I SA/Ol 316/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca) sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2016 r., sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]", działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm. dalej jako Ord. pod.) w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( tj. Dz. U. z 2013r., poz. 1399 ze zm., dalej jako u.c.p.g.) stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia przez A.T. (dalej jako strona, skarżąca) odwołania od decyzji Prezydenta Miasta "[...]" z dnia "[...]" w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną w "[...]" przy ul. A. 1/1, w kwocie 8,00 zł miesięcznie za miesiące: od października 2014r. do grudnia 2015r. oraz począwszy od miesiąca stycznia 2016r. w kwocie 8,00 zł miesięcznie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż decyzja Prezydenta została doręczona stronie w dniu 29 stycznia 2016r. Pismem z dnia 29 stycznia 2016r. strona wystąpiła do Prezydenta o udzielenie odpowiedzi na zadanie przez nią pytania wnosząc jednocześnie o jak najszybsze udzielenie odpowiedzi z uwagi na "umożliwienie złożenia odwołania w terminie wskazanym w pouczeniu od decyzji". W dniu 11 lutego 2016r. strona otrzymała pismo wyjaśniające od organu pierwszej instancji, następnie zaś w dniu 16 lutego 2016r. osobiście złożyła odwołanie od decyzji z dnia "[...]". Kolegium przytaczając treść art. 6q ust. 1 u.c.p.g. wskazało, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Stosownie zaś do treści art. 223 § 2 pkt 1 Ord. pod. odwołanie wnosi się w ternie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja Prezydenta została doręczona stronie w dniu 29 stycznia 2016r. i zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia dowołania. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego ostatnim dniem do złożenia odwołania przez stronę był dzień 12 lutego 2016r. (dzień powszedni – piątek). Strona złożyła zaś odwołanie dopiero w dniu 16 lutego 2016r. , czyli już po upływie określonego terminu. Przepis art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod. ma charakter bezwarunkowy , a więc w sytuacji stwierdzenia uchybienia terminowi zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie sprawy merytorycznie, chyba że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, a wniosek zostanie uwzględniony. Strona składając odwołanie nie wniosła prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Nie wynika to również z treści odwołania i tym samym strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" zaskarżyła strona wnosząc o: 1. uchylenie w całości decyzji Prezydenta Miasta "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]", 2. uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]", "[...]", 3. umorzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z mocą wsteczną, 4. obciążenia organu odwoławczego tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" wszystkimi kosztami postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie. W uzasadnieniu podniosła, że w aktualnym stanie prawnym działania organu podatkowego I instancji oraz SKO w "[...]" w przedmiocie określania z mocą wsteczną wysokości zobowiązania podatkowego za odbiór odpadów komunalnych z terenu nieruchomości są bezpodstawne, bezzasadne i bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko oraz przedstawioną w jego uzasadnieniu argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Ponadto wskazać należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu nie zaistniała żadna z wyżej wymienionych przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 228 § 2 Ord. pod.). Zadaniem Sądu, w niniejszym przypadku bezsporne jest, że przedmiotowe odwołanie zostało wniesione po upływie 14 dniowego terminu. Decyzja Prezydenta Miasta "[...]" z dnia "[...]" została doręczona osobiście skarżącej w dniu 29 stycznia 2016r. za pośrednictwem poczty (vide: k. 38 zwrotnego potwierdzenia odbioru, akta podatkowe). Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie złożone zostało zaś dopiero w dniu 16 lutego 2016r. Tym samym, jak prawidłowo wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się z dniem 30 stycznia 2016r. i upłynął w dniu 12 lutego 2016r. Odwołanie wniesione zostało zaś w dniu 16 lutego 2016r., czyli już po upływie terminu. Jeżeli zatem odwołanie złożone zostało po upływie ustawowego terminu, stosownie do treści art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod., organ odwoławczy zobligowany był do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Reasumując Sąd stwierdził, że zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, iż odwołanie od wymienionej wyżej decyzji organu I instancji w przedmiocie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostało wniesione z uchybieniem 14 – dniowego terminu, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Ord. pod. W świetle zaś treści art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod. przekroczenie tego terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Wniesienie odwołania po terminie i stwierdzenie tego uchybienia przez organ odwoławczy powoduje, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do badania zasadności wniesionego odwołania, czego domaga się skarżąca. Mając zaś na uwadze, iż sąd administracyjny jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji (art. 134 § 1 p.p.s.a.) zakres kontroli w ramach postępowania sądowego w niniejszej sprawie ograniczał się do zbadania legalności zaskarżonego postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym, nie było kompetencją Sądu rozstrzyganie w przedmiocie kwestii podniesionych w skardze, dotyczących kontroli prawidłowości określenia skarżącej przez organ pierwszej instancji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a..