II SA/Wa 794/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Kwiecińska Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – spec. Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi R. C. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej – oddala skargę – Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. 2014 poz. 1414) oraz § 11, § 16 pkt 1 i 2 i § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2015 r., poz. 761) oraz § 5 i 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. 2012 r. poz. 1013), rozpoznała u skarżącego W. C.: 1. Przebyte skręcenie stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem łąkotki przyśrodkowej, rogu tylnego łąkotki bocznej i więzadła krzyżowego przedniego, leczonej dwukrotnie artroskopowo z początkowymi zmianami zwyrodnieniowymi nieznacznie upośledzające sprawność ruchową. § 77 pkt 5 2. Lewostronne przytępienie słuchu bez zaburzeń równowagi ciała. § 21 pkt 3 3. Suchy ubytek lewej błony bębenkowej zakwalifikowany do leczenia operacyjnego. §17 4. Nadciśnienie tętnicze I stopnia. § 39 pkt 1 5. Cechy osobowości bierno – agresywnej nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne. § 68 pkt 1 6. Nieprawidłowa glikemia na czczo. § 54 pkt 3 7. Otyłość 1°. §1 pkt 4 8. Skrzywienie przegrody nosa nieupośledzające drożności nosa. § 26 pkt 3 9. Przebyte zwichnięcie stawu ramiennego lewego leczone zachowawczo bez upośledzenia sprawności ruchowej. § 77 pkt 5 W tej sytuacji nadano mu kategorię Z – Zał. 1 Grupa II – Zdolny do zawodowej służby wojskowej oraz orzeczono, że schorzenia w pkt 1 i 9 pozostają w związku ze służba wojskową w następstwie wypadku. W uzasadnieniu podano, że stwierdzone w wyniku wykonanych badań rozpoznania nie stanowią przeciwwskazania do pełnienia zawodowej służby wojskowej, a na podstawie całości zgromadzonej dokumentacji orzeczniczo – leczniczej, po przeprowadzonym badaniu własnym komisji, konsultacjach specjalistycznych i badaniach dodatkowych, schorzenia ad. 1 – 9 rozpoznań nie powodują niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Po złożeniu odwołania od powyższego orzeczenia, w którym skarżący zakwestionował pkt 1, 3 i 5 rozpoznania, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], mając za podstawę § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013) oraz § 7 pkt 1 i § 23 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r., poz. 761), uchyliła zaskarżone orzeczenie lekarskie i poleciła ponowne rozpatrzenie sprawy przez RWKL w W. zakończone wydaniem nowego orzeczenia zgodnie ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że RWKL w W. przeprowadziła stosowne konsultacje specjalistyczne i badania diagnostyczne (m.in. konsultacje ortopedyczną, laryngologiczną i psychiatryczną), na podstawie których ustalono rozpoznanie jak wyżej. Schorzenie stawu kolanowego prawego było już rozpatrywane w poprzednim orzeczeniu RWKL w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] oraz w orzeczeniu CWKL w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], w którym zostało utrzymane w całości rozpoznanie dotyczące schorzenia powypadkowego stawu kolanowego prawego. Analiza dokumentacji nie wskazuje, aby w okresie od ostatniego orzeczenia do wydania zaskarżonego orzeczenia RWKL w W., stan stawu uległ istotnemu pogorszeniu. Poruszone w odwołaniu zagadnienie dotyczące orzeczenia lekarskiego w ramach Służby Medycyny Pracy z dnia [...] września 2015 r. nr [...], na stronie 2 w pkt. 1 pouczenia wskazuje kto, kiedy i w jakim terminie może odwołać się od tego orzeczenia. Jednocześnie zauważono, że stwierdzona niezdolność do służby na zajmowanym stanowisku (kierowca, praca na wysokości powyżej 3 metrów), nie jest jednoznaczna z niezdolnością do zawodowej służby wojskowej. Sugerowane przez skarżącego kwalifikacja wg. grupy IV zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi wskazuje, że żołnierz winien być "skierowany w celu określenia ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej na określonym stanowisku służbowym". W przypadku orzekanego nie zaistniały takie okoliczności, uzyskał skierowanie w celu orzeczenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej i to zagadnienie było już omawiane w orzeczeniu CWKL z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Analizując schorzenie dotyczące błony bębenkowej stwierdzono, że suchy ubytek błony bębenkowej ujawnił się w trakcie służby wojskowej, ale brak jest podstaw prawnych, aby uznać je za pozostające w związku ze służbą wojskową, bowiem wszystkie schorzenia, które pozostają w związku ze służbą wojskową zostały skatalogowane w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. Nr 62, poz. 567) ze zmianą w dniu 17 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 425). Powyższe rozporządzenie zawiera dwa załączniki: Zał. Nr 1 – to jest wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Z powodu schorzeń wymienionych w tym załączniku, przysługują świadczenia odszkodowawcze. Natomiast Zał. Nr 2 jest wykazem chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków. Dodano, że oprócz wymienionego w katalogu schorzenia, muszą również występować na danym stanowisku szczególne właściwości i warunki służby wojskowej powodujące chorobę (Zał. Nr 1) lub szczególne właściwości i warunki służby wojskowej powodujące ujawnienie schorzenia w czasie trwania służby (Zał. Nr 2). Przepis ten stanowi, że schorzenie wymienione w załączniku Nr 2 pozostaje w związku ze służbą wojskową, ale nie powoduje świadczeń odszkodowawczych. Schorzenie ujęte w punkcie 3 orzeczenia nie jest wymienione w żadnym z załączników rozporządzenia MON z dnia 31 marca 2003 r., dlatego brak jest podstaw prawnych do uznania związku tego schorzenia ze służbą wojskową. Natomiast schorzenie wymienione w pkt 5 zostało potwierdzone w badaniu psychiatrycznym i psychologicznym, a orzekany nie przedstawił dokumentacji świadczącej o innym stanie faktycznym. Natomiast zaskarżone orzeczenie należało uchylić, ponieważ zastosowana kwalifikacja schorzenia punkcie 1 wg § 77 pkt 5 powielona z poprzedniego orzeczenia RWKL z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] wydanego na przepisach rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. jest niezgodna z obecnie obwiązującymi. Otóż w obecnie obowiązującym rozporządzeniu dnia 3 czerwca 2015 r., § 77 pkt 5 dotyczy następstw przebytych urazów stawów bez zniekształceń nieupośledzających sprawności ruchowej. W rozpoznaniu zaskarżonego orzeczenia dotyczącym następstw powypadkowych stawu kolanowego prawego, tak jak poprzednio stwierdzono nieznaczne upośledzenie sprawności ustroju. W obecnie obowiązujących przepisach zakres zamian oraz stopień upośledzenia sprawności ustroju schorzenia w punkcie 1 należy zatem kwalifikować wg § 77 pkt 6, który dotyczy następstw przebytych urazów stawów bez zniekształceń oraz przewlekłych zapaleń tkanki łącznej rozlanych i okołostawowych upośledzające lub znacznie upośledzające sprawność ustroju. Wyjaśniono, że objaśnienia szczegółowe dla § 77 pkt 6 nakazują kwalifikować następstwa przebytych uszkodzeń wewnątrzstawowych (więzadeł, łąkotek) powodujące niestabilność, ograniczenie ruchów i upośledzenie sprawności dynamicznej oraz chondromalację – potwierdzone w badaniach USG, MRI, CT lub rtg. Stan zdrowia orzekanego spełnia znamiona § 77 pkt 6 – istnieje chondromalacja, uszkodzenie obu łakotek, rekonstrukcja ACL oraz upośledzenie sprawności ruchowej. Ustawodawca dla § 77 pkt 6 w grupie II przewidział kategorię Z/N i sprawa wyboru kategorii zdrowia pozostaje suwerenną decyzją wojskowej komisji lekarskiej pierwszej instancji. W związku z tym RWKL rozpatrując ponownie sprawę dokona oceny zdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej, a swoją decyzję uzasadni zgodnie z zapisami art. 107 § 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. C. zaskarżył powyższe orzeczenie w części dotyczącej określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego i poprzedzającego go orzeczenia lub – ewentualnie – ich uchylenie zarzucając naruszenie: 1. art. 24 § 1 pkt. 5) i nast. k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia przez skład komisji lekarskiej, która powinna zostać wyłączona z mocy ustawy, 2. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania orzeczniczego z naruszeniem jego prawa do udziału w postępowaniu oraz zaniechaniu przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w sytuacji, gdy faktycznie organ odwoławczy odniósł się po części merytorycznie do zarzutów, które zawarł w odwołaniu, 3. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie i wydanie w sprawie "decyzji kasacyjnej", gdy tymczasem z treści uzasadnienia wydanej decyzji wynika wprost, że organ dokonał częściowej analizy merytorycznej sprawy, a tym samym powinien wydać rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że powinien być zawiadamiany o fakcie podejmowania wobec jego osoby jakichkolwiek czynności orzeczniczych i jako strona postępowania powinien też posiadać prawo do faktycznego, a nie teoretycznego kształtowania swojej pozycji prawnej w niniejszym postępowaniu. Ponadto – a właściwie przede wszystkim – zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. zostało wydane przez praktycznie taki sam skład lekarzy orzeczników, co orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], a to powoduje, że komisja ta przy wydaniu orzeczenia w maju 2015 r. wyrobiła sobie na sprawę określony pogląd. Podkreślono, że orzeczenie CWKL w W. wydane zostało właściwie w tej samej sprawie i jest kontynuacją długotrwałego procesu orzeczniczego, który swój początek bierze z treści orzeczenia RWKL w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Ponadto brak było podstaw do zastosowania decyzji kasacyjnej, bowiem treść uzasadnienia wydanego orzeczenia wskazuje wprost na to, że organ odwoławczy odniósł się merytorycznie do stawianych zarzutów, a tym samym rozstrzygnięcie CWKL w W. powinno przybrać charakter merytoryczny. Treść art. 138 § 2 k.p.a. stosowana jest bowiem wyjątkowo i ma zmierzać ku niepotrzebnemu przedłużaniu postępowania administracyjnego i prowadzić do jak najszybszego zakończenia procedowania w sprawie w sposób merytoryczny. Za naruszenia norm przepisów o postępowaniu należy uznać również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. połączony z zarzutem opartym na podstawie art. 15 k.p.a. oraz art. 136 kpa, bowiem – co już podniesiono wyżej – organ merytorycznie podszedł do zarzutów postawionych w odwołaniu, a tym samym kierując się zasadą dwuinstancyjności postępowania, przed wydaniem decyzji ostatecznej powinien w sposób pisemny zawiadomić orzekanego o terminie badania, wezwać go na to badanie. Zachowanie dwuinstancyjności postępowania w procesie orzeczniczym dotyczących oceny stanu zdrowia żołnierza zawodowego i zdolności do służby z uwagi na specyficzny charakter tego postępowania wymaga wręcz, aby dwie niezależne od siebie komisje lekarskie dwukrotnie dokonały tejże oceny. Na fakt ten zwracał uwagę również Trybunał Konstytucyjny, który podkreślił, że każdorazowo w sprawie, w której ma zapaść decyzja właściwej komisji lekarskiej w przedmiocie orzeczenia o jego zdolności lub/i niezdolności do służby, komisja lekarska postępowanie poprzedzające wydanie orzeczenia musi przeprowadzić przy dochowaniu wszelkiej staranności, bowiem orzeczenia te, co do zasady nie podlegają kontroli sądowo – administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej odrzucenie, bądź o oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała co do odrzucenia, że orzeczenie to zostało przy piśmie CWKL nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. przesłane na adres domowy orzekanego i jego odbiór potwierdziła C. K. z dniu 17 lutego 2016 r. Z kolei skarżący w dniu [...] marca 2016 r. napisał skargę, lecz została ona nadana na Poczcie w G. w dniu 5 kwietnia 2016 r. priorytetem (data stempla pocztowego na kopercie) i wpłynęła do CWKL w dniu 8 kwietnia 2016 r. za nr wch. [...]. Zatem skarga nadana została po upływie 30-dniowym. Co się zaś tyczy oddalenia stwierdzono, że zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jest chybiony, bowiem zespół orzeczniczy CWKL orzekał w tym przypadku w nowo procedowanej sprawie a nie w sprawie, która zakończyła się prawomocnym i ostatecznym rozstrzygnięciem. Z kolei zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. poprzez "zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego" jest chybiony, bowiem zgodnie z § 23 rozporządzenia MON z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, CWKL rozpatrując odwołanie orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i tylko w razie potrzeby może przeprowadzić ponownie badania lekarskie i specjalistyczne, bądź skierować żołnierza na obserwacje szpitalną, zaś analiza dokumentów sprawy dokonana przez CWKL wykazała, że RWKL w W. przeprowadziła wszystkie niezbędne badania lekarskie i konsultacje specjalistyczne, a wadliwość orzeczenia RWKL polega m.in. na niewłaściwym zakwalifikowaniu rozpoznanych schorzeń do odpowiednich pozycji załącznika nr 1 do powyższego rozporządzenia, czemu CWKL dała wyraz uchylając wydane orzeczenie i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, a także na wadliwym ustaleniu związku schorzeń i chorób ze służbą wojskową. Ponadto zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. polegający na wydaniu orzeczenia uchylającego orzeczenie CWKL i przekazaniu sprawy do RWKL do W. do ponownego rozpatrzenia jest również chybiony, bowiem w sprawie zachodzi m.in. konieczność rozstrzygnięcia przez organ I instancji, czy przy kategorii zdrowia Z/N należy orzec kategorię Z czy kategorię N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem w sprawie skarżącego R. C. toczyły się dwa odrębne postępowania administracyjne przed wojskowymi komisjami lekarskimi. Mianowicie po raz pierwszy Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wydała orzeczenie wobec skarżącego w dniu [...] lutego 2015 r. nr [...] i po odwołaniu się od niej, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie, które stało się prawomocne i ostateczne. Natomiast aktualne i zaskarżone orzeczenie lekarskie jest nową sprawą administracyjną, zainicjowaną skierowaniem Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] września 2015 r. do Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w celu orzeczenia zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zatem nawet ten sam skład lekarzy wydających orzeczenie lekarskie w niniejszej sprawie administracyjnej, co w poprzedniej, jest bez znaczenia i nie narusza treści art. 25 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem nie brał udziału w wydaniu "zaskarżonej decyzji". W tej sytuacji zarzut skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez przeprowadzenie odwoławczego postępowania orzeczniczego z naruszeniem jego prawa do udziału w tym postępowaniu oraz zaniechanie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Stosownie bowiem do brzmienia § 23 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761), Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W., rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Skoro zatem Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wszystkie niezbędne badania lekarskie i konsultacje specjalistyczne, na co zwróciła uwagę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. w zaskarżonym orzeczeniu stwierdzając, że w okresie od ostatniego komisjonowania stan stawu kolanowego nie uległ istotnemu pogorszeniu, to wystarczającym było wydanie orzeczenia na podstawie zebranej dokumentacji lekarskiej. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Wprawdzie w podstawie prawnej wydania zaskarżonego orzeczenia lekarskiego nie umieszczono tego przepisu, to jego brak nie ma – zdaniem Sądu – istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem z treści sentencji rozstrzygnięcia wynika, iż ten przepis miał na uwadze organ, podobnie jak sam skarżący zarzucając jego naruszenie. Otóż stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Natomiast według brzmienia § 2 tegoż przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji wydał orzeczenie z rażącym naruszenie przepisów postępowania, zaś konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a organ drugiej instancji nie mógł dokonać sanacji, bowiem naruszyłoby to zasadę dwuinstancyjności. Mianowicie rozpoznane przebyte skręcenie stawu kolanowego prawego z uszkodzeniem łąkotki przyśrodkowej, rogu tylnego łąkotki bocznej i więzadła krzyżowego przedniego, leczonej dwukrotnie artroskopowo z początkowymi zmianami zwyrodnieniowymi nieznacznie upośledzające sprawność ruchową, zakwalifikował do § 77 pkt 5 załącznika nr 1 "wykazu chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa, a także o ograniczonej zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach sił zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na określonych stanowiskach służbowych" do wspomnianego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. Tymczasem kwalifikacja taka występowała w nieaktualnym już załączniku do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.). Natomiast w załączniku do aktualnego rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., schorzenie to kwalifikowane jest do § 77 pkt 6, które w grupie II oznaczone jest "Z/N". Zatem to do organu pierwszej instancji należy orzeczenie, czy skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej, czy też jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej. Przeciwne bowiem rozumowanie, a mianowicie, że o tej kwestii rozstrzygałby organ drugiej instancji, naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności. Prawdą natomiast jest, że skarżący nie został powiadomiony o postępowaniu przez Centralną Wojskową Komisja Lekarską w W., lecz w ocenie Sądu powyższe naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tego mianowicie powodu, że komisja orzekała na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, nie widząc potrzeby przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego i badania specjalistycznego oraz skierowania skarżącego na obserwację szpitalną, a także przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dokumentów. Ponadto sam skarżący nie wykazał, aby to naruszenie mogło mieć jakikolwiek wpływ na jego pozycję procesową, tj. na zmianę treści orzeczenia lekarskiego. Z kolei wniosek organu o odrzucenie jest bezpodstawny, bowiem orzeczenie CWKL w W. zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] lutego 2016 r., zaś skarżący nadał skargę, jak wynika z potwierdzenia nadania, w Urzędzie Pocztowym w K. w dniu [...] marca 2016 r. i przekazana przez UP w G. do FUP w W. [...] w [...] w dniu 16 marca 2016 r., podczas gdy organ w tym okresie – jak wyjaśnia w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. – odbierał przesyłki w FUP o tym samym adresie, lecz z kodem [...]. W tej sytuacji przesyłka do CWKL nie dotarła i została w dniu [...] marca 2016 r. zwrócona przez FUP [...] do UP w G. Zatem skarżący w ustawowym terminie 30 dni wniósł skargę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.