III KZ 61/14

Sygn. akt III KZ 61/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk w sprawie A. B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 października 2014 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt II AKo (…), o odmowie przyjęcia wniosku skazanego A.B. o wznowienie postępowania w sprawie II Ko (…) Sądu Rejonowego w W. zakończonej prawomocnym postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 czerwca 2013 r. (V Kzw (…)) p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku skazanego A. B. o wznowienie incydentalnego postępowania wykonawczego zakończonego postanowieniem Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 czerwca 2013 r., sygn. akt V Kzw (…), jako niedopuszczalnego z mocy prawa. Na powyższe zarządzenie skazany złożył zażalenie, w którym nie precyzując zarzutu odwoławczego, podniósł, iż w sprawie doszło do popełnienia przestępstwa, gdyż opinię o stanie jego zdrowia wydała osoba niewpisana na listę biegłych sądowych, co doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności w sprawie Sądu Rejonowego w W. o sygn. 2 akt II K (…) i w konsekwencji bezzasadnej odmowy warunkowego zawieszenia wykonania tej kary. A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie wskazano w zaskarżonym zarządzeniu, iż wznowienie postępowania dotyczy tylko tych orzeczeń, które z racji prawomocności nie mogą być wzruszone w innym trybie. Postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący, jest incydentalnym postępowaniem wykonawczym w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, w szczególności przepis art. 1 § 2 k.k.w., przyznają pierwszeństwo wzruszenia prawomocnych postanowień, zapadłych w postępowaniu wykonawczym, w oparciu o nowe lub nieznane okoliczności w trybie art. 24 § 1 k.k.w. (por. postanowienie SN z 5 lutego 2003 r., V KK 241/02). Wynika stąd, że wznowienie postępowania na podstawie uregulowań zawartych w Kodeksie postępowania karnego jest możliwe wyłącznie w sytuacji przekraczającej możliwości zmiany zapadłego rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu. Skoro art. 24 k.k.w. zezwala (na wniosek stron oraz z urzędu) na zmianę lub uchylenie prawomocnego postanowienia wydanego na podstawie przepisów Kodeksu karnego wykonawczego na korzyść skazanego bez ograniczeń czasowych, o ile ujawnią się nowe lub poprzednio nieznane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, to wówczas nie można stwierdzić, że takie orzeczenie jest ostateczne. Brak wymaganej „ostateczności orzeczenia” skutkuje tym, że wniosek o wznowienie postępowania jest niedopuszczalny (por. postanowienie SN z 15.04.2010 r., III KO 33/10). Wznowienie postępowania wykonawczego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie można dokonać korekty orzeczenia w trybie art. 24 § 1 k.k.w. oraz gdy w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa (art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.), albo gdy w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub organu międzynarodowego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny (art. 540 § 2 i 3 k.p.k.), albo gdy ujawni się jedna z 3 bezwzględnych przyczyn odwoławczych (art. 542 § 3 k.p.k.). W niniejszej sprawie żadna ze wskazanych wyżej przyczyn i uchybień nie występuje. Stosownie do treści art. 541 k.p.k. przestępstwo, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. musi być ustalone prawomocnym wyrokiem, zaś wniosek o wznowienie postępowania wskazywać wyrok skazujący. Wniosek skazanego wspomnianych danych nie zawiera. Na marginesie Sąd Najwyższy zauważa, że zgodnie z art. 195 k.p.k. opinie mogą sporządzać nie tylko biegli wpisani na listę, lecz także każda osoba, o której wiadomo, że ma odpowiednią wiedzę w danej dziedzinie. Podsumowując, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy.