II GSK 797/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kuba Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 1074/16 w sprawie ze skargi [A.] we W. na informację zawartą w piśmie Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/GI 1074/16 po rozpoznaniu "sprawy ze skargi S. we W. na pismo Zarządu Województwa [..] z dnia [..] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozstrzygnięcie protestu dotyczącego oceny formalnej wniosku aplikacyjnego" - stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [...] oraz zasądził od Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji przyjął następujący stan sprawy: Stowarzyszenie E. w. W złożyło w Instytucji Organizującej Konkurs (IOK) – Wojewódzkim Urzędzie Pracy w K. (WUP) wniosek o dofinansowanie projektu nr [...], w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [..] na lata 2014-2020 (Europejski Fundusz Społeczny) pn. "..." – kompleksowy program wsparcia samozatrudnienia mieszkańców województwa [...]". Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. poinformował wnioskodawcę, że wniosek o dofinansowanie projektu nie został przyjęty do realizacji. W dniu 8 sierpnia 2016 r., w związku z negatywną oceną wniosku o dofinansowanie, [...] we W. pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniosło protest. Pismem z dnia [..] października 2016 r. nr [...] Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], działając na podstawie art. 58 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm: dalej: ustawa wdrożeniowa, u.w.), nie uwzględnił wyżej wymienionego protestu. Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. Stowarzyszenie [...] we W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo z dnia [..] października 2016 r. nr [...], zaskarżając je w całości. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. uwzględnił skargę. Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie należało ustalić charakter prawny czynności podejmowanych przez organy administracji publicznej w ramach organizowanego konkursu, czyli charakter prawny pisma z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Wicedyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. oraz pisma Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia [...] października 2016 r. nr .[..]. Zdaniem Sądu I instancji działania organu administracji mają charakter mieszany albowiem ocenę formalną wniosku o dofinansowanie i podejmowane w tym zakresie czynności należy zaliczyć do czynności publicznoprawnych podejmowanych przez właściwą instytucję, czyli podmiot administrujący (organ administracji publicznej), natomiast ich zwieńczeniem jest podpisanie umowy, czyli czynność zaliczana do prawa prywatnego, mocą której podmiot publiczny zobowiązuje się przyznać środki finansowe wnioskodawcy, celem realizacji określonego zadania. Stosownie do art. 61 ustawy wdrożeniowej ustawodawca poddał kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny jedynie czynności publicznoprawne podejmowane przez podmiot administrujący. WSA rozważył charakter prawny skierowanej do wnioskodawcy informacji o wyniku rozpatrzenia protestu, o której mowa jest w art. art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Podkreślił, że informacja ta sporządzana jest na piśmie przez właściwą instytucję, a zatem organ administracji publicznej lub podmiot umocowany normą prawną do dokonania tej czynności. Informacja ta skierowana jest do konkretnego adresata i zawiera konkretne rozstrzygnięcie sprowadzające się do uwzględnienia lub nieuwzględnienia wniesionego protestu, jak również zawiera uzasadnienie i pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym uznał, że ta czynność (podobnie jak czynność podjęta na podstawie art.46 ust.3 u.w.) zawiera zbieżne wymogi z tymi, które ustawodawca przewidział dla decyzji administracyjnej, jednakże skoro nie nadał jej takiego charakteru to należy się opowiedzieć za stanowiskiem, iż jest to akt administracyjny indywidualny o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej. W konsekwencji WSA przyjął, że przedmiotowa informacja, o której jest mowa w art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej będzie musiała spełniać wszystkie przewidziane prawem wymogi, aby mogła w sposób prawnie skuteczny wywoływać przewidziane dla niej skutki prawne. WSA wskazał, że pismo z dnia 20 lipca 2016 r. nr EW-WW2-053-558-1/MB/15/16, wydane na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, podpisał Wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. Zgodnie z porozumieniem nr [..] zawartym w dniu 17 marca 2015 r. pomiędzy Zarządem Województwa [...], działającym jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [..] na lata 2014-2020 a Wojewódzkim Urzędem Pracy w K., Instytucja Zarządzająca powierzyła Instytucji Pośredniczącej realizację zadań m.in. w odniesieniu do "...". Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1) i 2) wyżej wymienionego porozumienia Instytucja Pośrednicząca, czyli Wojewódzki Urząd Pracy w K. jest zobowiązana do prowadzenia naborów wniosków o dofinansowanie projektów oraz organizacji procesu ich oceny. Ponadto z nadesłanego upoważnienia z dnia [...] listopada 2015 r. nr [..] wynika, że Wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach – J.k. jest upoważniony w imieniu Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. do pełnienia funkcji Przewodniczącego Komisji Oceny Projektów dla naboru nr [...]. W związku z powyższym w ocenie Sądu pismo z dnia [..] lipca 2016 r. nr [...] zostało podpisane przez upoważnioną do tego osobę. Sąd I instancji oceniając pismo z dnia [...] października 2016 r. nr [...], wydane na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, podkreślił, że podpisała je Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] – M.S.. Stosownie do pełnomocnictwa Zarządu Województwa [..] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] M.S. udzielono pełnomocnictwa do podejmowania czynności w zakresie realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [..] na lata 2007 - 2013 oraz Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 – 2020, z wyjątkiem czynności w nim wymienionych. WSA wyjaśnił, że w pełni podziela ocenę powyższego pełnomocnictwa dokonaną w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2016 r. Sygn. akt IV SA/Gl 817/16 w którym zaznaczono, m.in., że "M.S. nie dysponuje upoważnieniem ze strony Zarządu Województwa [..] do podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego, a tym samym aktów administracyjnych. Przywołane pełnomocnictwo zezwala jej wyłącznie na działanie w imieniu tego Zarządu i to w odniesieniu do czynności nie przekraczających zakresu zwykłego zarządu, gdyż dla dokonania takiej czynności niezbędne będzie legitymowanie się dodatkową uchwałą Zarządu. Rozważyć należy inną kwestię, a mianowicie, czy wskazane pełnomocnictwo nie jest w sensie merytorycznym upoważnieniem, o którym była mowa powyżej. Rozważenie tej możliwości wynika właśnie z tego, że w jego podstawie przywołano art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa, który to stanowi o udzieleniu przez zarząd województwa upoważnienia do składania oświadczeń woli w zakresie bieżącej działalności województwa. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie rozpoznanie protestu i sporządzenie przedmiotowej informacji nie mieści się w zakresie bieżącej działalności województwa, gdyż jest to czynność rozstrzygająca o sytuacji prawnej wnioskodawcy projektu, a zatem związana z wydaniem przewidzianego prawem aktu administracyjnego. Nazwa jaką ustawodawca nadał temu aktowi nie ma żadnego znaczenia, gdyż istotny jest jego charakter prawny. Wskazany charakter prawny tej informacji przesądza o tym, że czynność ta wymyka się z zakresu bieżącej działalności województwa samorządowego, a tym samym udzielone M.S. pełnomocnictwo z dnia 2 lutego 2016 r. nie może stanowić podstawy dla podejmowania tego typu aktów administracyjnych. Skoro przedmiotowa informacja została podpisana przez osobę, która nie reprezentowała Zarządu Województwa [...], to tym samym nie może ona być uznana za czynność prawną przewidzianą art. 58 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie realizacji polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, lecz można ją ujmować wyłącznie w kategoriach propozycji stanowiska jakie winna zająć instytucja uprawniona do rozpoznania protestu, a zatem jako akt wewnętrzny przygotowany przez kompetentnych pracowników aparatu pomocniczego organu, przedkładany organowi do zatwierdzenia i przekazania wnioskodawcy. W konkluzji tej części rozważań przyjdzie stwierdzić, że informacja dla wnioskodawcy o wyniku rozpatrzenia jego protestu z dnia 29 sierpnia 2016 r. sporządzona została w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, a tym samym wyczerpana została przesłanka przewidziana treścią art. 61 ust. 8 lit. b przywoływanej ustawy w związku z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych uzasadniająca uwzględnienie wniesionej skargi". Sąd I instancji mając powyższe na uwadze uznał, że Zarząd Województwa [...] ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie uwzględnić wyżej wymienione rozważania celem podjęcia prawidłowych czynności prawnych. Zarząd Województwa [...] w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ zarzucił wyrokowi: naruszenie prawa materialnego t.j.: przepisu art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że działania instytucji pośredniczącej w ramach organizowanego konkursu mają w części charakter publicznoprawny, mimo że przepis ten nie stanowi normy kompetencyjnej dla władczego działania jako organu administracji, a wszystkie czynności właściwej instytucji, obejmujące organizację i przeprowadzenie konkursu, winny być kwalifikowane jako czynności cywilnoprawne; przepisu art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pisemna informacja o zakończeniu oceny projektu ma charakter aktu administracyjnego indywidualnego o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej i powinna być podpisana w sposób właściwy dla czynności publicznoprawnych organów publicznych, tj. tylko na podstawie upoważnienia Zarządu Województwa do podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego, w tym aktów administracyjnych, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonej wykładni, uwzględniającej system prowadzenia polityki rozwoju, wynika, iż wszelkie czynności podejmowane przez Instytucję Zarządzającą w związku z oceną projektu mają charakter cywilny, nadto należą do zakresu bieżącej działalności województwa, a zatem pracownicy urzędu marszałkowskiego z mocy ustawy o samorządzie województwa są umocowani do kierowania w tym zakresie oświadczeń wiedzy do osób trzecich; przepisu art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pisemna informacja o wyniku rozpatrzenia protestu ma charakter aktu administracyjnego indywidualnego o budowie zbliżonej do decyzji administracyjnej i powinna być podpisana w sposób właściwy dla czynności publicznoprawnych organów publicznych, tj. tylko na podstawie upoważnienia Zarządu Województwa do podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego, w tym aktów administracyjnych, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonej wykładni, uwzględniającej system prowadzenia polityki rozwoju, wynika, iż wszelkie czynności podejmowane przez Instytucję Zarządzającą w toku procedury odwoławczej mają charakter cywilny, nadto należą do zakresu bieżącej działalności województwa, a zatem pracownicy urzędu marszałkowskiego z mocy ustawy o samorządzie województwa są umocowani do kierowania w tym zakresie oświadczeń wiedzy do osób trzecich; przepisów art. 50 oraz art. 67 ustawy wdrożeniowej, przez ich niezastosowanie i dokonanie wykładni przepisów art. 46 ust. 3 i 58 ust. 1 wskazanej ustawy bez uwzględnienia zasady, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy, a także do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, która to norma prawna wskazuje na brak publicznoprawnego charakteru czynności Zarządu Województwa w toku oceny wniosków i rozpatrywania protestów; naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: przepisu art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niezastosowanie i pomięcie przy orzekaniu wynikającej z tej normy zasady, że czynności podejmowane przez instytucję zarządzającą nie kwalifikują się do katalogu wymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a, a w szczególności nie stanowią aktów lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podczas gdy prawidłowa wykładania przepisów ustawy, m.in. zgodnie z wykładnią systemową, prowadzi do wniosku że czynności podejmowane przez właściwe instytucje nie mają charakteru publicznoprawnego i nie stanowią działalności administracji publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przesądziło o odmowie rozpoznania przez Sąd sprawy co do jej istoty; naruszenie art. 61 ust. 8 pkt. 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, poprzez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [...], podczas gdy instytucją właściwą w rozumieniu tegoż przepisu oraz art. 39 ust. 1 jest instytucja organizująca konkurs (tj. Wojewódzki Urząd Pracy w K.), a nie instytucja rozpoznająca protest na negatywną ocenę projektu (tj. Zarząd Województwa [...]), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powierzono wykonanie wyroku instytucji nieposiadającej kompetencji do przeprowadzenia merytorycznej oceny projektu, tym samym uniemożliwiając jego wykonanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, ponieważ zaskarżony wyrok pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Sąd I instancji stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa [..]. W uzasadnieniu wyroku WSA wyjaśnił, że przedmiotem kontroli Sądu było pismo Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia [...] października 2016 r. informujące o nieuwzględnieniu protestu wniesionego przez [...], wydane na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W ocenie WSA informacji przekazanej tym pismem przypisać należy charakter publicznoprawny, ponieważ jest to czynności podejmowana przez podmiot publiczny, skierowana do określonego adresata, jakim jest wnioskodawca, zawiera rozstrzygnięcie, gdyż informuje o sposobie rozpatrzenia protestu, zawiera uzasadnienie i pouczenie o przysługującym środku odwoławczym to jest wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a więc wyczerpuje wszystkie elementy aktu administracyjnego. Z publicznego charakteru pisma WSA wywiódł, że winno ono być podpisane przez osobę legitymującą się odpowiednim upoważnieniem do załatwiania spraw w imieniu Zarządu Województwa. Natomiast M.S. zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] podpisując informację o rozpatrzeniu protestu nie posiadała upoważnienia Zarządu Województwa [...] do podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej, legitymowała się jedynie pełnomocnictwem wydanym na podstawie art. 57 ust. 5 ustawy o samorządzie województwa, czyli upoważniającym do składania oświadczeń woli w zakresie bieżącej działalności województwa, które nie mogło stanowić podstawy do podpisania zaskarżonej informacji. Wobec powyższego WSA uznał, że zaskarżona informacja nie może być uznana za czynność prawną przewidzianą w art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a jedynie za propozycję stanowiska organu. W konsekwencji stwierdził, że w kwestii nieuwzględnienia protestu nie wypowiedział się organ uprawniony. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji o publicznoprawnym charakterze informacji o wynikach rozpatrzenia protestu. Natomiast NSA za prawidłowe uznał ustalenie Sądu I instancji, iż protest nie został rozpatrzony w sposób znajdujący uzasadnienie w przepisach i dlatego powinien zostać rozpatrzony ponownie. Należy przypomnieć, że zasady wnoszenia i rozpatrywania protestu zostały uregulowane w rozdziale 15 ustawy wdrożeniowej. W myśl art. 55 tej ustawy protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję, to jest instytucję zarządzającą albo pośredniczącą (..). Właściwa instytucja rozpatruje protest i informuje wnioskodawcę o wynikach jego rozpatrzenia (art. 57 i 58 ust. 1). W rozpoznanej sprawie instytucją właściwą był Zarząd Województwa [...]. Zasady rozpatrywania protestów zostały uszczegółowione w Regulaminie procedury odwoławczej dla IZ RPO WSL (dalej: Regulamin). W myśl § 4 ust. 3 Regulaminu instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa [...], pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] 2014 – 2020 (IZ RPO WSL); stosownie do ust. 4 rozpatrywaniem protestów zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, Referat procedury odwoławczej (dalej: Wydział, WRR-RPR,). Podzielić należy stanowisko skarżącego kasacyjnie, że postępowanie w sprawie otrzymania przez beneficjenta dofinansowana w związku z realizacją projektów w ramach regionalnego programu operacyjnego ma specyficzny charakter, bowiem zazębiają się tu elementy cywilnoprawne z elementami stosunku administracyjnego. Do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy oraz do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów k.p.a. z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów (art. 50 i 67 u.w.). Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. czyli przepisem stanowiącym, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Czynności podejmowane przez instytucję zarządzającą nie są czynnościami ani aktami wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi przepisy p.p.s.a. stosuje się odpowiednio, a nie wprost. Pismo informujące wnioskodawcę o sposobie rozpoznania protestu stanowi, w ocenie NSA oświadczenie wiedzy, w związku z tym może być podpisane przez osobę legitymującą się pełnomocnictwem Instytucji Zarządzającej w tym zakresie. Inny natomiast jest charakter, również zastrzeżonej dla Instytucji Zarządzającej czynności rozstrzygnięcia protestu, polegającej na jego uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu. Zawarte w Regulaminie sformułowanie, że rozpatrywaniem protestów w IZ RPO WSL zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, Referat procedury odwoławczej , a instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa, wskazuje na to, że czynności takie jak np. sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z kryterium lub kryteriami wskazanymi w proteście zostaną wykonane przez Wydział (czyli osoby zatrudnione w Wydziale lub przez Wydział przy ewentualnym udziale ekspertów), natomiast decyzję o sposobie rozstrzygnięcia protestu, to jest o jego uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu podejmie, na podstawie oceny dokonanej przez Wydział, Zarząd Województwa. W rozpoznanej sprawie informacja o sposobie rozstrzygnięcia protestu stanowiła również jego rozpatrzenie. Z uzasadnienia pisma z dnia [..] października 2016 r. informującego wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu, wynika, że protest został rozpatrzony przez M.S. Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego, które podjęła również decyzję o jego nieuwzględnieniu. Z Regulaminu, oraz pełnomocnictwa udzielonego M.S. zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013 oraz Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 -2020 stanowiącego załącznik do uchwały nr [..] o udzieleniu pełnomocnictwa na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy o samorządzie województwa nie wynika, wbrew stanowisku Instytucji Zarządzającej, upoważnienie dla M.S. do rozpatrzenia protestu. Rozpatrzyć protest, to jest podjąć decyzję o jego uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu (po zweryfikowaniu prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów) powinien stosownie do art. 57 ustawy wdrożeniowej i § 4 ust. 3 Regulaminu Zarząd Województwa. Przyczyną oddalenia skargi kasacyjnej i uznania, że wyrok Sądu I instancji pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu była opisana wyżej okoliczność rozpatrzenia protestu przez podmiot nieuprawniony i konieczność ponownego jego rozpatrzenia. Z przedstawionych wyżej przyczyn za uzasadniony NSA uznał zarzut skargi kasacyjnej zarzucający Sądowi I instancji dokonanie błędnej wykładni art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej polegającej na przyjęciu, iż pisemna informacja o wyniku rozpatrzenia protestu ma charakter aktu administracyjnego. Równocześnie NSA wyjaśnia, że Sąd I instancji przyjął iż informacja o nieprzyjęciu projektu do realizacji została podpisana przez upoważnioną osobę, w związku z czym nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Ponadto pismo o nieprzyjęciu projektu do realizacji powołuje się na podjętą w tej sprawie decyzję Zarządu Województwa z dnia 7 lipca 2016 r., pismo ma więc wyłącznie charakter informacji. Nie jest uprawniony zarzut błędnej wykładni art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ponieważ WSA nie dokonał wykładni tego przepisu. Nie jest uzasadniony sformułowany w punkcie II. 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 pkt. 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej. W sytuacji gdy przedmiotem skargi było właśnie rozpatrzenie protestu wniesionego przez stronę, Sąd I instancji, uwzględniając skargę, prawidłowo przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa [..] jako instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu. Przed prawidłowym rozpatrzeniem protestu brak było podstaw do przekazania sprawy organowi właściwemu do merytorycznej oceny projektu. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Natomiast w ust. 8 pkt 1 przewidziano, że w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1. Zgodnie z przywołanym przepisem (ust. 1), strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego również w przypadku nieuwzględnienia protestu, ustawodawca nie przewidział natomiast sytuacji, w której Sąd uzna, że skarga wniesiona na nieuwzględnienie protestu jest uzasadniona, co miało miejsce w rozpoznanej sprawie. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji wobec uznania skargi za uzasadnioną, przekazując sprawę instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu prawidłowo wypełnił powyższą lukę w prawie. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.