V KK 316/12

Sygn. akt V KK 316/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący) SSN Józef Dołhy SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca) Protokolant Barbara Kobrzyńska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga, w sprawie K. S. skazanego z art. 60 ust.1 ustawy z dn. 20 marca 2009r., o bezpieczeństwie imprez masowych oraz z art. 257 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w D. z dnia 16 marca 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w D. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE K. S. został oskarżony o to, że; I) w dniu 20 sierpnia 2011 r. w B. w czasie trwania imprezy sportowej – meczu piłki nożnej rozgrywanego pomiędzy drużynami /…/ wdarł się na teren, na którym rozgrywane były zawody sportowe – na murawę boiska to jest o 2 czyn z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, II) w dniu 20 sierpnia 2011 r. w B. publicznie znieważył grupę ludności z powodu jej przynależności wyznaniowej w ten sposób, że podczas meczu piłki nożnej rozgrywanego pomiędzy drużynami /…/ wykrzykiwał słowa „Jude Raus”, to jest o czyn z art. 257 k.k. Wyrokiem z dnia 16 marca 2012r. Sąd Rejonowy w D.: I. oskarżonego K. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa z art. 60 ust. 1 Ustawy z dnia 20 marca 2009 roku o Bezpieczeństwie Imprez Masowych i za to na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 roku o Bezpieczeństwie Imprez Masowych wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art.69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku wobec oskarżonego K. S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; III. oskarżonego K. S. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II. części wstępnej wyroku tj. występku z art. 257 k.k. i za to na podstawie art. 257 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art.69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej w punkcie III części dyspozytywnej wyroku wobec oskarżonego K. S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; V. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego K. S. w punkcie I. i III. części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności łączy i wymierza karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; VI. na podstawie art.69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego K. S. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 2 (dwa); VII. na podstawie art. 39 pkt 2c k.k. w zw. z art. 41b k.k. i art. 66 ustawy z dnia 20 marca 2009 roku o bezpieczeństwie imprez masowych orzeka wobec 3 oskarżonego K. S. środek karny w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe na okres 1 (jednego) roku, połączonego z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania osoby skazanej Komendanta Powiatowego Policji w czasie trwania meczów piłki nożnej na terenie powiatu dzierżoniowskiego przez drużynę seniorów klubu piłkarskiego „B." oraz przez I drużynę seniorów Miejskiego Zakładowego Klubu Sportowego /…/; VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres jego zatrzymania w dniu 25 sierpnia 2011 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; IX. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego K. S. na rzecz Skarbu Państwa z tytułu wydatków kwotę 90 złotych, a na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych wymierza opłatę w kwocie 180 złotych. Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Zarzucił on temu wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wadliwie sformułowanego wniosku prokuratora o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczeniu wobec oskarżonego K. S., za popełnienie przestępstw określonych w art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504, z późn. zm.) i w art. 257 k.k., uzgodnionego z nim środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezy masowe, w następstwie czego doszło do rażącego naruszenia przepisu praw materialnego – art. 43 § 1 k.k. bowiem uzgodniony zakaz został orzeczony na okres 1 roku, to jest poniżej dolnej ustawowej granicy na jaki powyższy środek karny może być orzeczony. Stawiając powyższe zarzuty Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 4 Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie. Orzekając wobec K. S. środek karny w postaci zakazu wstępu na imprezę masową na okres jednego roku, Sąd Rejonowy postąpił wbrew uregulowaniu zawartemu w art. 43 § 1 k.k., zgodnie z którym zakaz ten orzeka się w granicach od lat dwóch do sześciu. Ponieważ wniosek o wymierzenie środka karnego w wymiarze jednego roku był przedmiotem uzgodnienia, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., zawartego pomiędzy prokuratorem a oskarżonym, Sąd Rejonowy nie był władny zaakceptować go w takim kształcie. Powinnością Sądu w takim przypadku było zwrócenie uwagi stron na wadę prawną ich konsensualnej propozycji rozstrzygnięcia, celem ewentualnego dokonania akceptowalnych przez obie strony zmian, odpowiadających prawu materialnemu, a w przypadku niemożności osiągnięcia takiego konsensusu- skierowanie sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.). Sąd nie może bowiem zaakceptować wniosku prokuratora, który przekracza granice określone prawem materialnym (por. Lech K. Paprzycki- Komentarz aktualizowany do art. 343 Kodeksu postępowania karnego, LEX/el., 2012; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2007r. sygn. akt III KK 478/06, OSNwSK 2007r., z. 1 poz. 405). Na marginesie tylko, Sąd Najwyższy zwraca uwagę na zbędność niektórych rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym kasacją wyroku Sądu Rejonowego, a dotyczących warunkowego zawieszenia kar jednostkowych (pkt. II i IV wyroku) przy jednoczesnym orzeczeniu warunkowo zawieszonej kary łącznej, jak również związanych z zaliczeniem okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet tego rodzaju kary (pkt. VIII wyroku). W wypadku wymierzania kary łącznej, orzekanej za pozostające w zbiegu realnym i sądzone w tym samym postępowaniu przestępstwa, warunkowe zawieszenie wykonania kary, określone w art. 69 k.k., sąd powinien stosować bowiem co do kary łącznej, nie zaś co do poszczególnych kar za zbiegające się przestępstwa. W tym ostatnim wypadku warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej oznacza jednak - implicite - iż sąd zastosował instytucję warunkowego zawieszenia wykonania także do poszczególnych kar jednostkowych, wymierzonych za zbiegające się przestępstwa (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2011r., sygn. I KZP 14/01, OSNKW z 2002r. z.1-2, poz.1; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2006r. sygn. WK 19/06, OSNwSK z 2006r. z.1 poz.1578). 5 Z kolei bezprzedmiotowym zabiegiem jest zaliczanie w wyroku okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet kary orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Takie zaliczenie znajduje bowiem sens dopiero wtedy, gdy kara taka zostaje zarządzona (por. na ten temat Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz pod red. J. Giezka, komentarz do art. 63 Kodeksu karnego, LEX 2012). Z powyższych względów, podzielając zasadność kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego, zaskarżony wyrok należało uchylić.