IV KK 603/21

Sygn. akt IV KK 603/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2022 r. sprawy W. Z., skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II AKa […], zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt III K […] postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciążyć skazanego W. Z. kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 23 grudnia 2019 r., sygn. akt III K [...], uznał oskarżonego w. Z. za winnego tego, że w okresie od września 2015 r. daty bliżej nieustalonej do 16 października 2016 r. w K., S., P., B. i innych nieustalonych miejscowościach woj. [...], działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dopuścił się wielokrotnie w liczbie bliżej nieustalonej wobec S. G. - jako małoletniej poniżej 15 lat — innej 2 czynności seksualnej dotykając i obmacując rękami jej piersi po uprzednim rozebraniu jej z odzieży i biustonosza oraz całując ją w usta, tj. przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności (pkt. VI wyroku). Ponadto, tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy w K. uznał oskarżonego T. D. za winnego przestępstw z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k., art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. oraz art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., któremu wymierzył karę łączną 4 lat pozbawienia wolności. Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obrońca oskarżonego W. Z. zaskarżając go w całości, zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 28 § 1 k.p.k., art. 24 § 1 k.p.k. w zw. z art. 25 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 424 § 1 i § 2 k.p.k., art. 4 § 1 k.k., art. 5 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k., które to zarzuty szczegółowo opisano w apelacji, oraz wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego W. Z. od popełnienia zarzuconego mu czynu, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II AKa [...], zmienił zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego W. Z. w ten sposób, że przyjął, iż przypisanego mu w punkcie VI przestępstwa dopuścił się w okresie od maja 2016 r. do 14 października 2016 r., w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymując w mocy. Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego W. Z., zaskarżając go w całości, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia tj.: 3 1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 393 § 3 k.p.k. polegające na zaaprobowaniu w toku kontroli instancyjnej przez Sąd II instancji faktu, iż Sąd I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności w niniejszej sprawie mających znaczenie dla rozstrzygnięcia poprzez zaniechanie wypowiedzenia się w zakresie przedłożonej przez oskarżonego prywatnej opinii pozaprocesowej, mimo iż oskarżony kwestionował wiarygodność przedstawionych wydruków wiadomości z aplikacji M., a tym samym wskazania w uzasadnieniu, co Sąd twierdzi o tym dokumencie i jak go ocenia, co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki w sytuacji, gdy stwierdzenie kluczowych dla odpowiedzialności karnej skazanego wymagało wiadomości specjalnych, które to naruszenie doprowadziło do wydania niesłusznie zaskarżonego wyroku. 2. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez zaaprobowanie w toku kontroli instancyjnej, dokonanej przez Sąd I instancji, niezgodnej z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania oceny dowodów, a w szczególności bezkrytyczne przyjęcie jako wiarygodnych złożonych przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej wiadomości tekstowych i nie oceniwszy ich w kontekście złożonej prywatnej opinii, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego przyjęcia, iż W. Z. dopuścił się przypisanego mu czynu oraz wydania niesłusznie zaskarżonego wyroku, oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazanego W. Z., a także utrzymanego w nim wyroku Sądu Okręgowego w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. 4 W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w B. wniósł o uznanie kasacji jako oczywiście bezzasadną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja skarżącego okazała się oczywiście bezzasadna, w związku z czym podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Zarzuty postawione przez skarżącego dotyczą nieprawidłowej – w jego przekonaniu – kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez Sąd odwoławczy w zakresie wiarygodności wydruków wiadomości tekstowych. Skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. powiązanych z odpowiednimi przepisami procesowymi. Jak zauważa od wielu lat Sąd Najwyższy, o obrazie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. można zasadnie twierdzić wtedy, gdy sąd w ogóle nie rozważy wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, natomiast o naruszeniu art. 457 § 3 k.p.k. w przypadku, gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnośnie do określonego potraktowania zarzutów i wniosków apelacji, a więc wówczas, gdy sąd uznając zarzuty apelacji za zasadne lub niezasadne, nie wyjaśni swojego stanowiska, ewentualnie przedstawiona argumentacja będzie zawierała braki (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt V KK 73/21). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd odwoławczy w przedmiotowej sprawie odniósł się do postawionych w apelacji zarzutów: obrazy art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. dotyczącego braku powołania z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu informatyki, oraz obrazy art. 7 k.p.k. związanego z kwestią wiarygodności wydruków z aplikacji M., jak również szczegółowo uzasadnił w tym zakresie swoje rozstrzygnięcie (s. 7-9 uzasadnienia wyroku Sądu II instancji). Warto dodać, że Sąd odwoławczy odczytał prywatną opinię biegłego informatyka w trybie art. 393 § 3 k.p.k. (k. 453 akt). 5 Należy podkreślić, że niezasadny okazał się zarzut skarżącego związany z brakiem powołania przez Sąd odwoławczy biegłego z urzędu. Sąd ten uprzednio uznał bowiem, że treść korespondencji przedłożona w formie wydruku jest jednoznaczna i nie wymaga szczególnej interpretacji. Stwierdzenie przez Sąd braku potrzeby ustalenia faktów na podstawie wiadomości specjalnych w sposób naturalny „wyprzedza” kwestię decyzji o powołaniu dowodu z opinii biegłego. Należy jednocześnie podkreślić, że rozstrzygnięcie Sądu było prawidłowe – zarówno skazany W. Z., jak i jego obrońca nie kwestionowali bowiem samego faktu korespondowania z pokrzywdzoną za pośrednictwem aplikacji M., jak również treści wiadomości znajdujących się na wydruku, a jedynie okoliczność „wyjęcia” tej treści z szerszego kontekstu. Z samej nawet kasacji skarżącego wynika, że prywatna opinia biegłego informatyka zamieszczona w aktach sprawy wskazuje jedynie na teoretyczną możliwość ingerencji człowieka w treść wyświetlanej lub wydrukowanej korespondencji. Skarżący twierdzi bowiem, że potencjalnie może dojść do sytuacji, w której „w aplikacji danej osoby, w tym wypadku Pokrzywdzonej, wiadomość taka się nie wyświetla, natomiast w aplikacji Oskarżonego taka wiadomość wciąż się znajduje” (s. 4 kasacji). Rzecz jednak w tym, że okoliczności tej skarżący w jakikolwiek sposób nie usiłował nawet wykazać. Zarówno na etapie postępowania przed Sądem I i II instancji, jak i w kasacji skarżący nie podważył skutecznie wiarygodności kwestionowanych wydruków. Skoro skarżący twierdził, że ich treść została zmodyfikowana przez pokrzywdzoną, to należało przedłożyć własne wydruki potwierdzające jego stanowisko. Skuteczna obrona tezy o „wyjęciu z kontekstu” wydrukowanych wiadomości zakładałaby zaś konieczność wskazania, co do których konkretnie wiadomości odnosi się ten zarzut. Obowiązku tego skarżący nie dopełnił. Podnoszone okoliczności nie mogły być zaś stwierdzone 6 przy pomocy opinii stwierdzającej jedynie abstrakcyjnie możliwość sfałszowania treści wydruku. Tym samym należy stwierdzić, że w kasacji skarżący nie podważył skutecznie stanowiska Sądu Apelacyjnego w [...], jak również nie wykazał jakiegokolwiek wpływu zarzucanego uchybienia na treść orzeczenia. W związku z powyższym zarzut obrazy przepisów postępowania zarówno w zakresie wiarygodności wydruków z aplikacji M., jak i potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, okazały się oczywiście bezzasadne. Obciążono skazanego kosztami postepowania kasacyjnego zgodnie z treścią art. 636 § 1 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak we wstępie.