V KK 164/22

Sygn. akt V KK 164/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy R. C. skazanego z art. 157 § 1 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 17 maja 2021 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt IV K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. T., Kancelaria Adwokacka w Ł., kwotę 442,80 zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji oraz kwotę 114,17 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu, 3. zasądzić od skazanego R. C. na rzecz oskarżyciela posiłkowego Ł. B. kwotę 300 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za sporządzenie odpowiedzi na kasację, 4. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 R. C. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za to, że w dniu 28 sierpnia 2018 r. na terenie Aresztu Śledczego w Ł. spowodował naruszenie czynności narządów ciała, poprzez uderzenie pięścią w twarz Ł. B., czym spowodował wieloodłamowe złamanie kości nosa bez przemieszczenia, zasinienie i obrzęk powłok nosa i okolicy czołowej głowy oraz wybroczyny powiek dolnych, co spowodowało naruszenie czynności narządu oddychania inne niż określone w art. 156 § 1 k.k., na czas przekraczający dni siedem, czym działał na szkodę Ł. B., tj. czyn z art. 157 § 1 k.k. Obrońca oskarżonego wniósł apelację od orzeczenia Sądu I instancji, zaskarżając je w całości i zarzucając mu: - naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4, 7 i 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego oraz art. 170 § 1 pkt 2 i 4 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej oskarżonego, prowadzonej przez SPZOZ MSWiA w Ł., - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na niesłusznym uznaniu sprawstwa oskarżonego. Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 17 maja 2021 r., sygn. akt V Ka (…), zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Obrońca R. C. wniósł kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1) naruszenie art. 433 § 1 w zw. z art. 170 § 1 pkt 3 i 5 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1a k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. „poprzez nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy w Ł. na rozprawie apelacyjnej w dniu 17 maja 2021 r. wniosków dowodowych obrońcy złożonych w apelacji o dopuszczenie dowodu z dokumentów - dokumentacji medycznej oskarżonego prowadzonej przez SPZOZ MSWiA w Ł. oraz z opinii biegłego ortopedy, podczas gdy nie było podstaw do ich nieuwzględnienia, w szczególności nie można uznać, że był to dowód nieprzydatny, ani że zmierzał do przedłużenia postępowania, a nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie, czy na ręce oskarżonego z uwagi na zdarzenie z dnia 28 sierpnia 3 2018 r. powinny pozostać ślady w postaci opuchlizny lub inne ślady wymagało wiadomości specjalnych i sąd orzekający w tym zakresie nie mógł oprzeć się wyłącznie na doświadczeniu powszechnym lub swoim doświadczeniu orzeczniczym”, 2) naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 i 4 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1a k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. „polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez nieuwzględnienie zarzutów odwoławczych wskazujących na bezpodstawne nieuwzględnienie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z dokumentów - dokumentacji medycznej oskarżonego prowadzonej przez SPZOZ MSWiA w Ł. oraz z opinii biegłego ortopedy złożonych przez obrońcę w toku postępowania przed Sądem I instancji to jest w piśmie z dnia 16 grudnia 2019 roku, podczas gdy nie było podstaw do ich nieuwzględnienia w szczególności nie można uznać, że przeprowadzenie tych dowodów było niemożliwe, ani że okoliczność, która miała być udowodniona nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub też że była już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, a nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie, czy na ręce oskarżonego z uwagi na zdarzenie z dnia 28 sierpnia 2018r. powinny pozostać ślady w postaci opuchlizny lub inne ślady wymagało wiadomości specjalnych i sąd orzekających w tym zakresie nie mógł oprzeć się wyłącznie na doświadczeniu powszechnym lub swoim doświadczeniu orzeczniczym”. Wniósł przy tym o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Ł. oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna, stąd jej rozpoznanie i oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Jak słusznie zauważył prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, obydwa podniesione w niej zarzuty dotyczą w istocie tej samej kwestii – oddalenia przez Sąd Okręgowy wniosku dowodowego obrony o dopuszczenie dowodu z 4 dokumentacji medycznej oskarżonego prowadzonej przez SPZOZ MSWiA w Ł. oraz z opinii biegłego ortopedy złożonych przez obrońcę w toku postępowania przed Sądem I instancji w piśmie z dnia 16 grudnia 2019 r. oraz w postępowaniu apelacyjnym, toteż zostaną rozważone łącznie. Zdaniem obrońcy nie było podstaw do oddalenia przedmiotowych wniosków dowodowych, a w szczególności nie można uznać, że przeprowadzenie tych dowodów było niemożliwe, ani że okoliczność, która miała zostać udowodniona nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub też że była już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, a nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie, czy na ręce oskarżonego z uwagi na zdarzenie z dnia 28 sierpnia 2018 r. powinny pozostać ślady w postaci opuchlizny lub inne ślady wymagało wiadomości specjalnych. Poglądu tego nie podzieliły Sądy obydwu instancji orzekające w sprawie, a ich stanowisko jako racjonalnie i przekonująco uargumentowane zasługuje na aprobatę. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że to sąd jest gospodarzem postępowania jurysdykcyjnego, dlatego w jego gestii pozostaje ostateczna decyzja o dopuszczeniu dowodu (por.np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2018 r., III KK 454/17). Sąd nie ma obowiązku uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych składanych przez strony i może je oddalić na podstawach wskazanych w art. 170 § 1 k.p.k. Sąd I instancji, oddalając wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej oskarżonego na okoliczność wcześniejszych urazów prawej ręki, którą zadawał ciosy, a następnie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ortopedy na okoliczność, czy biorąc pod uwagę te wcześniejsze urazy, po trzykrotnym uderzeniu pokrzywdzonego w twarz, R. C. miałby obrażenia dłoni, szeroko uzasadnił, z jakiego powodu przeprowadzenie tego dowodu uważa za zbędne i w zasadzie niemożliwe do wykonania. Ponieważ nie sposób odwzorować sposobu uderzenia, w tym faktycznej siły ciosów podczas inkryminowanego zdarzenia, rozważania na temat ewentualnych urazów u oskarżonego w następstwie pobicia mają charakter czysto spekulatywny i nie mogą stanowić podstawy do kształtowania ustaleń faktycznych. Podzielając ten pogląd, Sąd II instancji także oddalił przedmiotowy wniosek dowodowy, a rozstrzygnięcie to nie jest dowolne, 5 lecz w pełni zasadne (s. 5 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego). Tak więc podniesiony w apelacji zarzut został rozpoznany prawidłowo, z podaniem przyczyn, dla których Sąd odwoławczy zaaprobował stanowisko Sądu I instancji. Brak jest przy tym podstaw do podzielenia poglądu skarżącego jakoby do rozstrzygnięcia omawianej kwestii niezbędne były wiadomości specjalne, a więc iżby w sprawie mogło dojść do rażącego naruszenia art. 193 § 1 k.p.k. W świetle powyższych rozważań, podniesione w kasacji zarzuty okazały się bezzasadne w stopniu oczywistym. Wskazują one bowiem nie tyle na wady postępowania apelacyjnego, co przede wszystkim stanowią polemikę z dokonanymi przez Sąd meriti, a zaakceptowanymi w instancji odwoławczej, ustaleniami faktycznymi, których w kasacji kwestionować nie wolno. Z tych względów kasacja podlegała oddaleniu jako oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 637a w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. Wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie kasacji wraz ze zwrotem kosztów dojazdu przyznano obrońcy na podstawie § 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu oraz na podstawie załączonej przez obrońcę faktury za przejazd koleją. Wysokość zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, w związku ze sporządzeniem przez pełnomocnika pokrzywdzonego odpowiedzi na kasację, została ustalona na podstawie § 12 ust. 1 w zw. z § 11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z tych względów orzeczono, jak w postanowieniu.