III UK 11/08

Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych2008-06-05

Skład orzekający: Jerzy Kwaśniewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy zawarcie przez przedsiębiorcę w okresie pobierania zasiłku chorobowego umowy o pracę z nowym pracownikiem w ramach prac interwencyjnych powoduje utratę prawa do tego zasiłku?
Ratio decidendi
Zawarcie przez przedsiębiorcę w okresie pobierania zasiłku chorobowego umowy o pracę z nowym pracownikiem w ramach prac interwencyjnych powoduje utratę prawa do tego zasiłku na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Utrata prawa do zasiłku następuje, gdy ubezpieczony wykonuje w okresie niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystuje zwolnienie w sposób niezgodny z jego celem. Działania związane z zatrudnieniem pracownika w ramach prac interwencyjnych wykraczają poza czynności formalne lub uboczne i są traktowane jako wykonywanie pracy zarobkowej.
Stan faktyczny
Jadwiga Ż. została pozbawiona prawa do zasiłku chorobowego za okres od listopada 2003 r. do grudnia 2004 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który uznał, że w tym czasie wykonywała pracę zarobkową. Ubezpieczona twierdziła, że jedynie podpisywała dokumenty, a działalnością zajmowali się jej mąż i syn, a także zatrudniono synową w ramach prac interwencyjnych. Sąd Rejonowy uwzględnił odwołanie, ale Sąd Okręgowy zmienił ten wyrok, oddalając odwołanie i uznając, że czynności wykonywane przez ubezpieczoną stanowiły prowadzenie działalności gospodarczej i osiąganie zarobku.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną odwołującej się od wyroku Sądu Okręgowego.

Pełny tekst orzeczenia

Wyrok z dnia 5 czerwca 2008 r. III UK 11/08 Zawarcie przez przedsiębiorcę w okresie pobierania zasiłku chorobo-wego umowy o pracę z nowym pracownikiem w ramach prac interwencyjnych powoduje utratę prawa do tego zasiłku na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecz-nego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267 ze zm.). Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Andrzej Wróbel (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2008 r. sprawy z odwołania Jadwigi Ż. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecz-nych-Oddziału w L. o zasiłek chorobowy, na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 25 września 2007 r. [...] o d d a l i ł skargę kasacyjną. U z a s a d n i e n i e Decyzją z 15 marca 2005 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w L. (dalej jako organ rentowy) pozbawił Jadwigę Ż. (wnioskodawczyni) prawa do zasiłku chorobowego za okres obejmujący łącznie czas od 18 listopada 2003 r. do 17 grud-nia 2004 r. na podstawie art. 17 ust. 1 i art. 68 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świad-czeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267, dalej jako ustawa zasiłkowa), zgod-nie z którym ubezpieczony wykonujący w okresie niezdolności do pracy z powodu choroby pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób nie-zgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Organ rentowy wskazał, iż w okresie zwolnienia w książce przycho- 2 dów i rozchodów zostały zaewidencjonowane zdarzenia gospodarcze w postaci utargu ze sprzedaży i faktury zakupu towarów, na których widniały podpisy ubezpie-czonej, co doprowadziło organ rentowy do konkluzji, że w okresie niezdolności do pracy spowodowanej chorobą wykonywała ona pracę zarobkową. W odwołaniu ubezpieczona podnosiła, iż w prowadzeniu działalności gospo-darczej pomagali jej mąż i syn, a w ramach prac interwencyjnych w sklepie zatrud-niono jej synową. Twierdziła, iż w przedmiotowym okresie podpisywała jedynie fak-tury, gdyż nie ustanowiła nikogo pełnomocnikiem. Nie uczestniczyła w procesie ne-gocjacji, wszystkim zajmowali się pomagający jej w prowadzeniu firmy domownicy, wszelkie dokumenty były jej przywożone do domu do podpisu, nie dostarczała ich osobiście do organów skarbowych lub organu rentowego. Wyrokiem z dnia 30 maja 2007 r. [...] Sąd Rejonowy w Lublinie uwzględnił od-wołanie i zmienił zaskarżoną decyzje, przyznając prawo do zasiłku chorobowego, ustalając, że wnioskodawczyni nie wykonywała żadnych czynności, które prowadzi-łyby do pozbawienia jej prawa do zasiłku chorobowego. Fakt podpisywania faktur nie świadczy o prowadzeniu działalności gospodarczej, jest to bowiem czynność tech-niczna, niewymagająca ani zaangażowania, ani sił. Sąd Rejonowy wskazał, iż wnio-skodawczyni nie miała żadnego udziału w zamawianiu towaru, negocjacjach, itp. Organ rentowy zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego apelacją. Wyrokiem z dnia 25 września 2007 r. [...] Sąd Okręgowy w Lublinie zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Lublinie i oddalił odwołanie Jadwigi Ż. od decyzji organu rentowego. Sąd Okręgowy uznał, że czynności wykonywane w okresie pobierania zasiłku chorobowego przez ubezpieczoną były wykonywaniem pracy (działalności gospodarczej), ponieważ ubezpieczona przez cały okres niezdolności do pracy ewi-dencjonowała utarg ze sprzedaży i na większości faktur widnieją jej podpisy. W skle-pie przez cały okres zwolnienia była prowadzona działalność gospodarcza, a wnio-skodawczyni z tego tytułu osiągała zarobek. Zasiłek chorobowy ma zaś stanowić re-kompensatę zarobku utraconego wskutek niezdolności do pracy spowodowanej cho-robą a nie dodatkową korzyść obok wynagrodzenia. W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 17 i 66 ustawy zasiłkowej, poprzez 1) uzależnienie prawa do uzyskania zasiłku chorobowe-go przez osobę prowadząca działalność gospodarczą od nieuzyskania utargu ze sprzedaży w związku z prowadzoną działalnością w okresie pobierania takiego za-siłku i w konsekwencji uznanie, że uzyskanie utargu jest równoznaczne z osiągnię- 3 ciem zarobku; 2) przyjęcie, że działania polegające na podpisywaniu faktur i wyko-nywaniu czynności związanych z zatrudnieniem pracownika w ramach prac inter-wencyjnych stanowią wykonywanie pracy zarobkowej, 3) przyjęcie, że podczas zwolnienia lekarskiego ubezpieczona nie mogła wykonywać żadnych czynności, na-wet tych, do których była zobowiązana jako pracodawca i właściciel firmy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, mimo iż niektóre z jej za-rzutów okazały się zasadne. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej, ubezpie-czony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia. Z przepisu wyni-kają dwie niezależne przesłanki utraty prawa do zasiłku: 1) wykonywanie pracy za-robkowej w okresie niezdolności do pracy; 2) wykorzystanie zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem. Do utraty prawa do zasiłku wystarczy zaistnienie jednej z nich. Odnosząc się do interpretacji pojęcia „wykonywanie pracy zarobkowej”, Sąd Najwyższy podziela wyrażony w dotychczasowym orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym o zakwalifikowaniu wykonywania określonych czynności jako „pracy”, nie de-cyduje charakter stosunku prawnego, na podstawie którego są one wykonywane, ale rodzaj tych czynności. W pierwszej przesłance art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej cho-dzi bowiem nie tylko o wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy lub innego stosunku zatrudnienia, ale także o wykonywanie różnych czynności na podstawie różnych stosunków prawnych o charakterze cywilnoprawnym, a także prowadzenie własnej działalności gospodarczej, samozatrudnienie (tak Sąd Najwyższy w wyro-kach: z dnia 9 października 2006 r., II UK 44/06, OSNP 2007 nr 19-20, poz. 295; z 14 kwietnia 2000 r., II UKN 513/99; OSNAPiUS 2001 nr 20, poz. 627; z 19 lipca 2001 r., II UKN 494/00, OSNP 2003 nr 9, poz. 234). Pojęcie pracy zarobkowej odnosi się za-tem („w sposób abstrakcyjny”) do tej pracy, która co do zasady jest pracą prowadzą-cą do uzyskania dochodu (wyrok Sądu Najwyższego z 6 lutego 2008 r., II UK 10/07, niepublikowany). Nie jest istotne czy ubezpieczony zarobek faktycznie osiągnął (wy-rok Sądu Najwyższego z 6 lutego 2008 r., II UK 10/07). Praca zarobkowa w rozumie-niu art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej nie musi być wykonywana w pełnym wymiarze. 4 Chodzi o wykonywanie - w myśl literalnej wykładni - jakichkolwiek czynności o zarob-kowym charakterze. Ponadto, kwalifikacja pracy zarobkowej w czasie niezdolności do pracy nie jest też zależna od faktycznego osiągania zarobku, gdyż wynika z sa-mego podjęcia działań stanowiących realizację obowiązków pracowniczych. W okre-sie pobierania zasiłku zakaz pracy zarobkowej ma charakter bezwzględny, zaś wy-konywanie jakiejkolwiek pracy o takim charakterze, prowadzi do utraty prawa. Dlate-go bez znaczenie jest np. dowód z opinii medycznej na okoliczność, czy praca ta miała wpływ na stan zdrowia ubezpieczonego (wyrok Sądu Najwyższego z 6 lutego 2008 r., II UK 10/07). Orzecznictwo Sąd Najwyższego dopuszcza jednak sytuacje, w których po-mimo wykonywania pewnych czynności składających się na pracę zarobkową, nie zostaje spełniona dyspozycja art. 17 ustawy zasiłkowej. Dopuszczalne jest bowiem wykonywanie czynności „sporadycznie” oraz „o formalnym charakterze” (jak np. zło-żenie podpisu, zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 6 lutego 2008 r., II UK 10/07; z 15 czerwca 2007 r., II UK 223/06, OSNP 2008 nr 15-16, poz. 231 oraz z 9 października 2006 r., II UK 44/06, OSNP z 2007 nr 19-20, poz. 295). Sporadyczność i charakter tych czynności muszą wynikać z ustaleń faktycznych dokonanych przez sądy pierw-szej i drugiej instancji (wyrok Sądu Najwyższego z 6 lutego 2008 r., II UK 10/07). Je-żeli czynności będą częste lub powtarzalne bądź - gdy będą miały charakter meryto-ryczny - związany z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa, ubezpieczony traci prawo do zasiłku. Ponadto, podejmowane przez osobę pobierają-cą zasiłek czynności muszą być wymuszone okolicznościami (wyroki Sądu Najwyż-szego: z 9 października 2006 r., II UK 44/06; z 15 czerwca 2007 r., II UK 223/06). Nie zmienia to faktu, iż jedynie wyjątkowo „wykonywanie niektórych ubocznych czynności związanych z prowadzoną działalnością może nie być kwalifikowane jako wykony-wanie pracy” (wyrok Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2007 r., II UK 223/06). W dotychczasowym orzecznictwie za pracę zarobkową nie uznano czynności, poza podstawową działalnością, które prowadzący działalność wykonał jako praco-dawca (wyrok Sądu Najwyższego z 7 października 2003 r., II UK 76/05, OSNP 2004 nr 14, poz. 247) oraz czynności przedsiębiorcy polegających wyłącznie na podpisy-waniu faktur sporządzonych przez inne osoby (wyrok Sądu Najwyższego z 17 stycz-nia 2002 r., II UKN 710/00, OSNP 2003 nr 20, poz. 498). W obu przypadkach można mówić o wykonywaniu przez przedsiębiorcę czynności o charakterze ubocznym, 5 związanych z prowadzoną działalnością, których wyjątkowy charakter nie znosi wy-mogu zaniechania pracy w okresie niezdolności do pracy. Przepis art. 17 ustawy zasiłkowej znajduje zastosowanie gdy ubezpieczony pracownik w okresie niezdolności do pracy wykonywał czynności, które bezpośrednio wynikały z jego zatrudnienia (wchodziły w zakres jego obowiązków). W odniesieniu do przedsiębiorców oznacza to, iż analogicznie należy traktować podejmowanie w okresie niezdolności do pracy czynności z zakresu prowadzonej działalności gospo-darczej. Konieczna jest zatem relatywizacja zachowań podejmowanych przez ubez-pieczonego w czasie pobierania zasiłku chorobowego do rodzaju działalności oraz sposobu, w jaki jest ona prowadzona normalnie (a zatem w okresie, kiedy ubezpie-czony-przedsiębiorca nie pobiera zasiłku). Skutkiem tego, jeżeli faktyczna aktywność zawodowa ubezpieczonego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospo-darczej (np. zarobkowego wynajmu handlowych lokali użytkowych), polega wyłącznie na comiesięcznym wystawianiu kilku rachunków, to prowadzenie takiej działalności w takim samym zakresie w okresie korzystania z zasiłków chorobowych i świadczenia rehabilitacyjnego prowadzi do utraty pobranych świadczeń za cały okres orzeczonej niezdolności do wykonywania tej działalności (wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2007 r., I UK 145/07, Monitor Prawa Pracy 2008, s. 212). Ponadto, podpisywanie przez prowadzącego pozarolniczą działalność rachunków to nie tylko złożenie same-go podpisu, ale także proces myślowy, który obejmuje koncepcyjną analizę treści sygnowanych dokumentów pozostających w związku z prowadzoną pozarolniczą działalnością (wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2007 r., I UK 145/07). W dotychczasowej praktyce Sądu Najwyższego art. 17 ustawy zasiłkowej za-stosowano do: 1) dyrektora, który przebywając na zwolnieniu, w trakcie którego ko-rzystał z samochodu służbowego z kierowcą udając się na zlecone przez lekarzy badania, zaś w oczekiwaniu na kierowcę w siedzibie przedsiębiorstwa przeglądał i dekretował korespondencję, wyciągi bankowe, podpisywał faktury dotyczące sprze-daży, aneks do umowy rachunku bieżącego, pismo do urzędu w sprawie darowizny, rozmawiał z główną księgową oraz ze specjalistą do spraw zbytu o sprawach przed-siębiorstwa. Ubezpieczony ten załatwiał telefonicznie sprawy przedsiębiorstwa z za-stępcą i główną księgową. Podpisał 67 faktur VAT, 19 pism dotyczących zamówień, 3 pisma dotyczące bhp, zadekretował i skierował do realizacji 48 dokumentów pochodzących z korespondencji, omawiał z pracownikami sprawy zakładu, decydo-wał o przeprowadzeniu operacji bankowych. Na tej podstawie przyjęto, iż w czasie 6 zwolnienia lekarskiego wykonywał swoje czynności i była to praca zarobkowa, mimo iż za wykonywane czynności nie uzyskiwał żadnych korzyści materialnych i ich nie wymagał, natomiast podejmował je z troski o prawidłowe funkcjonowanie zakładu pracy (wyrok Sądu Najwyższego z 6 lutego 2008 r., II UK 10/07); 2) pracownika, który nie tylko podpisywał przelewy, ale i badał czy stan konta umożliwia zapłatę, a także udzielał porad telefonicznych pracownikom, podpisywał dokumenty rozlicze-niowe, tj. deklaracje podatku dochodowego od osób prawnych CIT, deklaracje rozli-czeniowe z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych oraz przelewy bankowe. Deklaracje sporządzane były raz w miesiącu, a przelewy stosownie do posiadanych środków i potrzeb. Dokumentacja była mu dostarczana w tym celu bądź do domu, bądź do pla-cówki leczącej (wyrok Sądu Najwyższego z 9 października 2006 r., II UK 44/06). Odnosząc powyższe założenia do stanu faktycznego niniejszej sprawy i ar-gumentacji przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji, należy stwierdzić, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów o charakterze pro-cesowym, co oznacza, że Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi Są-dów pierwszej i drugiej instancji. Z ustaleń tych wynika zaś, iż ubezpieczona doko-nywała określonych czynności w sposób stały a nie wyjątkowy. Samo podpisywanie faktur i innych dokumentów niezbędnych do prowadzenia działalności (w sytuacji gdy nie ma możliwości jej zawieszenia w okresie pobierania zasiłku - zresztą nawet moż-liwości zawieszenia nie zwalniałaby przedsiębiorący choćby z obowiązku zapłaty czynszu z tytułu najmu lokalu, w którym prowadzona jest działalność) można byłoby uznać - w przeciwieństwie do stanowiska Sądu Okręgowego - za działalność, która nie miała zarobkowego charakteru. Ubezpieczona ograniczała się bowiem jedynie do podpisania faktur i innych dokumentów sporządzonych przez inne osoby, których dostarczeniem również zajmowały się inne osoby, na treść których (faktury zakupu) wpływ miały inne osoby (prowadząc np. negocjacje z dostawcami). Nie można jednak uznać za czynności niezwiązane z pracą zarobkową, czyn-ności podjętych przez ubezpieczoną w związku z zatrudnieniem pracownika w ra-mach prac interwencyjnych. Jest to co prawda zachowanie incydentalne, ale wykra-czające poza to, co jest konieczne do „zachowania” działalności gospodarczej. Po-nadto, wymaga ono podjęcia przez przebywającego na zwolnieniu chorobowym przedsiębiorcę czynności, które nie mają charakteru formalnego (vide: wyroki Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2007 r., II UK 223/06 oraz z 9 października 2006 r., II UK 7 44/06), jak podpisywania faktur sporządzonych przez osobę trzecią, w związku z działaniami tej lub innej osoby. Ponadto, co okazało się decydujące dla nieuwzględnienia skargi, z ustalonych przez Sądy pierwszej i drugiej instancji okoliczności stanu faktycznego, niekwestio-nowanych przez wnioskodawczynię, wynika, że w okresie, w którym pobierała zasi-łek chorobowy, to jest od 18 listopada 2003 r. do 17 grudnia 2004 r., działalność gospodarcza wnioskodawczyni - prowadzona w formie indywidualnej działalności gospodarczej - była kontynuowana bez przeszkód, gdyż została zorganizowana w taki sposób, że w zastępstwie wnioskodawczyni prowadzili ją bez przeszkód człon-kowie jej rodziny. Utrata zdrowia nie spowodowała więc konieczności likwidacji pro-wadzonej działalności gospodarczej wskutek niemożności dokonywania czynności związanych z funkcjonowaniem w charakterze przedsiębiorcy. Świadczenia z choro-bowego ubezpieczenia społecznego mają zaś rekompensować straty w uzyskiwa-nych dochodach z prowadzonej pozarolniczej działalności, przeto niedopuszczalne jest pobieranie takich świadczeń (połączone przecież z brakiem obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne za okresy choroby), w razie uzyskiwania do-tychczasowych dochodów wynikających z kontynuowania przez ubezpieczonego prowadzonej działalności w nieumniejszonym zakresie, nawet gdyby polegało to na wykonywaniu czynności w istotny sposób nieobciążających jego organizmu (wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2007 r., I UK 145/07). Ewentualna wysokość utargu, uzyskiwanego przez wnioskodawczynię działającą nadal jako przedsiębiorca w okre-sie przebywania na zasiłku chorobowym, jest nieistotna. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. ========================================

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 17 ust. 1art. 68art. 17

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 14.07.2026. · PDF źródłowy