I CZ 113/10

Sygn. akt I CZ 113/10 POSTANOWIENIE Dnia 17 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Sychowicz (przewodniczący) SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie ze skargi L. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt VI ACa (…) w sprawie z powództwa „E.(...)” Spółki z o.o. w W. przeciwko L. M. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 listopada 2010 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt VI ACa (…), 1) oddala zażalenie; 2) przyznaje radcy prawnemu M. Ż.-J. od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę pozwanego L. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pozwany, zaskarżając je w całości i wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 410 § 1 k.p.c. oraz art. 199 § 1 k.p.c. w zw. z art. 406 k.p.c. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie istnieje powaga rzeczy osądzonej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wznowienie postępowania w tej samej sprawie możliwe jest tylko raz. Zasada ta wynika z art. 416 § 1 k.p.c., według którego niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania, w tym więc także orzeczeniem oddalającym skargę o wznowienie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000 r., I CKN 1142/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 108). Jedyny wyjątek od wyrażonej w art. 416 § 1 k.p.c. zasady (który nie odnosi się do niniejszej sprawy) zachodzi w sytuacji, gdy wniesienie kolejnej skargi wiąże się z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową bądź ustawą aktu normatywnego stanowiącego podstawę wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, której skarga ta dotyczy. Pozwany pismem procesowym z dnia 23 listopada 2007 r. złożył już skargę o wznowienie postępowania, która została rozpatrzona merytorycznie w dniu 5 listopada 2008 r. przez Sąd Apelacyjny, który skargę oddalił. Kolejna skarga o wznowienie postępowania wniesiona w tej samej sprawie jako niedopuszczalna podlegała więc odrzuceniu z tej tylko przyczyny. W zaskarżonym postanowieniu Sąd Apelacyjny odrzucił kolejną skargę o wznowienie postępowania, przyjmując, że pozwany oparł ją na tej samej podstawie wznowienia, na jakiej oparł poprzednią skargę, wobec czego w tym zakresie sprawa została już prawomocnie osądzona. Mimo, że pozwany trafnie podniósł w zażaleniu różnicę w przytoczeniu podstaw między skargą o wznowienie postępowania z dnia 23 listopada 2007 r. a skargą z dnia 19 kwietnia 2010 r. nie miało to znaczenia dla oceny dopuszczalności wniesienia kolejnej skargi o wznowienie postępowania w tej samej sprawie. Wspomniana zasada wyłączenia kolejnego wznowienia postępowania 3 ma bowiem zastosowanie bez względu na to, czy kolejna skarga oparta była na tej samej, czy też innej podstawie wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CZ 123/06, niepubl.). Mając powyższe na względzie zażalenie pozwanego podlegało oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu w postępowaniu zażaleniowym orzeczono na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 2 ust. 3, § 12 ust. 2 pkt 2 i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).