III RN 189/99

Wyrok z dnia 28 czerwca 2000 r. III RN 189/99 Podpisanie decyzji administracyjnej przez wiceprezydenta miasta, upo-ważnionego przez prezydenta do jej wydania, bez zaznaczenia, że jest to decy-zja wydana z upoważnienia, nie narusza art. 107 § 1 KPA. Przewodniczący: SSN Kazimier Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2000 r. sprawy ze skargi Handlowej Spółdzielni Pracy „PZGS” w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 maja 1997 r. [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 1995 i 1996, na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Adminis-tracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 25 lutego 1999 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Naczelnemu Sądowi Admi-nistracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Katowicach do ponownego rozpozna-nia. U z a s a d n i e n i e Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w sprawie ze skargi Handlowej Spół-dzielni Pracy „PZGS” w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 maja 1997 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomo-ści za lata 1995 i 1996 wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 25 lutego 1999 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem stwierdzono nieważność tej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzono na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Zdaniem Sądu Administracyjnego decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, a przez to jest nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 KPA. Została ona wydana przez Wiceprezydenta O., który wprawdzie 2 posiada upoważnienie Prezydenta do wydawania decyzji w jego imieniu, lecz z treści decyzji nie wynika, aby była ona wydana na podstawie tego upoważnienia. W rewizji nadzwyczajnej zarzucono rażące naruszenie art. 22 ust. 3 i art. 51 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, art.16 § 1, art. 107 § 1, art. 156 § 1 pkt 1 oraz art. 268a KPA, a także art. 328 § 2 KPC w związku z art. 59 ustawy o Na-czelnym Sądzie Administracyjnym. W uzasadnieniu podniesiono, iż przepisy postę-powania administracyjnego nie nakładają na osobę podpisującą decyzję z upoważ-nienia organu obowiązku zaznaczenia, iż jest to decyzja wydana na podstawie upo-ważnienia. Niepowołanie się na upoważnienie do wydania decyzji nie daje podstawy do stwierdzenia jej nieważności ze względu na naruszenie przepisów o właściwości. Dla potwierdzenia tego poglądu wskazano wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 paź-dziernika 1996 r., III RN 8/96 (OSP 1997 z. 10, poz. 190 z glosą B. Adamiak). Ponie-waż upoważnienie Wiceprezydenta O. miało ograniczony zakres, to Sąd powinien ustalić, czy sporna decyzja była podjęta w granicach umocowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest uzasadniona. Prezydent miasta jest uprawniony do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 39 ust. 1 w związku z art.26 ust.5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym, jednolity tekst: Dz.U. z 1996 r., Nr 13, poz.74 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji). Zgodnie z art. 39 ust. 2 tej ustawy może on upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników do wydawania w jego imieniu tych decyzji administracyjnych. Podobną regulację zawiera art. 268a KPA. Przepisy postępowania administracyjnego - jak trafnie podniesiono w rewizji nadzwyczajnej – nie zawierają wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację), o posiadanym upoważnieniu. W odniesieniu do osoby wydającej decy-zję przepis art. 107 § 1 KPA wymaga jedynie, aby decyzja zawierała „podpis z poda-niem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wyda-nia decyzji”. Sąd Najwyższy podziela pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96 (OSNAPiUS 1997 nr 9, poz. 144, OSP 1997 z. 10, poz.190 z glosą B. Adamiak), według którego decyzja administracyjna nie jest nie-ważna z tego tylko powodu, że została podpisana przez zastępcę naczelnika urzędu 3 skarbowego lub wicedyrektora izby skarbowej bez wyraźnego powołania się na od-powiednie upoważnienie naczelnika urzędu lub dyrektora izby. Prezydent O. udzielił Wiceprezydentowi upoważnienia do podpisywania w jego imieniu wszystkich decyzji administracyjnych z zakresu administracji publicznej w czasie nieobecności jego oraz kierowników poszczególnych wydziałów Urzędu Miejskiego w O. Możliwość skorzystania z tego upoważnienia, w sposób zgodny z prawem uzależniona jest więc od sytuacji faktycznej w czasie podpisywania decyzji przez Wiceprezydenta O. Obecność Prezydenta lub kierowników poszczególnych działów wyłącza możliwość skorzystania z upoważnienia przez Wiceprezydenta. Rozpoznając odwołanie od decyzji Wiceprezydenta O. organ drugiej instancji powi-nien był ustalić, czy decyzja ta była wydana w czasie umożliwiającym skorzystanie z upoważnienia. Odpowiednio odnosi się to również do Naczelnego Sądu Administra-cyjnego. Z tych względów na podstawie art. 39313 KPC w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego ...(Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. ========================================