I CSK 2722/23

I CSK 2722/23 POSTANOWIENIE 22 maja 2025 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Łodko na posiedzeniu niejawnym 22 maja 2025 r. w Warszawie w sprawie z powództwa P. P. przeciwko T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o zapłatę, oraz z powództwa wzajemnego T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko P. P. o zapłatę, na skutek skargi kasacyjnej T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 lipca 2022 r., VI ACa 720/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od T. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz P. P. 5400 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE T. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 lipca 2022 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania skarżący uzasadnił oczywistą zasadnością skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), która w ocenie skarżącej związana jest z dopuszczalnością przyjmowania przez sąd drugiej instancji za własne ustaleń sądu pierwszej I CSK 2722/23 2 instancji, w sytuacji, gdy podstawowym zarzutem apelacji jest kwestionowanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa. Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego w sposób oczywisty dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący poza odwołaniem się do przesłanek tej przyczyny kasacyjnej i poglądów orzeczniczych Sądu Najwyższego wyjaśniających, jakie okoliczności mogą decydować o oczywistej zasadności skargi, nie przedstawił uzasadnionego prawnie i faktycznie poglądu, że skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na jego korzyść. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Okoliczności wskazane przez skarżącą nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa, w szczególności, że podstawy skargi kasacyjnej koncentrują się wokół zakwestionowania oceny dowodów dokonanej I CSK 2722/23 3 przez Sąd Apelacyjny, akcentując odmienne wnioski skarżącego na gruncie dokonanych ustaleń faktycznych. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Ze względu na tę regulację zarzuty naruszenia art. 233 § 1 i 2 k.p.c. nie mogą być w ogóle podstawą skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 23 listopada 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76 oraz wyroki SN: z 26 kwietnia 2006 r., V CSK 11/06, nie publ.; z 8 maja 2008 r., V CSK 579/07, nie publ.; z 16 listopada 2012 r., III CSK 73/12, nie publ.; z 14 lutego 2013 r., II CSK 292/12, nie publ., z 23 czerwca 2016 r., V CSK 536/15, nie publ.; z 13 kwietnia 2017 r., I CSK 93/17, nie publ.). Za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej nie może więc przemawiać argumentacja skarżącego odwołująca się do niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym kwestionowania przez skarżącego oceny dowodów, na której oparty został wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Tym samym zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie może uzasadniać tezy o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 30 stycznia 2025 r., I CSK 366/24, nie publ.). Niesposób uznać, że sposób formułowania przez skarżącego zarzutów, koncentrujących się wokół oceny dowodów dokonanej w wyroku, może świadczyć o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej z uwagi na kwalifikowany charakter naruszeń. Powołane przez skarżącego uchybienia związane z oceną dowodów nie mogą nie tylko być dostrzegalne wprost dla każdego prawnika, ale też z istoty postępowania dowodowego, mogą podlegać różnym ocenom. Postępowanie kasacyjne nie jest forum dla rozstrząsania argumentów dotyczących oceny dowodów i stanu faktycznego sprawy. Ocena dowodów jest zabiegiem złożonym, której prawidłowość nie może podlegać ocenie w warunkach „oczywistej zasadności” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Należy też zwrócić uwagę, że Sąd Apelacyjny stwierdził, iż ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy nie narusza kryteriów wskazanych w art. 233 § 1 k.p.c., a zarzuty apelacji skutecznie jej nie podważają. W szczególności uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż przelew z 18 września 2017 r. I CSK 2722/23 4 dotyczył spłaty przez R. K. na rzecz P. P. części pożyczki z 21 kwietnia 2016 r., a nie spłaty pożyczki udzielonej pozwanej spółce; wprawdzie spłata kredytu spółki S. sp. z o.o. przez powoda stanowiła pożyczkę udzieloną pierwotnie tej spółce, ale w wyniku zawartych przez spółki S. sp. z o.o. i T. oraz R. K. umów i dokonanych przeksięgowań finansowych, zobowiązanym do zapłaty tych kwot stał się ostatecznie R. K., co potwierdza umowa zawarta między nim a powodem. Przedstawione w skardze kasacyjnej argumenty nie przekonują więc, że Sąd Okręgowy naruszył prawo procesowe w taki sposób, który przekłada się na konieczność uchylenia lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Ocena i stanowisko Sądu drugiej instancji mieści się w granicach przyznanej swobody i nie prowadzi do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest oczywiście sprzeczne z prawem, a skarga kasacyjna oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. [wr] [r.g.]