał obowiązku niezwłocznego załatwienia sprawy. Sąd zauważa, że w toku tego postępowania organ przeprowadził oględzin, przesłuchał świadków, zgromadził niezbędną dokumentację, którą podał analizie oraz wydał szereg decyzji, czynności te jednak nie uzasadniały tak długiego okresu załatwiania przedmiotowej sprawy. Dlatego należało przyjąć, że w okresach wskazanych wyżej organ naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego, zawarte w art. 12 k.p.a. Co więcej, nie można zaaprobować sytuacji, w której zasadą działania organu stanie się praktyka polegająca na nierozpatrywaniu spraw w podstawowym terminie przewidzianym w art. 35 § 3 k.p.a., tj. w ciągu miesiąca od dnia wpływu odwołania, przetrzymywania spraw bez nadawania im dalszego biegu, a także nie informowania strony o przyczynach zwłoki. Rzeczą organu jest taka organizacja pracy, aby sprawy były rozpoznawane w terminach prawem przewidzianych, a o niemożliwości dochowania terminu strony winny być zawiadamiane jak najszybciej, zaś korzystanie z instytucji przedłużenia terminu miało miejsce wyjątkowo, zgodnie z intencją ustawodawcy. W tym stanie rzeczy zarzut przewlekłości postępowania organu przy rozpoznawaniu powyższego wniosku, uznać należało za w pełni uzasadniony. W ocenie Sądu w warunkach niniejszej sprawy istnieją również podstawy do stwierdzenia, że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa jest na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. fakultatywne w zakresie, w jakim sąd wypowiada się co do występowania tej szczególnej postaci naruszenia prawa lub "zwykłego" naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza zatem rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania, za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde więc naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Nie jest bowiem możliwe przesądzenie z góry o tym, że dana kategoria naruszeń przybiera postać kwalifikowaną. Okoliczności rozpatrywanej przez sąd sprawy prowadzą natomiast do tak jednoznacznych wniosków, jak przedstawiono je w skardze. W ocenie Sądu sprawa poza przeprowadzeniem oględzin, przyjęciem stanowisk stron oraz analizą dokumentów nie wymagała większych nakładów czasu pracy a poziom jej skomplikowania nie uzasadniał wieloletniego okresu jej załatwienia. Zarówno stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę jak i akta sprawy nie wskazują na żadne racjonalne podstawy uzasadniające tak znaczne przekroczenie ustawowych terminów do załatwienia sprawy. Dla oceny charakteru naruszenia prawa jako rażącego nie mają znaczenia podnoszone przez organ kwestie dotyczące choroby inspektora prowadzącego postępowanie, jak również kwestie organizacji pracy urzędu. Tego rodzaju okoliczności nie mogą bowiem obarczać strony i prowadzić do negatywnych następstw w ich sytuacji. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że organ był wielokrotnie ponaglany przez stronę, a jej wezwania do niezwłocznego załatwienia sprawy pozostawały bez odpowiedzi. Zdaniem składu orzekającego, na rażące naruszenie prawa w niniejszej sprawie wskazuje stan, w którym wyraźnie, w sposób ewidentny i bezdyskusyjny organ drastycznie naruszył treść obowiązku wynikającego z przepisu art. 12 k.p.a. i art. 35 k.p.a. Jednocześnie w sprawie brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia dla zachowania organu w tym zakresie. Konsekwencją przyjęcia, że stwierdzona przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa było wymierzenie organowi grzywny. W ocenie Sądu orzeczona grzywna jest adekwatna do stopnia naruszenia przez organ przepisów postępowania oraz spełnia funkcję wychowawczą. Jednocześnie z uwagi na fakt nie wydania do czasu rozpoznania sprawy przez organ I instancji decyzji, Sąd zobowiązał PINB w C. do wydania w terminie 30 dni aktu rozstrzygającego wniosek skarżącego z dnia 6 marca 2012r. Zdaniem Sądu termin 30 dni do wydania rozstrzygnięcia od daty zwrotu akt organowi, jest po pierwsze terminem, w którym organ jest w stanie załatwić sprawę, a po drugie jest to termin, jaki przepisy k.p.a. wyznaczają organom na załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (art. 35 § 3 zd. 1 k.p.a.).Tak określony termin jest wobec tego terminem z całą pewnością wystarczającym do tego, aby zakończyć postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a oraz art.149 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 i art. 210 § 2 p.p.s.a.