I PZ 27/08

Postanowienie z dnia 22 października 2008 r. I PZ 27/08 Jeżeli adresat nie udzielił upoważnienia komu innemu, to osobą upoważ-nioną do zastępczego odbioru pism w miejscu pracy jest osoba wyznaczona przez pracodawcę (art. 138 § 2 k.p.c.). Przewodniczący SSN Roman Kuczyński, Sędziowie SN: Zbigniew Hajn, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 paź-dziernika 2008 r. sprawy z powództwa Czesława S. przeciwko Ośrodkowi Sportu i Rekreacji „K.” w K. o przywrócenie do pracy, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krako-wie z dnia 24 czerwca 2008 r. [...] o d d a l i ł zażalenie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2008 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w Kra-kowie na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną strony pozwanej wniesioną od wyroku tego Sądu z dnia 18 marca 2008 r. z powodu uchybienia dwu-miesięcznemu terminowi do wniesienia skargi, określonemu w art. 3985 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 15 kwietnia 2008 r. stronie pozwanej został dorę-czony odpis sentencji i uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z dnia 18 marca 2008 r. Doręczenie nastąpiło w sposób przewidziany w art. 138 § 2 k.p.c. i czyni za-dość wymogom z art. 133 § 3 k.p.c. Przesyłkę skierowaną do pełnomocnika proce-sowego strony pozwanej radcy prawnej Magdaleny S., będącej osobą pozostającą w zatrudnieniu u strony pozwanej, odebrała pod adresem zakładu pracy (art. 138 § 2 k.p.c.) osoba upoważniona do odbioru pism. Adres ten został uprzednio przez peł-nomocnika strony pozwanej wyraźnie wskazany. Natomiast skarga kasacyjna strony pozwanej została wniesiona bezpośrednio do Sądu, który wydał objęty skargą wyrok, 2 przez pełnomocnika pozwanej w dniu 19 czerwca 2008 r., czyli po upływie dwumie-sięcznego terminu, określonego w art. 3985 § 1 k.p.c. Od powyższego postanowienia Sądu Okręgowego pełnomocnik strony po-zwanej wniosła zażalenie, zarzucając w nim naruszenie art. 3985 § 1 k.p.c. w związku z art. 3986 § 2 k.p.c. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia zakwestionowano datę 15 kwietnia 2008 r. przyjęta jako po-czątek terminu do wniesienia skargi, dlatego iż w tym dniu przesyłkę odebrała osoba upoważniona do odbioru pism dla zakładu pracy, natomiast bezpośrednio pełnomoc-nikowi została ona doręczona - wobec nieobecności w pracy - później. Według wnoszącej zażalenie istotnym zagadnieniem występującym w sprawie jest ocena czy osoba uprawniona tylko do odbioru pism kierowanych do zakładu pracy mogła skutecznie w miejsce pełnomocnika pracodawcy odebrać pismo są-dowe. Zdaniem skarżącej art. 138 § 2 k.p.c. reguluje możliwość doręczenia pism w miejscu pracy jego adresata przy założeniu istnienia domniemania, że to miejsce pracy związane jest z ciągłym w nim przebywaniem. Wskazuje na to regulacja za-warta w art. 138 § 1 k.p.c. odnosząca się do odbioru pism przez domownika, a wy-kładnia funkcjonalna nie jest odpowiednia do świadczenia pomocy prawnej w ramach stosunku pracy przez radcę prawnego, którego praca nie jest związana z ciągłym przebywaniem w miejscu pracy. W tym wypadku chodzi o radcę prawną zatrudnioną na ½ etatu. Względy natury formalnej nie powinny znaleźć w niniejszej sprawie za-stosowania. Należy bowiem uwzględnić w pierwszym rzędzie rzeczywistą datę otrzymania przesyłki przez pełnomocnika jako mającą decydujące znaczenie dla określenia początku biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, na co wska-zuje wykładnia gramatyczna art. 133 § 3 k.p.c., wprowadzająca wymóg dokonywania wprost doręczeń osobom będącym pełnomocnikami procesowymi, jako niepozosta-jąca w sprzeczności z treścią art. 138 § 2 k.p.c., wprowadzającego jedynie domnie-manie prawidłowości doręczenia, które zestawić należy z wykazaną w niniejszej sprawie inną datą jego rzeczywistego doręczenia do rąk pełnomocnika oraz wykaza-nymi wątpliwościami w przypadku doręczenia do rąk pełnomocnika pracodawcy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jeżeli za stronę - tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - działa pełno-mocnik procesowy, doręczenia należy dokonać temu pełnomocnikowi (art. 133 § 3 3 k.p.c.). Doręczenie pełnomocnikowi - stosownie do art. 135 § 1 k.p.c. - mogło być dokonane w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. W konkretnym wypadku doręczenie nastąpiło w miejscu pracy pełnomocnika proceso-wego zgodnie ze wskazanym przez tego pełnomocnika jego adresem do doręczeń. Wobec niezastania adresata w miejscu pracy, dokładnie według upoważnienia okre-ślonego w art. 138 § 2 k.p.c., doręczenie zostało dokonane do rąk osoby upoważnio-nej w zakładzie pracy do odbioru pism. Z powyższego wynika, że ocena prawna za-skarżonego postanowienia dokładnie i jednoznacznie odpowiada faktom, które nie mogą nasuwać wątpliwości. Doręczenie zostało dokonane tak jak to określają wła-ściwe w tym przedmiocie przepisy. W rozpatrywanym zażaleniu bezzasadnie podważa się skuteczność doręcze-nia w trybie art. 138 § 2 k.p.c. z tego powodu, że odebrała je osoba upoważniona do odbioru pism przychodzących do pracodawcy, a nieposiadająca upoważnienia bez-pośrednio zatrudnionego u tego pracodawcy pełnomocnika procesowego. Skarżąca nie ma racji, gdyż podając adres do doręczeń - adres jej zakładu pracy, bez jakiego-kolwiek ograniczenia stosowanego w miejscu pracy systemu odbierania przesyłek - poddała się zasadom doręczenia określonym w ustawie, w tym w wymienionym w art. 138 § 2 k.p.c., w którym osoba upoważniona do odbioru pism z natury rzeczy - jeżeli nie zachodzi jakaś szczególna sytuacja - działa z ramienia pracodawcy. W da-nym wypadku zastosowanie art. 138 § 2 k.p.c. było oczywiście prawidłowe skoro skarżąca nie twierdzi, że upoważniła do odbioru pism inną osobę. Odebrała zatem pismo „osoba upoważniona do odbioru pism”, bo nie zostało skutecznie zakwestio-nowane jej upoważnienie „genetycznie” związane z „miejscem pracy”. Doręczenie dokonane w trybie art. 138 § 2 k.p.c. oparte jest na domniemaniu, że pismo sądowe dotarło do rąk adresata. Jeżeli natomiast zachodzi przeszkoda w przekazaniu pisma do rąk adresata pomimo zachowania wszystkich warunków dorę-czenia, to może to być ewentualnie podstawą do przywrócenia terminu gdyby za-chodziły ku temu przesłanki określone w art. 168 § 1 i art. 169 § 1 k.p.c. Kwestia ta nie była przedmiotem rozpoznania przez Sąd drugiej instancji wobec braku niezbęd-nego w tym przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Z powyższych przyczyn, wobec bezzasadności zażalenia należało postanowić w myśl art. 39814 w związku z art. 394 § 3 k.p.c. ========================================