IV CZ 90/07

Sygn. akt IV CZ 90/07 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski (przewodniczący) SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) SSN Zbigniew Strus ze skargi powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 sierpnia 2006 r., w sprawie z powództwa W. G. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 listopada 2007 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 9 sierpnia 2007 r., 1. oddala zażalenie, 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę powoda W. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2006 r., wydanym w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa – Sądowi Rejonowemu w B. o odszkodowanie, stwierdzając, że została ona wniesiona po upływie przepisanego terminu. Powód oparł skargę na podstawie przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., wobec czego powinna być ona wniesiona w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy (art. 407 § 1 k.p.c.). Powód twierdził, że o wyroku Sądu Apelacyjnego dowiedział się w dniu 5 października 2006 r., a w dniu 14 października udało mu się skontaktować z pełnomocnikiem. Skarga o wznowienie została natomiast złożona dopiero w dniu 14 maja 2007 r. W tej sytuacji skarga ta – zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. – ulegała odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie powód zarzucił, że Sąd Apelacyjny błędnie zinterpretował uzasadnienie skargi i w konsekwencji błędnie przyjął, iż dowiedział się on o wyroku już w dniu 5 października 2006 r. W uzasadnieniu była bowiem mowa o tym, że w dniu 5 października 2006 r. dowiedział się jedynie o rozstrzygnięciu Sądu rozpoznającego jego apelację, a w dniu 14 października 2006 r. skontaktował się ze swoim pełnomocnikiem. Podniósł ponadto, że jego pełnomocnik w okresie od 30 czerwca do 21 sierpnia 2006 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego, następnie od dnia 21 sierpnia 2006 r. przebywał w szpitalu i dopiero z dniem 28 maja 2007 r. odzyskał zdolność do wykonywania czynności zawodowych. W konkluzji żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Argumenty przytoczone w zażaleniu nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W skardze o wznowienie postępowania żalący, powołując się na podstawę z art. 401 pkt 2 k.p.c., twierdził, że w toku postępowania przed Sądem Apelacyjnym nie był należycie reprezentowany, nie otrzymał bowiem zawiadomienia o rozprawie 3 ani odpowiedzi na apelację, a ustanowiony przez niego pełnomocnik procesowy nie uczestniczył w rozprawie apelacyjnej. Zgodnie z art. 407 k.p.c., początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zależy od podstawy wznowienia. Jeżeli podstawę tę stanowi brak należytej reprezentacji, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Trzeba podkreślić, że termin, o którym mowa, biegnie od „dowiedzenia się o wyroku”, a nie od „dowiedzenia się o treści wyroku”. Wystarczające jest zatem, aby strona dowiedziała się o wydaniu wyroku, nie jest natomiast konieczne, aby dowiedziała się o jego treści, a tym bardziej o treści jego uzasadnienia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 645/98, niepubl., z dnia 12 kwietnia 2000 r., IV CKN 2/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 192 i z dnia 6 stycznia 2006 r., III PZ 12/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 362). Skoro żalący – co bezsporne – dowiedział się o wydaniu zaskarżonego wyroku w dniu 5 października 2006 r., bieg trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie należało liczyć od tej daty. Oceny tej nie zmienia przy tym okoliczność, że w okresie od 30 czerwca 2006 r. do 27 maja 2007 r. ustanowiony przez żalącego pełnomocnik procesowy w osobie radcy prawnego K. I. był niezdolny do wykonywania czynności zawodowych. Trzeba zauważyć, że wniesiona przez żalącego skarga o wznowienie postępowania ulegała odrzuceniu także z tej przyczyny, że nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 § 1 k.p.c.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (zob. OSNP 2001, nr 4, poz. 133). Żalący powoływał się na brak należytej reprezentacji spowodowany tym, że nie uczestniczył w rozprawie przez Sądem Apelacyjnym ani nie był na niej reprezentowany przez swojego pełnomocnika procesowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest natomiast pogląd, że nienależyta reprezentacja jako podstawa wznowienia postępowania nie dotyczy sposobu zastępowania strony przez pełnomocnika procesowego. Działanie pełnomocnika pociąga za sobą 4 skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, dlatego ewentualne zaniedbania pełnomocnika procesowego strony nie mogą być uznane za podstawę wznowienia w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNP 2002, nr 1, poz. 15; z dnia 12 października 2001 r., III AO 32/01, OSNP 2002, nr 18, poz. 449; z dnia 26 marca 2003 r., II CZ 26/03, OSNC 2004, nr 6, poz. 95; z dnia 9 sierpnia 2005 r., IV CK 57/05, niepubl.; z dnia 24 lutego 2006 r., II CZ 1/06, niepubl. i z dnia 8 czerwca 2006 r., II CZ 36/06, niepubl.). Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw, z tym że ze względu na sytuację materialną żalącego postanowił o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 102 w związku z art. 39821, art. 391 § 1 oraz art. 3941 § 3 k.p.c. kg