III KO 87/12

Sygn. akt III KO 87/12 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący) SSN Rafał Malarski SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca) w sprawie D. K. skazanej za przestępstwo z art. 148§1 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 lutego 2013 r., wniosku obrońcy skazanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia 30 listopada 2010 r., postanowił: 1. oddalić wniosek, 2. obciążyć skazaną kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego. UZASADNIENIE Na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. a i art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. obrońca skazanej złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r. i uchylenie tego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 30 listopada 2010 r. oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Ponadto na podstawie art. 97 w zw. z art. 546 k.p.k. obrońca wniosła o przeprowadzenie czynności sprawdzających w postaci przesłuchania w charakterze świadków J. S. i A. L. oraz przeprowadzenie dowodu z 2 dokumentu w postaci aktów delegacji sędziego M. L. do orzekania w Sądzie Okręgowym w B. W odpowiedzi na ten wniosek prokurator Prokuratury Generalnej wniósł o jego oddalenie, a ponadto o uznanie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek obrońcy skazanej nie jest zasadny. Podstawą wniosku jest art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. Jednakże, wbrew twierdzeniom obrońcy, nie zachodzi wskazana w nim przesłanka do wznowienia postępowania. Podstawy tej wnioskodawca upatruje w okolicznościach dotyczących wiadomości znajdujących się rzekomo w posiadaniu J. S. i A. L., z którego ma wynikać, że skazana nie popełniła przypisanego jej przestępstwa. Jednak, jak słusznie zwrócił uwagę prokurator w pisemnej odpowiedzi na wniosek, nie jest dopuszczalne przesłuchanie w charakterze świadka adwokata, co do faktów, o których dowiedział się udzielając porady prawnej (art. 178 pkt 1 k.p.k.). Natomiast, jak wynika z uzasadnienia wniosku, to z adwokatem A. L. kontaktowała się oskarżona bezpośrednio po zdarzeniu i na te okoliczności miałby on zeznawać. Natomiast wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadka J. S., jako nowy dowód w sprawie, nie zawiera - wbrew wymogom art. 169 § 1 k.p.k. - tezy dowodowej. Za taką nie można uznać stwierdzenia, że chodzi o okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej D. K.. Należy bowiem zauważyć, że przecież już o odpowiedzialności karnej oskarżonej prawomocnie rozstrzygnięto. Dlatego w tym zakresie nie jest celowe przeprowadzanie wnioskowanych czynności sprawdzających. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że „nowe dowody” mogą być podstawą wznowienia postępowania tylko wówczas, gdy mogą w sposób wiarygodny podważyć prawdziwość przyjętych w nim ustaleń faktycznych (por. postanowienie SN z dnia 24 kwietnia 1996 r. V KO 2/96, OSNKW 1996, nr 7-8, poz. 47), a nadto w postępowaniu o wznowienie nie jest dopuszczalne badanie prawidłowości oceny materiału dowodowego w prawomocnie zakończonym postępowaniu sądowym (por. postanowienie SN z dnia 24 listopada 1994 r., III KO 67/94, Lex 22092). Wznowienie postępowania z powodu nowych faktów lub dowodów może więc nastąpić tylko wówczas, gdy wskazane nowe dowody prowadzą do wniosku, że poprzednio dokonane ustalenia faktyczne mogą zostać 3 podważone. Tych warunków nie spełnia przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania. Dlatego też został on oddalony. Natomiast nie jest dopuszczalny wniosek o wznowienie postepowania z powodu bezwzględnych przyczyn odwoławczych, które mogą stanowić podstawę do wznowienia postępowania z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.). Jednak w ramach sygnalizacji w trybie art. 9 § 2 k.p.k. strona może wnosić o zbadanie z urzędu określonej okoliczności pod kątem podstaw z art. 439 § 1 k.p.k. Tak też należy odczytać wniosek obrońcy w zakresie prawidłowości delegacji sędziego M. L. do orzekania w Sądzie Okręgowym w B. W tej kwestii należy stwierdzić, że delegacja do Sądu Okręgowego w B. uprawniała tego sędziego do orzekania we wszystkich składach sądu, z tym że w akcie delegacji zaznaczono, iż także z prawem przewodniczenia w składzie jednego sędziego i dwóch ławników oraz w składzie jednego sędziego. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.