IV KK 138/24

IV KK 138/24 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2024 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie D. W. skazanego z art. 56 § 1 k.k.s., po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 532 § 3 k.p.k. wniosku obrońcy skazanego w przedmiocie wstrzymania wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt II AKa 489/22, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt XVI K 39/19, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku i odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją wyroku. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z 11 maja 2022 r. sygn. akt XVI K 39/19 uznał oskarżonego D. W. za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i za to na mocy art. 56 § 1 k.k.s. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 39 wyroku). Ponadto, wobec tego oskarżonego na mocy art. 22 § 1 pkt 5 k.k.s. w zw. z art. 34 § IV KK 138/24 2 2 k.k.s., Sąd ten orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem na okres 3 lat (pkt 40 wyroku) oraz uniewinnił go od czynów zarzucanych mu w pkt XVII i XVIII aktu oskarżenia (pkt 41 i 42 wyroku). Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 5 lipca 2023 r. sygn. akt II AKa 489/22, po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonych oraz apelacji prokuratora, m.in. co do D. W., uchylił zaskarżony wyrok w pkt 42 i w tym zakresie sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie do ponownego rozpoznania (pkt 1 wyroku), w pozostałym zaś zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (pkt 2 wyroku). Kasację od wyroku sądu II instancji wywiódł obrońca skazanego D. W., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i w zw. z art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Ponadto, obrońca w kasacji zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia wobec ww. skazanego okazał się bezzasadny. W przypadku wniesienia kasacji, Sąd Najwyższy na mocy art. 532 § 1 k.p.k. ma możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego tym środkiem orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od ewentualnego rozstrzygnięcia kasacji. Ta regulacja procesowa nie formułuje natomiast przesłanek, od których uzależnione jest wstrzymanie wykonalności zaskarżonego kasacją orzeczenia IV KK 138/24 3 przez Sąd Najwyższy. Przy tego rodzaju wniosku jednocześnie należy mieć na względzie zasadę niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, o której mowa art. 9 k.k.w. Wobec istnienia powyższej zasady, zauważyć zatem należy, iż możliwość przewidziana w art. 532 § 1 k.p.k., odnosi się do okoliczności o charakterze absolutnie wyjątkowym. W zakresie możliwości wstrzymania wykonalności prawomocnego orzeczenia, Sąd Najwyższy w niniejszym składzie aprobuje stanowisko utrwalone w orzecznictwie, a mianowicie, iż ze względu na wyjątkowość instytucji, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k., wstrzymanie prawomocnego orzeczenia powinno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne i w zasadzie nieodwracalne następstwa (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 18 listopada 2003 r. sygn. IV KK 347/03; z 22 stycznia 2020 r. sygn. III KK 5/20 oraz z 23 maja 2022 r. sygn. V KK 130/22). W świetle powyższego zauważyć i podkreślić zatem należy, iż następstwo tego rodzaju mogłoby mieć miejsce w sytuacji, gdy już z pobieżnej analizy kasacji wynikałaby ewentualność jej przyszłego uwzględnienia. Tymczasem analiza materiałów postępowania oraz wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia – nie przesądzając w tym miejscu w żadnej mierze końcowej oceny zasadności nadzwyczajnego środka zaskarżenia w sprawie ww. oskarżonego – w ocenie Sądu Najwyższego w niniejszym składzie, nie prowadzi do stwierdzenia wyjątkowych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji [J.I.] [ał]