II UZ 1/10

Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych2010-03-23

Skład orzekający: Bogusław Cudowski, Jerzy Kwaśniewski, Andrzej Wróbel

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy środek dowodowy, który powstał po zakończeniu postępowania, może stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. w związku z późniejszym wykryciem okoliczności faktycznych lub środków dowodowych?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy stwierdził, że środek dowodowy, który powstał po zakończeniu postępowania, nie może stanowić podstawy do jego wznowienia na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. Skarga o wznowienie postępowania oparta na takim dowodzie jest bezzasadna. Sąd Apelacyjny prawidłowo odrzucił skargę wnioskodawcy, ponieważ zaświadczenie lekarskie zostało sporządzone po wydaniu wyroku Sądu drugiej instancji.
Stan faktyczny
Wnioskodawca złożył skargę o wznowienie postępowania, powołując się na zaświadczenia lekarskie z 2009 r. wskazujące, że od 1992 r. choruje na chorobę wibracyjną. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę, uznając, że środek dowodowy powstały po zakończeniu postępowania nie może być podstawą do jego wznowienia. Wnioskodawca złożył zażalenie, argumentując, że Sąd Apelacyjny pominął jedno z zaświadczeń lekarskich, z którego wynikało, że dowiedział się o chorobie dopiero w 2009 r.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt II UZ 1/10 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Jerzy Kwaśniewski SSN Andrzej Wróbel w sprawie z wniosku R. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 marca 2010 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 października 2009 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z 20 października 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę wnioskodawcy R. C. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 19 stycznia 2006 r. Powołując się na treść art. 403 § 2 k.p.c., wnioskodawca wskazywał na zaświadczenia lekarskie z 22 czerwca 2009 r., z których ma wynikać, że od 1992 r. choruje na chorobę wibracyjną. Sąd Apelacyjny odrzucając skargę, podkreślił, że zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć 2 wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z powołaniem się na orzecznictwo (postanowienia Sądu Najwyższego z: 22 lipca 2008 r., II UZ 31/08, LEX nr 500233, 16 maja 2008 r., III CZ 20/08, LEX nr 420807, 13 października 2005 r., IV CZ 96/05, LEX nr 186917, 15 września 2005 r., II CZ 78/05, LEX nr 453799) zaznaczono, że środek dowodowy, który powstał po zakończeniu postępowania, nie może być podstawą do jego wznowienia na zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. Z tego względu skargę wnioskodawcy, jako nieopartą na ustawowej podstawie, odrzucono (art. 410 § 1 k.p.c.), orzekając o kosztach zastępstwa procesowego (art. 98 k.p.c.). Postanowienie o odrzuceniu skargi zaskarżono w całości zażaleniem. Skarżący podkreślił, że do skargi o wznowienie postępowania wnioskodawca załączył dwa zaświadczenia lekarskie: Niepublicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej „M. " SA w L. - Przychodnia Lekarska w G. oraz zaświadczenie lekarskie Gabinetu Chirurgii Urazowej i Ortopedii - lek. J. K. Przedmiotem oceny Sądu Apelacyjnego postanawiającego o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania było jedynie jedno zaświadczenie lekarskie – ortopedy J. K. Drugie zaświadczenie dołączone do skargi o wznowienie – lek. med. M. M. – nie było przedmiotem analizy Sądu Apelacyjnego. Skarżący podkreślił, że z zaświadczenia lek. med. M. M. wynika, że wnioskodawca leczy się u niego z powodu choroby wibracyjnej od 1992 r. Treść tego zaświadczenia została pominięta w ocenie zasadności skargi o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącego dopiero z dniem wystawienia tego zaświadczenia (2009 r.) dowiedział się, że od 1992 r. cierpi na chorobę wibracyjną. Nie mógł zatem dotychczas skutecznie powoływać się na datę powstania u niego tej choroby. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o wznowienie została oparta na przepisie art. 403 § 2 k.p.c. Zgodnie z nim można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. 3 Jako podstawę skargi o wznowienie wnioskodawca wskazał zaświadczenie lekarskie, które zostało sporządzone już po wydaniu wyroku Sądu drugiej instancji. Jeżeli środek dowodowy powstał po zakończeniu postępowania nie może stanowić podstawy wznowienia, o której stanowi art. 403 § 2 k.p.c. Pogląd ten jest od wielu już lat przyjmowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. na przykład: uchwała SN z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208, postanowienie SN z dnia 8 grudnia 2009 r., I UZ 94/09 czy postanowienie SN z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05. LEX nr 186917). Z powyższych względów postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające skargę odpowiada prawu. Należy zaznaczyć, że nie ma przeszkód procesowych, aby ujawniony po uprawomocnieniu się wyroku dowód z opinii biegłego mógł być oceniony w nowym postępowaniu. W razie jego pozytywnej weryfikacji sądowej możliwe jest przyznanie spornych uprawnień rentowych, tyle że nie wcześniej niż od daty przypadającej po dniu wydania zaskarżonego wyroku. Na tej podstawie, zgodnie z art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 403 § 2 KPCart. 410 § 1 KPCart. 98 KPCart. 3941 § 3art. 39814 KPC§ 2§ 1§ 3

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 13.07.2026. · PDF źródłowy