V KK 294/12

Sygn. akt V KK 294/12 POSTANOWIENIE Dnia 6 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 lutego 2013r., sprawy R. S. skazanego z art. 159 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 stycznia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 listopada 2010 r. p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego i materialnego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. Obrona w swej skardze stawia zarzuty naruszenia art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że na etapie apelacji, zarzut odwołujący 2 się do tych samych kwestii, miał postać „obrazy prawa materialnego” (jak również rażąco surowej kary). Już sama taka konstrukcja zarzutu zwalniała zatem Sąd Odwoławczy od przedstawiania rozważań w zakresie prawidłowości dokonania przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych (art. 433§1 k.p.k.). Błąd w zakresie zastosowania prawa materialnego to bowiem błąd w zakresie wykładni lub subsumpcji. Zarzut naruszenia prawa materialnego zawsze bowiem odwołuje się do prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych. Nie było zatem, między innymi, potrzeby przedstawiać w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego rozważań co do odrzucenia wiarygodności koncepcji, że trzonek siekiery nie służył do gry w palanta, gdyż Sąd Rejonowy nie dokonał takiego ustalenia faktycznego. Nie sposób również podzielić zasadności drugiego z zarzutów kasacyjnych – dotyczącego braku rozważenia wyczerpania znamienia posłużenia się „innym podobnie niebezpiecznym narzędziem”. Zarzut ten w istocie jest tożsamy z zarzutem błędnej wykładni przepisu art. 159 k.k. Również w tym zakresie kasacja jest oczywiście bezzasadna, gdyż Sąd Odwoławczy na k.11 uzasadnienia swego wyroku przedstawił rozważania dotyczące tej właśnie kwestii. Rozważania te w sposób jasny i logiczny przedstawiają stanowisko Sądu Okręgowego i nie odbiega ono od dominującej w tym przedmiocie linii orzecznictwa (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2010r., sygn. akt II AKa 416/09, OSAW 2010, Nr 2, poz. 171, tegoż samego Sądu wyrok z dnia 21 marca 2012r., sygn.. akt II AKa 33/12, Lex 1162854) czy poglądów doktryny (vide: komentarze do art. 159 k.k. A. Marek lub M. Budyn – Kulik). Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w kasacji. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.