III KO 80/15

Sygn. akt III KO 80/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Cesarz SSN Roman Sądej w sprawie M. L. w przedmiocie rozważenia z urzędu podstaw do wznowienia postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Gdańsku zakończonej wyrokiem z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt IV K 262/11, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa 192/12, postanowił stwierdzić brak podstawy wskazanej przez M.L. do wznowienia postępowania z urzędu w sprawie Sądu Okręgowego w Gdańsku, zakończonej wyrokiem z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt IV K 262/11, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa 192/12. UZASADNIENIE Skazany M.L., działając na podstawie art. 9 § 2 k.p.k., wystąpił o wznowienie z urzędu postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Gdańsku, zakończonej wyrokiem łącznym z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt IV K 262/11, zmienionym następnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa 192/12. Przyczyną podjęcia działania z urzędu w tej sprawie miało być – zdaniem autora wystąpienia – wydanie orzeczenia Sądu I instancji w sytuacji, gdy prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie nie zostało poprzedzone 2 uzyskaniem zgody państwa wykonującego Europejski Nakaz Aresztowania, na podstawie którego M. L. przekazano organom polskiego wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Inicjatywa podjęta przez skazanego M. L. w trybie art. 9 § 2 k.p.k., zmierzająca do wznowienia z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie – okazała się całkowicie chybiona. Analiza okoliczności wskazanych we wniosku prowadzi do przekonania, że nie mogą one stanowić podstawy do wzruszenia z urzędu przez Sąd Najwyższy wyroków: Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt IV K 262/11 i Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa 192/12, jakie zapadły w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. W swoich wywodach skazany kwestionuje dopuszczalność orzekania przez Sąd Okręgowy w Gdańsku w sprawie sygn. akt IV K 262/11, z uwagi na możliwość naruszenia dyrektyw wynikających z zasady specjalności. Tak sprecyzowana przesłanka inicjatywy skazanego nie prowadzi jednak do potwierdzenia tezy, że przy wydawaniu przedmiotowych rozstrzygnięć doszło do wystąpienia okoliczności, które mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania z urzędu. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 542 § 3 k.p.k., postępowanie karne wznawia się z urzędu tylko w wypadku ujawnienia się jednego z uchybień o jakich mowa w przepisie art. 439 § 1 k.p.k. Taki zaś wypadek nie zachodzi w niniejszej sprawie. W odniesieniu do osoby, która nie zrzekła się prawa do korzystania z zasady specjalności, a została przekazana do Polski na podstawie Europejskiego Nakazu Aresztowania, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, dopuszczalne jest przeprowadzenie rozprawy i wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania w sprawach będących podstawą decyzji o wydaniu osoby ściganej ENA, podjętej przez państwo wykonania nakazu. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w Gdańsku połączył kary jednostkowe orzeczone wyrokami: Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku z dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. akt IV K 166/97, Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2000 r., sygn. akt III K 821/96 oraz kary orzeczone wyrokami: Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt III K 856/03, Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 31 grudnia 2003 r., sygn. akt III K 838/01 i Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2004 r., sygn. akt III K 156/03. 3 Kary pozbawienia wolności pozostające do wykonania w tych sprawach były objęte postanowieniami o zastosowaniu procedury Europejskiego Nakazu Aresztowania o sygn. akt IV Kop 26/10 i IV Kop 54/10 lub zostały wykonane, wobec czego nie było przeszkód procesowych do orzekania w przedmiocie ich połączenia. Natomiast, w świetle dotychczasowego orzecznictwa, ewentualne uchybienia związane ze stosowaniem tej regulacji, prowadzące do naruszenia ograniczeń wynikających z dyspozycji art. 607e k.p.k., nie stanowią co do zasady bezwzględnej przyczyny uchylenia wyroku, lecz co najwyżej mogą stanowić ewentualnie względną podstawę odwoławczą. Taka zaś, nie otwiera możliwości podjęcia działania z urzędu, zmierzającego do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 542 § 3 k.p.k. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.