IV CSK 300/15

Sygn. akt IV CSK 300/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku J. M. przy uczestnictwie A. M. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III Ca 311/13, odrzuca skargę kasacyjną. 2 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w wyniku apelacji uczestnika postępowania zmienił częściowo postanowienie Sądu pierwszej instancji dokonujące podziału majątku wspólnego byłych małżonków J. M. i A. M., a w pozostałej części oddalił apelację. W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania zarzucił naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 391 k.p.c. oraz art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c. polegające na przyjęciu przez Sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii w sytuacji, gdy zarzuty apelacji obejmowały przede wszystkim sprzeczność ustaleń Sądu pierwszej instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co skutkowało tym, że zarzuty apelacji nie zostały rozpoznane. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r. III CSK 13/05, OSNC 2006/4/76). Analizując podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 233 § 1 w zw. z art. 391 k.p.c. oraz jego uzasadnienie należy stwierdzić, że w całości stanowi on wyłącznie polemikę z oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego przez Sądy obu instancji oraz oceną prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego przed Sądem pierwszej instancji dokonaną przez Sąd drugiej instancji a w konsekwencji polemikę z ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał na niedopuszczalność oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (porównaj między innymi wyroki z dnia 13 stycznia 2010 r. II CSK 372/09, z dnia 16 listopada 2012 r. III CSK 73/12 i z dnia 21 marca 2013 r. III CSK 216/12, niepubl.). Uzasadnienie przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 378 i art. 382 k.p.c. również sprowadza się w istocie do kwestionowania oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy i przedstawienia własnej oceny co do przynależności do majątku wspólnego kilku składników, odmiennej od oceny Sądów obu instancji, co jednak niewątpliwie nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 378 ani art. 382 k.p.c. 3 (porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2015 r. IV CSK 650/14, niepubl.). W konsekwencji należy uznać, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej mają na celu jedynie podważenie ustaleń faktycznych i zakwestionowanie oceny dowodów, a tym samym, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej, co prowadziło do jej odrzucenia w oparciu o art. 3986 § 3 k.p.c., bowiem nie zawiera ona żadnych innych podstaw.