VII SA/Wa 1544/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...]) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia, po wznowieniu postępowania na wniosek [...]), decyzji Wojewody [...]z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "[...]" Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne wraz z przebudową i remontem budynku frontowego w tym przebudową dachu oraz instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wodną kanalizacji opadowej i sanitarnej, centralnego ogrzewania, wody lodowej, wentylacji mechanicznej, telekomunikacyjnej, gazowej oraz budową wewnętrznej stacji transformatorowej, na działkach nr ewid. [...] i [...], przy ul. [...] w [...]. Skarżąca - K[...]) wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], ze względu na fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...]oraz decyzji Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], znak: [...] (ustalającej dla "[...]Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: przebudowa dachu w budynku frontowym oraz przebudowa, nadbudowa i rozbudowa budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne z garażem podziemnym na terenie działki nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w [...] ), w oparciu o którą wydana została kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] Uzasadniając swoją decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w analizowanej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia wskazana przez [...]), tj. przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Organ odwoławczy wskazał na uchwałą składu 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Skoro podnoszona przez skarżącą okoliczność nie stanowi przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], to zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia. Organ wyjaśnił również , że w analizowanej sprawie podstawą wznowienia postępowania jest przepis art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, a nie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Tym samym za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącej wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. [...]) zaskarżając decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie decyzja powinna zostać uchylona; naruszenie art. 145 § 1 pkt 8 poprzez niewłaściwe uznanie, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji w oparciu o wyżej wymieniony przepis, mimo iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8; naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady, że organy administracji działają na podstawie obowiązującego prawa; naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a poprzez zaniechanie wypełnienia obowiązku zebrania i wyczerpującego zbadania materiału dowodowego w sprawie; naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu) poprzez pozbawienie Klasztoru możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego; naruszenie art. 151 § 1 k.p.a. /w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a./ poprzez jego niezastosowanie i niewłaściwe utrzymanie w mocy decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2013 roku, znak: [...] odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] września 2011 roku, znak: [...]; Zdaniem Strony skarżącej organ błędnie stwierdził, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 §1 pkt 8 k.p.a, przez to zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzje Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 roku, znak: [...] odmawiającą uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji Wojewody [...]z dnia [...] września 2009 roku, znak: [...]w sprawie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r., odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...]września 2009 r., , utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r., Nr [...]znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "[...]" Sp. z o.o. w [...]pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku oficyny z przeznaczeniem na apartamenty mieszkalne wraz z przebudową i remontem budynku frontowego w tym przebudową dachu oraz instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wodną kanalizacji opadowej i sanitarnej, centralnego ogrzewania, wody lodowej, wentylacji mechanicznej, telekomunikacyjnej, gazowej oraz budową wewnętrznej stacji transformatorowej, na działkach nr ewid. [...] i [...], przy ul. [...] w [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Biorąc pod uwagę, że kontrolowane są decyzje wydane w postępowaniu wznowieniowym zauważyć należy, że w przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania, prowadzi się w pierwszej kolejności postępowanie wstępne ustalające możliwość wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Po wznowieniu postępowania następuje faza rozpoznawcza, w toku której organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Ustawa wyodrębnia tutaj kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje badania, czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. W tej fazie postępowania organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia (art. 151 §1 pkt 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. ponieważ stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], ustalającej dla "[...]" Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. w sprawie zakończonej decyzją zależną od tej decyzji powołując się na uchwałę składu 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, w której stwierdzono, że nieważność decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej, skoro podnoszona przez skarżącą okoliczność nie stanowi przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...]września 2009 r., znak: [...], to brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia a co najwyżej do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej. Jeśli więc, odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej, została stwierdzona nieważność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to przyjmuje się, że decyzja taka nigdy nie została wydana, a zatem nie było podstaw do wydania decyzji zezwalającej na budowę. Nadmienić należy iż obie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], oraz z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], stwierdzające nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta [...]decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], znak: [...] (ustalającej dla "[...]" Sp. z o.o. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji zostały uchylone nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 742/15. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 10 k.p.a. Sąd nie stwierdził by uchybienie to uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Sąd nie dostrzegł również naruszenia art. 6, 7, 77 § 1 k.p.a. W świetle podniesionych okoliczności faktycznych i prawnych należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Sąd skargę oddalił.