II SA/Ol 357/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania stypendium oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 4 października 2016 roku D. P. złożył wniosek o stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2016/2017. Decyzją z dnia "[...]" Prorektor z upoważnienia Rektora wydał decyzję o odmowie przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2016/2017. W decyzji wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 3-9 Regulaminu ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich, stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr 61/2015 Rektora z dnia 10 lipca 2015 roku w sprawie Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich Uniwersytetu (ze zm.), stypendium dla najlepszych doktorantów może być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: terminowo realizuje program studiów doktoranckich i uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki z egzaminów i zaliczeń objętych programem studiów doktoranckich; wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowaniu rozprawy doktorskiej; podczas studiów doktoranckich prowadzonych przez uczelnię wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej. Stypendium dla najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich w roku akademickim 2016/2017 otrzymuje do 60% najlepszych doktorantów danego roku na wydziale. Minimalna liczba punktów nie może być niższa niż 20 pkt. Przyznanie stypendium warunkowane jest uzyskaniem najwyższych lokat na liście rankingowej danego roku na wydziale. Liczba punktów uzyskana przez wnioskodawcę za rok akademicki 2015/2016 wynosi 6,29 pkt i jest niższa od minimalnej liczby punktów uprawniającej do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów w roku akademickim 2016/2017, która wynosi 20 pkt. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji wniósł D. P.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj.: - art. 199 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 199 ust. 5 pkt 2 lit. a-c ustawy z dnia 27 lipca 2017 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 1842) dalej p.o.s.w., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nieprzyznaniem skarżącemu stypendium dla najlepszych doktoratów, podczas gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie skarżącemu przedmiotowego stypendium, - art. 199 ust. 3 p.o.s.w. w zw. z § 4 pkt 4 w zw. z § 12 pkt 4 zarządzenia Nr 61/2015 Rektora z dnia 10 lipca 2015 roku w sprawie Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich, dalej Regulamin, w zw. z § 4 ust. 2 decyzji Nr "[...]" Rektora z dnia "[...]" w prawie wysokości kwot stypendiów ze środków funduszu pomocy materialnej dla doktorantów w roku akademicki 2016/2017, dalej decyzja nr 68/2016, poprzez wprowadzenie bez podstawy prawnej progu 20 punktów warunkującego przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2016/2017, podczas gdy z ww. przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz Regulaminu, wynika, że Rektor posiada uprawnienie do określenia jedynie procentowego progu liczby doktorantów, którzy mogą otrzymać stypendium dla najlepszych doktorantów w danym roku akademickim, zaś ustalenie dodatkowego progu w decyzji nr 68/2016 w postaci wymogu osiągnięcia 20 pkt, pobawione jest podstawy prawnej, - art. 110 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2016.23 ze zm.) dalej kpa, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, skutkujące przyjęciem kryteriów do przyznania skarżącemu stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2016/2017, wskazanych w § 4 ust. 2 decyzji nr 68/2016 z dnia 17 listopada 2016 r., podczas gdy na dzień wydania zaskarżonej decyzji, decyzja nr 68/2016 nie mogła stanowić podstawy wprowadzającej dodatkowe kryterium przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów. W dalszej części wniosku skarżący obszernie uzasadnił powyższe zarzuty. Następnie Rektor Uniwersytetu wydał decyzję z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że Wydziałowa Komisja Stypendialna dokonała oceny wniosku stypendialnego wnioskodawcy i wskazanych w nim osiągnięć na podstawie Zarządzenia Nr "[...]" Rektor w sprawie Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich Uniwersytetu (ze zm.) i przyznała łącznie 6,29 pkt. Biorąc pod uwagę liczbę uzyskanych punków doktorant zajął 20 pozycję na 22 osoby znajdujące się na liście rankingowej doktorantów II roku Wydziału Prawa i Administracji ubiegających się o stypendium dla najlepszych doktorantów. W ocenie Rektora z wniosku złożonego w dniu 4 października 2016 roku przez skarżącego i załączonych dokumentów potwierdzających wpisane osiągniecia, wynika, że skarżący nie wypełnił wszystkich przesłanek warunkujących przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów. Skarżący nie wypełnił przesłanki, o której mowa w art. 199 ust. 5 pkt 2 lit. b, tj. nie wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowaniu rozprawy doktorskiej. W ocenie organu odwoławczego nie można zgodzić się z tezą skarżącego, że brak jest podstaw prawnych do wprowadzenia progu 20 punktów, warunkującego przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów. Decyzja została wydana na podstawie § 4 pkt 4) Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich, zgodne z którym rektor określa kwotę stypendium dla najlepszych doktorantów oraz zasady przydziału stypendiów, na początku każdego roku akademickiego na podstawie liczby złożonych wniosków, informacji w nich zawartych oraz wysokości dotacji na ten cel. Określenie limitu punktów wymaganych dla uzyskania przedmiotowego stypendium mieści się w pojęciu zasad przydziału stypendiów. Decyzja Rektora Uniwersytetu określa wysokość kwot stypendiów ze środków funduszu pomocy materialnej dla doktorantów w roku akademickim 2016/2017 i stanowi akt wewnętrzny o charakterze generalnym i jest skierowana do nieokreślonego kręgu adresatów i z tego względu nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a. i nie jest objęta dyspozycją art. 110 k.p.a., gdyż ogłoszenie decyzji Nr "[...]" Rektora Uniwersytetu nie jest przesłanką konieczną do jej obowiązywania i zgodnie z § 5 decyzja weszła w życie z dniem jej podpisania tj. z dnia 17 listopada 2016 roku. Skargę na ww. decyzję wywiódł D.P.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 24 § 1 pkt 5 kpa, poprzez uczestniczenie w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dr hab. J. P., prof., który w I instancji podpisał z upoważnienia Rektora zaskarżoną decyzję, a zatem winien on podlegać wyłączeniu w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś powyższe uchybienie stanowi podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art.145 § 1 pkt 3 kpa, - art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nieustalenie ogólnej liczby doktorantów na I roku studiów stacjonarnych na Wydziale Prawa i Administracji, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż określenie ilości doktorantów, którym winno zostać przyznane stypendium dla najlepszych doktorantów, uzależnione jest od ogólnej liczby wszystkich doktorantów na danym roku studiów i danym wydziale, - art. 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, w postaci ustalenia, że skarżący zajął 20 miejsce na liście rankingowej spośród 22 doktorantów I roku studiów stacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji, podczas gdy w aktach postępowania administracyjnego nie znajduje się choćby jeden dowód potwierdzający powyższą okoliczność. Ponadto organ w sposób dowolny przyjął, że skarżący nie wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, podczas gdy z załączonych do wniosku oświadczeń podpisanych przez promotora skarżącego, wynika, że skarżący wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, do czego promotor nie miała zastrzeżeń. Powyższe uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż jedną z przesłanek przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów jest wykazanie się postępami w pracy naukowej i przygotowaniu rozprawy doktorskiej. - art. 110 kpa, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie skutkujące przyjęciem kryteriów do przyznania skarżącemu stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2016/2017 wskazanych w § 4 ust. 2 decyzji nr 68/2016 z dnia 17 listopada 2016 r., podczas gdy na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, decyzja nr 68/2016 nie została jeszcze ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej, a więc nie mogła ona stanowić podstawy wprowadzającej dodatkowe kryterium przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów, - art. 199 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 199 ust. 5 pkt 2 lit. a-c p.o.s.w., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nieprzyznaniem skarżącego stypendium dla najlepszych doktorantów, podczas gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie skarżącemu przedmiotowego stypendium, - art. 199 ust. 3 p.o.s.w. w zw. z § 4 pkt 4 w zw. z § 12 pkt 4 Regulaminu, w zw. z § 4 ust. 2 decyzji Nr 68/2016 Rektora, poprzez wprowadzenie bez podstawy prawnej progu 20 punktów warunkującego przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2016/2017, podczas gdy z ww. przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz z Regulaminu wynika, że Rektor posiada uprawnienia do określenia jedynie procentowego progu liczby doktorantów, którzy mogą otrzymać stypendium dla najlepszych doktorantów w danym roku akademickim, zaś ustalenie dodatkowego progu w decyzji nr 68/2016 w postaci wymogu osiągnięcia 20 pkt pozbawione jest podstawy prawnej. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął zarzuty w niej zaprezentowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, z późn. zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). W ocenie Sądu skarga jest pozbawiona słuszności. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o odmowie przyznania D. P. stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2016/2017. Przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 199 ust. 5 pkt 1 p.o.s.w. stypendium dla najlepszych doktorantów może być przyznane na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich - doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich; wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowywaniu rozprawy doktorskiej; podczas studiów doktoranckich prowadzonych przez uczelnię wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej. Nadmienić warto, że stypendium dla najlepszych doktorantów jest świadczeniem o charakterze motywacyjnym. W przypadku doktorantów wyższych lat organ stypendialny zobowiązany jest do ustalenia, czy wnioskodawca w roku poprzedzającym przyznanie stypendium uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki egzaminów objętych programem studiów. Badane są także postępy w pracy naukowej i przygotowywaniu rozprawy doktorskiej oraz stopień zaangażowania w pracę dydaktyczną, które musi być "szczególne". Co ważne, warunki te doktorant musi spełniać kumulatywnie. Postępowanie w sprawie przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów opiera się głównie na analizie dostarczonego przez stronę wniosku (zgodnie z art. 175 ust. 2 ustawy stypendia rektora dla najlepszych studentów są przyznawane na wniosek studenta przez rektora). Spektrum środków dowodowych wykorzystywanych do weryfikacji uzyskanych tym sposobem danych jest raczej niewielkie, ogranicza się przede wszystkim do informacji znanych organowi z dostępnych mu ewidencji i rejestrów, np. w zakresie średniej ocen z egzaminów. Dowód w sprawie mogą stanowić także dostarczone przez stronę materiały potwierdzające jej osiągnięcia naukowe, sportowe czy artystyczne. Chodzi zazwyczaj o publikacje lub ich kserokopie, a także dyplomy, certyfikaty i różnego rodzaju dokumenty wystawione przez wydawnictwa, organizatorów konkursów, zawodów lub jeszcze inne podmioty (P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, Lex). Szczegółowe zasady i warunki wypłaty stypendium dla najlepszych doktorantów uregulowane zostały w Regulaminie ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich Uniwersytetu. Zgodnie z § 12 ust. 3 tego Regulaminu na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich stypendium może być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: - terminowo realizuje program studiów doktoranckich i uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki z egzaminów i zaliczeń objętych programem studiów doktoranckich, - wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowywaniu rozprawy doktorskiej, - podczas studiów doktoranckich prowadzonych przez uczelnię wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej. Zgodnie zaś z ust. 4 wspomnianego wyżej przepisu próg procentowy liczby doktorantów, którzy mogą otrzymać stypendium dla najlepszych doktorantów w danym roku akademickim, określa Rektor w drodze decyzji. Stypendium przyznawane jest doktorantom, którzy uzyskali najwyższe lokaty na liście rankingowej, sporządzonej odrębnie dla każdego roku studiów realizowanych na danym wydziale (ust. 5). Stosownie zaś do § 4 ust. 4 Regulaminu stypendium dla najlepszych doktorantów oraz zasady przydziału stypendiów, ustala Rektor na początku roku akademickiego na podstawie liczby złożonych wniosków, informacji w nich zawartych oraz wysokości dotacji na ten cel. W związku z powyższym decyzją Nr 68/2016 Rektora Uniwersytetu określono wysokość kwot stypendiów ze środków funduszu pomocy materialnej dla doktorantów w roku akademickim 2016/2017. W § 4 ustalono, że stypendium dla najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich w roku akademickim 2016/2017 otrzymuje do 60% najlepszych doktorantów danego roku na wydziale (ust. 1). Natomiast liczba punktów uzyskana w postępowaniu kwalifikacyjnym nie może być niższa niż 20, natomiast kwota stypendium dla najlepszych doktorantów nie może być wyższa niż 1000 zł. (ust. 2). Wydziałowa Komisja Stypendialna dokonała oceny wniosku stypendialnego wnioskodawcy i wskazanych w nim osiągnięć na podstawie Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich (ze zm.) i przyznała łącznie 6,29 pkt. Bezsprzecznie, biorąc pod uwagę liczbę uzyskanych punków, doktorant zajął 20 pozycję na 22 osoby znajdujące się na liście rankingowej doktorantów II roku Wydziału Prawa i Administracji ubiegających się o stypendium dla najlepszych doktorantów. Według Rektora z wniosku złożonego w dniu 4 października 2016 roku przez skarżącego i załączonych dokumentów potwierdzających wpisane osiągnięcia, wynika, że skarżący nie wypełnił wszystkich przesłanek warunkujących przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów. W ocenie Sądu stanowisko organu jest zasadne. Lista rankingowa sporządzona przez powołany do tego organ, czyli Wydziałową Komisję Stypendialną ma charakter obiektywny i została sporządzona na podstawie ściśle określonych kryteriów oraz w oparciu o precyzyjnie ustaloną punktację. Punktacja taka została opisana w Regulaminie ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich i zmienionym, zarządzeniem Nr 73/2016 Rektora z dnia 2 czerwca 2016 r. Przepisy tego Regulaminu, takie jak np. § 4 pkt 4, czy § 13 pkt 1-3 oraz § 13 pkt 5 opisują za jakie osiągnięcia doktoranta przysługuje jaka liczba punktów (np. aktywny udział w konferencji naukowej – 1 pkt, staż naukowy krajowy nie krótszy niż 90 dni – 10 pkt).. Kryteria te mają w ocenie Sądu charakter zobiektywizowany i pozwalają na sprawiedliwe sporządzenie listy rankingowej, która odzwierciedla rzeczywiste dokonania doktorantów i pozwala wyłonić najlepszych z nich. Skarżący otrzymał 2 pkt za zaangażowanie w pracę dydaktyczną w postaci samodzielnego prowadzenia 90 godzin zajęć dydaktycznych. Ponadto uzyskał 4,29 pkt za średnią ocen ze studiów. W tym kontekście zupełnie bezzasadny okazał się zarzut skargi dotyczący rzekomego naruszenia art. 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, w postaci ustalenia, że skarżący zajął 20 miejsce na liście rankingowej spośród 22 doktorantów II roku studiów stacjonarnych Wydziału Prawa i Administracji, podczas gdy jego zdaniem w aktach postępowania administracyjnego nie znajduje się choćby jeden dowód potwierdzający powyższą okoliczność. Przedstawiona wyżej, i znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy, lista rankingowa zaprzecza twierdzeniom skarżącego w tym zakresie. Dlatego za bezzasadny należy uznać także zarzut skarżącego jakoby doszło do pogwałcenia - art. 199 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 199 ust. 5 pkt 2 lit. a-c ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez ich nie właściwe zastosowanie skutkujące nie przyznaniem skarżącemu stypendium dla najlepszych doktorantów, podczas gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie skarżącemu przedmiotowego stypendium. Gołosłowny jest również zarzut skarżącego odnoszący się do, błędnego w jego ocenie stwierdzenia organu, że skarżący nie wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, podczas gdy z załączonych do wniosku oświadczeń podpisanych przez promotora skarżącego wynika, że skarżący wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowaniu rozprawy doktorskiej, do czego promotor nie miała zastrzeżeń. Ze wskazanych oświadczeń nie wynika jednak konkretnie na jakim etapie przygotowywania rozprawy doktorskiej jest skarżący, wskazując raczej na jej początkowy charakter. Zawarte tam oświadczenie ma bardzo ogólnikowy charakter, w zasadzie nie pozwala nawet stwierdzić czy skarżący w ogóle rozpoczął pisanie rozprawy doktorskiej. Najistotniejsze jest jednak to, że za takie oświadczenie Regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej uczestnikom studiów doktoranckich nie przewiduje przyznania punktów mających wpływ na ustalenie prawa do stypendium dla najlepszych doktoratów. Nadmienić należy w tym miejscu, że z listy rankingowej wynika - wbrew twierdzeniom skarżącego, jaka była ogólna liczba doktorantów na roku. Ponadto wskazano w niej, że złożono 22 wnioski. Niesłuszny jest zatem zarzut strony dotyczący naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez nie ustalenie ogólnej liczby doktorantów na I roku studiów stacjonarnych na Wydziale Prawa i Administracji UWM. Warto dodać, że stosunek wniosków (22 wnioski) do liczby doktorantów (38 osób) wynosi 57,89%, a stypendium dla najlepszych doktorantów może otrzymać maksymalnie 60% doktorantów (w myśl § 4 ust. 1 decyzji nr 68/2016 Rektora w sprawi wysokości kwot...), czyli ten wymóg został spełniony. Zauważyć należy, że skarżący zajął dopiero 20 miejsce na liście rankingowej, na której znajdowały się 22 osoby. Osoba, która wygrała ranking uzyskała 104,82 pkt. To zaś, że lista rankingowa została zanonimizowana, czyli nie zawiera danych osobowych konkretnych osób, nie ma istotnego znaczenia dla niniejszej sprawy i nie stanowi uchybienia procesowego, ani nie podważa wartości dowodowej rzeczonej listy. Nie można również zgodzić się z zarzutem strony skarżącej jakoby ustalenie dodatkowego progu w decyzji nr 68/2016, w postaci wymogu osiągnięcia 20 pkt, pozbawione było podstawy prawnej. Taką podstawę materialnoprawną stanowi wprost przytoczony już przepis § 4 ust. 2 decyzji Nr 68/2016 Rektora Uniwersytu. Z kolei podstawę prawną do takiego zapisu rzeczonej decyzji stanowi również wspomniany już § 4 ust. 4 Regulaminu, według którego Rektor na początku roku akademickiego ustala m.in. zasady przydziału stypendiów na podstawie liczby złożonych wniosków, informacji w nich zawartych oraz wysokości dotacji na ten cel. Nadmienić należy, że niesłuszny jest zarzut skarżącego, wskazujący na to, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji, decyzja nr 68/2016 nie została jeszcze ogłoszona w Biuletynie Informacji Publicznej, a więc nie mogła ona stanowić podstawy wprowadzającej dodatkowe kryterium przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów. Przede wszystkim ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej nie stanowi warunku wejścia w życie rzeczonej decyzji. Jak wynika z § 5 tej decyzji weszła ona w życie z dniem podpisania, czyli 17 listopada 2017r. Termin zaś wydania tego typu decyzji uzależniony jest od powzięcia informacji przez Rektora o przyznanej kwocie na świadczenia materialne doktorantów oraz liczbie doktorantów ubiegających się o konkretny rodzaj świadczenia (np. stypendium dla najlepszego doktoranta). Nie można zgodzić się również, że w sprawie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 kpa, poprzez uczestniczenie w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dr hab. J. P., prof., który w I instancji podpisał z upoważnienia Rektora zaskarżoną decyzję, a zatem winien on podlegać wyłączeniu w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś powyższe uchybienie stanowi w ocenie strony podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art.145 § 1 pkt 3 kpa. To, że dr hab. J. P., prof. U, podpisał zawiadomienie o możliwości zapoznania się skarżącego z zebranymi w sprawie dowodami i materiałami (na podstawie art. 10 § 1 kpa), nie oznacza w żadnym razie, że brał on udział w wydaniu decyzji w II instancji. Rozstrzygnięcie odwoławcze zostało bowiem bezsprzecznie wydane przez Rektora. Reasumując, zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i zostało podjęte w oparciu o wszechstronnie zebrany i wartościowy materiał dowodowy, zaś zarzuty skarżącego nie znalazły oparcia w obowiązujących przepisach prawa i ustalonym stanie faktycznym. W tej sytuacji, mając powyższe na względzie stosownie do treści art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.