I OSK 1493/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Wiesław Morys sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1011/14 w sprawie ze skargi T. S.A. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1011/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. S.A. w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. T. S.A. z siedzibą w K. powołując się na art. 124 i art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), wniosła o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, działki nr [...] o powierzchni [...] stanowiącej własność J. O. przez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przez tę nieruchomość odcinka dwutorowej linii wysokiego napięcia 110 kV na długości około 22 m o przebiegu zaznaczonym na mapie stanowiącej załącznik do wniosku. Uzasadniając wniosek podano, że wnioskodawca jest właścicielem przebudowanej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia relacji SE R. – SE S. – SE P. na odcinku od słupa nr [...] do słupa nr [...] z wprowadzeniem do stacji B., która po planowanej przebudowie będzie przebiegać przez przedmiotową nieruchomość. Prace polegają na budowie nowej dwutorowej linii wysokiego napięcia (w miejsce obecnie funkcjonującej jednotorowej). Wnioskodawca zrealizował wszystkie prace na wskazanej trasie SE R. – SE S. – SE P. z wyjątkiem odcinka linii długości 3,4 km od słupa nr [...] do słupa nr [...], przebiegającego m.in. przez nieruchomość J. O., który nie wyraża zgody na tę inwestycję. Starosta R. decyzją z dnia [...] marca 2014 r., działając na podstawie art. 114 ust. 3 i ust. 4, art. 115 ust. 3, art. 118a ust. 2, art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 7, art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości – działki nr [...] obręb B., o powierzchni [...] ha, stanowiącej własność J. O. poprzez zezwolenie T. S.A. na założenie i przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV na długości około 22 m, minimalnej wysokości co najmniej 12,2 m nad poziomem terenu, w kierunku wschód – zachód, wzdłuż północnej granicy działki nr [...] bez prawa do posadowienia na niej słupa energetycznego, zgodnie z załącznikiem graficznym "Przebieg projektowanej linii 110 kV w zakresie działki nr [...]", stanowiącym integralną część decyzji. Organ zobowiązał także T. S.A. do przywrócenia działki do stanu poprzedniego po założeniu i przeprowadzeniu sieci, a w przypadku braku takiej możliwości do zapłaty odszkodowania. Stwierdził także, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Starosta R. w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Wskazał na pismo Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2013 r., z którego wynika, że plan miejscowy z 2005 r. (uchwała nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2005 r.) nie przewiduje przebiegu dwutorowej linii energetycznej 110 kV przez przedmiotową działkę. W treści ww. pisma wskazano również na § 7 ust. 2 i § 43 ust. 3 planu z 2005 r. Organ powołał się również na pismo Zastępcy Prezydenta Miasta R. z [...] listopada 2013 r., zgodnie z którym planowana trasa przebudowy linii 110 kV jest zgodna z obowiązującym planem oraz stanowisko Prezydenta Miasta R. zawarte w piśmie z [...] grudnia 2013 r., w myśl którego obowiązujące przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. pozwalają na realizację projektowanego odcinka linii 110 kV na działce nr [...]. Zgodnie z opinią Prezydenta Miasta R. obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta R. dopuszcza realizację inwestycji na działce nr [...]. Zdaniem Starosty ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] jest możliwe i konieczne. J. O. wniósł odwołanie od ww. decyzji, domagając się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona wskazała na niezgodność inwestycji z ustaleniami planu miejscowego i nieprawidłowości ustaleń poczynionych w tym zakresie przez organ pierwszej instancji. Przebieg linii 110 kV został opisany w planie oraz w § 42 ust. 5 "... przebudowę linii 110 kV na dwutorową przebiegającą przez tereny [...],[...] i [...], prowadzącą do GPZ B. oznaczonego symbolem [...]". Odwołujący nadmienił, że jego działka nr [...] nie znajduje się na terenach oznaczonych w planie miejscowym jako tereny objęte przebudową linii 110 kV, nie jest również przeznaczona pod realizację celów publicznych. Decyzja organu pierwszej instancji jest niezgodna z planem miejscowym. Zapisy planu, a mianowicie § 7 ust. 2 oraz § 43 ust. 3 odnoszą się jedynie do lokalnych przyłączy, a nie do linii wysokiego napięcia. Skarżący w dalszej części odwołania twierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji godzi w jego interes prawny, bowiem skutkuje wyłączeniem połowy powierzchni działki z możliwości zabudowy w sytuacji, gdy planowana linia może przebiegać także w innym miejscu. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i odmówił udzielenia zgody na ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem organu II instancji usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. W planie zagospodarowania przestrzennego miasta R. określono przebieg projektowanej inwestycji, zatem wnioskodawca może skorzystać z przysługującego ograniczenia prawa właściciela tylko co do tych nieruchomości. Podstawy do ograniczenia korzystania z nieruchomość nie może stanowić ogólna regulacja planu, dopuszczająca w zasadzie na dowolnym terenie lokalizowanie urządzeń elektroenergetycznych. T. S.A. z siedzibą w K. wniosła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżąca domagała się uchylenia wskazanej decyzji oraz utrzymania w mocy decyzji Starosty R. z dnia [...] marca 2014 r W ocenie skarżącej decyzja ostateczna narusza art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także § 7 ust. 2, § 43 ust. 2, § 43 ust. 1 uchwały Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. w przedmiocie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. dopuszcza lokalizację wnioskowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 stycznia 2015 r. stwierdził, że nawet w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji sąd administracyjny będący sądem kasatoryjnym co do zasady nie morze orzec o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty R. Następstwem uchylenia zaskarżonej decyzji byłby bowiem obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpatrzenia odwołania J. O. złożonego od decyzji Starosty R. z dnia [...] marca 2014 r. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem podjęta decyzja odpowiada wymogom art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji wniosek skarżącej z dnia [...] września 2013 r. dotyczy inwestycji, o której mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Działka nr [...], w stosunku do której został złożony wniosek o ograniczenie sposobu korzystania z niej, znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2005 r. Właściciel działki nr [...] J. O. nie wyraził zgody na wykonanie inwestycji. Zgodnie z planem przyjętym uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. działka nr [...] (k.m.7) obręb B. zlokalizowana jest na terenach oznaczonych symbolami: [...] i [...] – tereny rolnicze (83,2% powierzchni działki); [...] i [...] – tereny dróg publicznych (16,4% powierzchni); [...] – tereny dróg publicznych klasy dojazdowej (1,3% powierzchni działki); [...] – tereny dróg wewnętrznych (0,4% powierzchni działki). Z takiego przeznaczenia działki nr [...] wynika, że plan miejscowy z 2005 r. nie przewiduje przebiegu dwutorowej linii energetycznej 110 kV, co potwierdził Prezydent Miasta R. w piśmie z [...] października 2013 r. oraz wskazał na § 7 ust. 2 planu oraz przepis szczegółowy § 43 ust. 3 – rozdział 11. W piśmie tym zawarto też informację, że ustalenia § 42 ust. 5 pkt 1 planu, dotyczące przebudowy linii 110 kV na dwutorową, dotyczą obszarów oznaczonych w planie symbolami [...],[...],[...] i nie odnoszą do budowy linii energetycznej na pozostałych terenach. Zdaniem Sądu I instancji § 7 ust. 2 obowiązującego planu z 2005 r. zawiera jedynie ogólne stwierdzenie, że każdorazowo w ramach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, obok zagospodarowania podstawowego i dopuszczalnego, mogą występować między innymi sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, o ile nie są wykluczone przedmiotowo w ustaleniach określonych w rozdziale 7 oraz w zasadach określonych w pozostałych przepisach szczegółowych planu. Przepisy szczegółowe są zawarte w rozdziale 11 planu. Regulują one kwestie przebudowy linii 110 kV na obszarach innych, niż te, na których jest położona działka nr [...] oraz zawierają ustalenie utrzymania daty okresowego przebiegu już istniejącej linii 110 kV. W § 43 planu miejscowego zawarto uregulowania szczegółowe dotyczące zmiany parametrów oraz lokalizacji nowych przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej. Przywołany paragraf dopuszcza lokalizację nowych, nieuwidocznionych w rysunku planu przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu, zatem, w ocenie Sądu, przepis ten dotyczy infrastruktury technicznej służącej władającym danym terenem. Zmiana dotychczasowego przebiegu linii 110 kV, która jest związana z poprawą układu zasilania obszaru R., nie stanowi bezpośredniej obsługi zagospodarowania terenu. Przepis § 43 dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej we wszystkich obszarach, także poza wyznaczonymi pasami drogowymi, jeżeli jednak zostaną spełnione wymienione w nim warunki – m.in. zgoda właściciela nieruchomości. W omawianej sprawie brak jest zgody właściciela nieruchomości, a planowana inwestycja wykracza poza pas drogowy drogi publicznej. Zdaniem Sądu I instancji decyzja wydana na podstawie art. 124 § 1 ustawy stanowi rodzaj decyzji o wywłaszczeniu polegającym na czasowym ograniczeniu wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, na której istnieje potrzeba wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej o charakterze publicznym. Skoro decyzja wydawana na podstawie przywołanego przepisu jest rodzajem decyzji o wywłaszczeniu, to mają do niej zastosowanie pozostałe przepisy Rozdziału 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., w tym przede wszystkim art. 112 ust. 1 tej ustawy. W art. 124 ust. 1, zdanie drugie ustawy powtórzono dyspozycję wynikająca z art. 112 ust. 1 o dopuszczalności wydania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości tylko wówczas, jeżeli nieruchomość lub jej część objęta jest miejscowym planem lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w których to dokumentach planistycznych określona została dopuszczalność urządzeń infrastruktury technicznej, wymienionych w art. 124 ust. 1 zdanie pierwsze omawianej ustawy. Oznacza to, że wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy jest możliwe tylko w stosunku do urządzeń infrastruktury technicznej, które mają charakter celu publicznego, niezależnie od tego, kto jest ich inwestorem. Sąd zaznaczył, że ostatnia przesłanka została w niniejszej sprawie spełniona. Przesłanki ograniczenia korzystania z nieruchomości należy interpretować ściśle z treścią przepisu art. 124 ust. 1 ustawy, a ograniczenie "ma nastąpić" zgodnie z planem miejscowym. Plan miejscowy musi dopuszczać realizację celu publicznego oraz precyzyjnie określać lokalizację takiej inwestycji przez wskazanie nieruchomości, przez którą ma ona przebiegać. Konkretny przepis planu miejscowego musi wskazywać, że na danej nieruchomości ma być realizowany konkretny cel publiczny. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. Określenie w planie przebiegu projektowanej inwestycji liniowej determinuje zakres i sposób ograniczenia prawa własności, a więc inwestor może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela, tylko tych nieruchomości, które pod taką inwestycję zostały przeznaczone. Obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał na działce nr [...] lokalizacji inwestycji objętej wnioskiem, zatem, zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego jest zgodna z prawem. T. S.A. w K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 14 stycznia 2015 r. sygn. II SA/GI 1011/14. Wskazanemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: ‒ art. 7 i art. 8 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez akceptowanie przez Sąd I instancji takiego działania organów administracji, które nie zmierza do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zmierza do pogłębia zaufania obywateli, ‒ art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewyjaśnienie zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z uznaniem przez organ II instancji, iż pomimo że na terenie planowanej inwestycji ustalono przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określono sposób zagospodarowania i warunki terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, konieczne i możliwe jest uzyskanie decyzji lokalizacyjnej o lokalizacji inwestycji celu publicznego; ‒ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi z uwagi na naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie zarzucił także naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: ‒ art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz uznanie, że w badanej sprawie nie można wyrazić zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, ‒ art. 3 ust. 7a ustawy – Prawo budowlane poprzez uznanie planowanej inwestycji za budowę nowej sieci, podczas gdy jest to przebudowa sieci istniejącej, ‒ § 7 ust. 2 uchwały Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. poprzez uznanie, że na terenie objętym inwestycją nie może obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym występować urządzenie infrastruktury technicznej, ‒ § 43 ust. 1 ww. uchwały Rady Miasta R. poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie została dopuszczona możliwość zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci infrastruktury technicznej, pomimo że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu przewiduje taką możliwość, ‒ § 43 ust. 3 ww. uchwały Rady Miasta R. poprzez uznanie, iż planowana inwestycja nie będzie służyć obsłudze zagospodarowania terenu, ‒ § 44 ust. 2 ww. uchwały Rady Miasta R. poprzez uznanie, iż w ramach planu miejscowego nie można dopuścić do zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci infrastruktury technicznej na wniosek władającego terenem i na warunkach uzgodnionych z gestorem danej sieci, pomimo iż plan miejscowy dopuszcza i ustala strefy ograniczonego użytkowania terenów dla napowietrznych linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia. Wskazując na powyższe, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o rozpoznanie skargi zgodnie z art. 188 P.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że udzielenie zgody na ograniczenie sposobu korzystania z działki nr [...] poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV jest konieczne i niezbędne, ze względu na potrzebę regulacji stanu prawnego projektowanych urządzeń. T. S.A. jest zarówno właścicielem jak i inwestorem przebudowywanej linii wysokiego napięcia. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jest niesłuszny bowiem zaskarżona decyzja organu II instancji wydana została przy naruszeniu przepisów art. 7 i art. 8 k.p.a. Organ administracji zasugerował, że fakt obowiązywania planu miejscowego nie wyklucza możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej, która w takiej sytuacji pełni funkcję, uzupełniającą w stosunku do planu miejscowego. Powyższe stwierdzenie wprowadzało skarżącego kasacyjnie w błąd, dając podstawę do przypuszczenia, że wystarczy uzyskać decyzję lokalizacyjną, by móc kontynuować realizację kosztownej inwestycji. Wbrew stanowisku Wojewody Śląskiego, dla terenów objętych obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Sąd I instancji zaakceptował działanie organu administracji, które narusza art. 7, jak i art. 8 k.p.a. poprzez niewykazanie należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Przepisy te nakładają na organy administracji obowiązek pogłębiania zaufania obywateli do państwa poprzez praworządne i sprawiedliwe postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji publicznej. Zaskarżona decyzja Wojewody Śląskiego została podjęta z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenie, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie zaznaczył także, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd I instancji nie odniósł się do uznania przez Wojewodę, że pomimo iż na terenie planowanej inwestycji ustalono przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określono sposób zagospodarowania i warunki terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, konieczne i możliwe jest uzyskanie decyzji lokalizacyjnej o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycja przeprowadzana przez skarżącego kasacyjnie stanowi cel publiczny. Skarżący przeprowadził wymagane przepisami ustawy o gospodarce nieruchomości rokowania z właścicielem nieruchomości i nie uzyskał zgody na przeprowadzenie inwestycji. Wbrew stanowisku Sądu I instancji z przedstawionej w sprawie dokumentacji wynika jednoznacznie, że trasa przebudowy linii jest zgodna z planem miejscowym. Powyższe potwierdzają, niezależnie od decyzji Starosty R., pisma Prezydenta Miasta R. z dnia [...] października 2013 r. oraz z dnia [...] listopada 2013 r. oraz z [...] grudnia 2013 r., zgodnie z którymi – w myśl obowiązujących przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. – możliwa jest realizacja projektowanego odcinka linii 110 kV zgodnie z wnioskiem skarżącego. Na spornym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony przez Radę Miasta R. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. zezwalający na wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego. Zgodnie z § 7 uchwały każdorazowo w ramach poszczególnych terenów obok zagospodarowania zgodnie z planem podstawowym i uzupełniającym mogą występować: wewnętrzna obsługa komunikacyjna, ciągi piesze, ścieżki rowerowe, parkingi, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, do których zalicza się też linia wysokiego napięcia "o ile nie są wykluczone przedmiotowo w ustaleniach określonych w rozdziale 7 oraz w Zasadach określonych w pozostałych przepisach szczególnych niniejszej uchwały." Ograniczenia, o których mowa w § 7 zawarte zostały w przepisach § 43 ust. 1 uchwały, zgodnie z którymi dopuszczenie do zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci, infrastruktury sieci może nastąpić na wniosek władającego terenem. Dopuszcza się możliwość ich przełożenia na koszt władającego terenem i na warunkach uzgodnionych z gestorem danej sieci, gdy nie pogarsza to warunków obsługi, o ile nie narusza to interesów osób trzecich. Ponadto § 44 ust. 2 pkt 1 uchwały zawiera zapis, iż strefa ograniczonego użytkowania dla napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia wynosi 16 metrów od osi linii 110 kV. Zapisy planu zagospodarowania przestrzennego pozwalają na stwierdzenie, że przewiduje on możliwość przeprowadzenia na spornej nieruchomości inwestycji celu publicznego. Planowaną przez skarżącego kasacyjnie inwestycję traktować należy jako przebudowę sieci istniejącej. Zgodnie art. 3 ust. 7a ustawy – Prawo budowlane za przebudowę uznać należy wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Przebudowa wyłączona została z pojęcia budowy ze względu na fakt, że wyróżnikiem budowy jest powstanie nowej substancji budowlanej w znaczeniu "zmiany charakterystycznych parametrów danego obiektu". Specyficzny rodzaj obiektu budowlanego jaką jest sieć energetyczna należy traktować jako całość. Nie można rozpatrywać jej pod kątem jednej czy dwóch nieruchomości, przez które akurat przebiega. Przebudowa sieci wymaga zmiany przebiegu z przyczyn wynikających ze zmian zagospodarowania terenu czy zwiększenia gęstości zaludnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach błędnie dokonał klasyfikacji charakteru inwestycji, dla której realizacji niezbędne jest uzyskanie przedmiotowego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność J. O. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że planowana inwestycja nie stanowi bezpośredniej obsługi zagospodarowania spornego terenu. Poprawa układu zasilania obszaru R. wpływa bezpośrednio na jakość i sposób dostaw energii także do przedmiotowej nieruchomości. Przedłożona dokumentacja techniczna potwierdza, że spełnione zostaną także wymogi techniczne dla przebudowywanej sieci wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jest niesłuszny i nie znajduje uzasadnienia. Wszelkie warunki do uzyskania zgody na ograniczenie sposobu korzystania ze spornej nieruchomości zostały spełnione. Sąd I instancji dokonał błędnej interpretacji przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a także błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów. Nie ma bowiem wątpliwości, że zasadne było zastosowanie przez organ pierwszej instancji – Starostę R. § 43 ust. 1 i § 44 ust. 2 pkt 1 uchwały zatwierdzającej plan. Istotne jest także, że do dnia złożenia wniosku z dnia [...] września 2013 r. skarżący kasacyjnie wykonał wszystkie prace na trasie SE R. – SE S.– SE P. z wyjątkiem odcinka linii długości 3,4 km od słupa nr 55 do słupa nr 68/7 z wprowadzeniem do SE B., przebiegającego między innymi przez nieruchomość właściciela J. O. Całość planowanej inwestycji (poza kilkoma wyjątkami) została już uzgodniona i blisko 98 właścicieli nieruchomości wyraziło zgodę na jej przeprowadzenie. Przebudowa sieci jest konieczna ze względu na wyeksploatowanie dotychczas funkcjonującej linii oraz coraz większe zagrożenie awariami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Oceniając w pierwszej kolejności zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że nieprawidłowe jest zarzucanie Sądowi I instancji naruszenia jedynie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak uczyniono to w pkt 1 lit. a skargi kasacyjnej, bez połączenia tego zarzutu z naruszeniem przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne i wprost nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd oceniając działanie organów administracji publicznej, odnosi się do stosowanych przez nie przepisów postępowania administracyjnego, badając czy i w jakim zakresie zostały naruszone. Mając jednak na uwadze uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010/1/1), należy przyjąć, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Przechodząc wobec tego do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, że skarżący kasacyjnie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a., wykazuje, że Sąd ten nie uwzględnił skargi pomimo, że zaskarżona decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podnosi, że organ II instancji wprowadził ją w błąd, wskazując, że fakt obowiązywania na danym terenie planu miejscowego, nie wyklucza możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej, która w takiej sytuacji pełni funkcję uzupełniającą w stosunku do planu miejscowego, podczas gdy dla terenów objętych obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest dopuszczalne wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Odnosząc się do powyższego zarzutu, stwierdzić należy, że zaprezentowane w powyższym zakresie stanowisko Wojewody było błędne, lecz pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała też, by naruszenie ww. przepisów prawa miało wpływ na wynik sprawy w takim znaczeniu, że gdyby nie doszło w sprawie do ich naruszenia, w postępowaniu administracyjnym zapadłaby decyzja odmiennej treści, zgodnej z żądaniem skarżącej kasacyjnie. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Wskazać należy, że przepisy takie jak art. 145 § 1 czy art. 151 P.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż są to przepisy ogólne (blankietowe), wynikowe stanowiące jedynie prawną podstawę orzeczenia uchylającego decyzję lub oddalającego skargę. Zasadniczo zatem brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej z naruszeniem przepisów P.p.s.a. czy przepisami prawa materialnego, czyni niezasadnym tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej. (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. I OSK 1828/14, LEX nr 2108304). Podnosząc zarzut naruszenia ww. przepisów prawa, autor skargi kasacyjnej powinien w sposób jednoznaczny wskazać przepisy prawa materialnego, czy przepisy postępowania pozostające w związku z ww. przepisami, których naruszenia dopuścił się Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną, nie może domyślać się i samodzielnie ustalać, z którymi przepisami prawa należy wiązać naruszenie art. 145 § 1 czy art. 151 P.p.s.a. W niniejszej sprawie owego powiązania w skardze kasacyjnej zabrakło. Za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem według strony uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przypomnieć należy, iż powołany przepis wskazuje elementy, które powinno zawierać uzasadnienie wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Ogólnie rzecz ujmując, przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. zobowiązuje sąd do przedstawienia stanu sprawy i wyjaśnienia – również w kontekście zarzutów strony – toku rozumowania skutkującego podjęciem określonego rozstrzygnięcia, tak by umożliwić stronie i organowi poznanie powodów, dla których sąd zajął dane stanowisko, w tym w zakresie uznania, bądź nieuznania poszczególnych argumentów zawartych w skardze. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego ma również umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnego dokonanie ewentualnej kontroli kasacyjnej orzeczenia. Biorąc pod uwagę te cele zawartej w art. 141 § 4 P.p.s.a. regulacji należy uznać, że przepis ten nie wymaga aby sąd rozwlekle i szczegółowo pierwszej odnosił się do zarzutów skargi, skoro z treści uzasadnienia wyroku wyraźnie wynika tok jego rozumowania. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, stwierdzić należy, że nie jest zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, że planowana przez skarżącego inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, poprzez uznanie, iż w badanej sprawie nie można wyrazić zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z wnioskiem skarżącego. Podnosząc ów zarzut, skarżący kasacyjnie w istocie kwestionuje prawidłowość ustaleń poczynionych w sprawie, których skutecznie nie zakwestionował. Stan faktyczny sprawy nie może być skutecznie kwestionowany poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), dalej u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. (ust. 1). Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (ust. 2). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. (ust. 3). Z powyższej regulacji wynika, że wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dopuszczalne jest jedynie w celu realizacji celu publicznego, który nadto będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że niewątpliwie przedmiotowa inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu linii energetycznej wysokiego napięcia jest inwestycją celu publicznego, co potwierdza art. 6 pkt 2 u.g.n., w którym ustawodawca wyraźnie wskazał, iż celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, z uwagi na szczególny, zbliżony do rozstrzygnięcia o wywłaszczeniu, charakter decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., przesłanki ograniczenia korzystania z nieruchomości należy interpretować ściśle. W przepisie tym ustawodawca posłużył się określeniem, iż ograniczenie ma nastąpić "zgodnie z planem miejscowym". Normę tę należy odczytywać w powiązaniu z treścią art. 112 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym, wywłaszczenie (a także ograniczenie korzystania z nieruchomości) możliwe jest na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne. Z takiego sformułowania przepisu wynika jasno, że nie wystarczy ogólna zgodność realizacji celu publicznego z uregulowaniami planu. Koniecznym jest, aby konkretny przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazywał, że na konkretnej nieruchomości ma być lub może być realizowany konkretny cel publiczny. Plan miejscowy, aby stwarzać podstawę do zastosowania instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n., musi zatem nie tylko dopuszczać realizację celu publicznego, ale też w sposób precyzyjny określać lokalizację takiej inwestycji, poprzez wskazanie nieruchomości, przez które ma ona przebiegać oraz granic terenu, jaki może być pod nią zajęty. Zgoda na zajęcie nieruchomości może być odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym, tzn. w tym planie został ustalony jej przebieg. Usytuowania inwestycji nie można ustalić wyłącznie na podstawie ogólnych zapisów planu miejscowego. Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej, lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, która jest niezbędna dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Z prawidłowych i niezakwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że działka nr [...], obręb B., przez którą ma przebiegać linia energetyczna, położona jest na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Zgodnie z ustaleniami tego planu, przedmiotowa działka zlokalizowana jest w jego strefach oznaczonych symbolami [...] i [...] – tereny rolnicze, [...],[...] – tereny dróg publicznych, [...] – tereny dróg publicznych klasy dojazdowej, [...] – tereny dróg wewnętrznych. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu co do zgodności planowanej inwestycji z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, z powołanych w skardze kasacyjnej przepisów obowiązującego dla terenu, na którym położona jest przedmiotowa działka, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, których zarzut naruszenia dotyczy, nie można z żaden sposób wyprowadzić wniosku o dopuszczalności na terenie działki nr [...] planowanej inwestycji. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie ulega wątpliwości w świetle przepisów obowiązującego miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego, inwestycji celu publicznego w postaci budowy przez ww. działkę linii wysokiego napięcia plan miejscowy nie przewiduje. Ani na rysunku planu linia taka na tej działce nie jest uwidoczniona, jak również w tekście planu brak jest zapisu przewidującego wprost lokalizację tam tego rodzaju inwestycji. Wniosku o dopuszczalności planowanej inwestycji na działce nr [...] nie można wyprowadzić z § 7 ust. 2 uchwały Rady Miasta R. nr [...]z dnia [...] sierpnia 2005 r. Przepis ten zawiera ogólne stwierdzenie, że: "Każdorazowo w ramach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, obok zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym, mogą występować między innymi sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, o ile nie są wykluczone przedmiotowo w ustaleniach określonych w rozdziale 7 oraz w zasadach określonych w pozostałych przepisach szczegółowych uchwały". Przepisy szczegółowe, dotyczące między innymi budowy infrastruktury technicznej, są zawarte w rozdziale 11 planu. W zakresie dotyczącym elektroenergetyki regulują one jedynie kwestię przebudowy linii 110 kV (na obszarach innych niż te, na których położona jest działka nr [...]) oraz ustalenie utrzymania dotychczasowego przebiegu już istniejącej dwutorowej linii 110 kV, prowadzącej do GPZ P. Uregulowania szczegółowe, dotyczące zmiany parametrów oraz lokalizacji nowych przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej (wszelkiego rodzaju), znajdują się natomiast w § 43 planu. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przepis § 7 ust. 2 ww. planu odnosi się niewątpliwie do sieci i urządzeń wspomagających zagospodarowanie terenu zgodnie z jego przeznaczeniem, a więc terenów, na których dane urządzenie infrastruktury technicznej lub sieci mogłyby być realizowane, nie zaś do inwestycji z obsługą nieruchomości i terenów niezwiązanych. Nie odnosi się zatem do okoliczności niniejszej sprawy, albowiem przedmiotowa linia nie ma służyć przedmiotowej nieruchomości, a przeciwnie, zagospodarowanie nieruchomości tej zgodnie z przeznaczeniem, obecność linii takiej może ograniczyć. Podkreślić również należy, iż w piśmie z [...] grudnia 2013 r. nr [...] Prezydent Miasta R. wskazał, że "zmiana dotychczasowego przebiegu linii 110 kV jest związana z poprawą układu zasilania obszaru R. co nie stanowi bezpośrednio obsługi zagospodarowania terenu". Zgodnie z przepisem § 43 ust. 1 ww. planu dopuszcza się zmiany przebiegu i parametrów istniejących sieci infrastruktury technicznej i każdorazowo na wniosek władającego terenem dopuszcza się możliwość ich przełożenia na koszt władającego terenem na warunkach uzgodnionych z gestorem danej sieci – o ile nie narusza to struktury danej sieci, nie pogarsza warunków obsługi i nie narusza interesów osób trzecich. Przepis ten nie dotyczy przedmiotowej sprawy, jak to trafnie zauważa Sąd I instancji. Odnosi się bowiem do zmiany przebiegu istniejących sieci, nie zaś budowy na nieruchomości sieci do tej pory tam nieistniejącej. Nadto inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, który to warunek wobec przyszłego, w razie realizacji inwestycji, ograniczenia możliwości zagospodarowania działki J.O., nie jest spełniony. Nadto przepis, o którym mowa, wymaga wniosku władającego terenem, którym to władającym T. S.A. nie jest. Przepis § 43 ust. 3 ww. planu dopuszcza lokalizację nowych, nieuwidocznionych w rysunku planu przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych z obsługą zagospodarowania terenu. W obowiązujących przepisach prawa, jak również w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. brak definicji tego rodzaju urządzeń. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przepis ten dotyczy sytuacji, w której urządzenia służyć mają obsłudze zagospodarowania terenu, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca, a ponadto J. O. nie wyraził zgody na ich umiejscowienie. Trafnie zauważa Sąd I instancji, że plan miejscowy zawiera jednoznaczne ustalenia odnoszące się do elektroenergetyki, przewidujące przebudowę linii wysokiego napięcia przebiegającą przez tereny [...], [...] i [...], prowadzącą do GPZ B. i utrzymanie linii prowadzącej do GZP P. A zatem linia przebiegająca przez teren działki nr [...] nie została w planie przewidziana. Nie może również odnieść zamierzonego skutku powoływanie się przez skarżącą kasacyjnie na treść § 44 ust. 2 obowiązującego planu. Zgodnie z jego treścią, ustala się strefy ograniczonego użytkowania terenów dla napowietrznych linii elektroenergetycznych średniego i wysokiego napięcia, wynoszące odpowiednio: 1) 16 m od osi linii 110 kV, 2) 8 m od osi linii 20 kV. Zauważyć zaś należy, że zgodnie z rysunkiem planu, na działce nr [...] wrysowano jedynie instalację gazową i trasy ścieżek rowerowych, nie zaś linie wysokiego napięcia. Świadczy to o sprzeczności takiej lokalizacji planowanej linii energetycznej z zapisami tego planu. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 ust. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez uznanie planowanej inwestycji za budowę nowej sieci, podczas gdy, zdaniem skarżącej kasacyjnie, traktować ją należy jako przebudowę istniejącej sieci. Zauważyć należy, że we wniosku z [...] września 2013 r. wnioskodawca – skarżący kasacyjnie wskazał, że przebudowa linii wysokiego napięcia relacji SE R. – SE S. – SE P. polegać będzie na budowie nowej dwutorowej linii wysokiego napięcia (w miejsce obecnie funkcjonującej). Niespornym jest, że przez działkę nr [...] taka linia obecnie nie przebiega. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 7a ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), przez przebudowę należy rozumieć wykonanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów. W przypadku obiektu liniowego, jakim jest linia przesyłowa (art. 3 pkt 3 prawa budowlanego), parametrem takim jest między innymi jej długość. W przypadku realizacji inwestycji opisanej we wniosku parametr ten uległby zmianie. Uznać zatem należy, że wniosek dotyczy w istocie budowy nowej linii przesyłowej wysokiego napięcia, a nie przebudowy dotychczas istniejącej. W tej sytuacji, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.