V KK 223/20

Sygn. akt V KK 223/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie R. M. skazanego z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k., po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w Izbie Karnej w dniu 25 października 2021 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt VII Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII K […], 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; 2. obciąża skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE R. M. został oskarżony o to, że „w okresie od początku 1999 r. do końca 1999 r. w Z. i innych miejscowościach województwa (…) w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wielokrotnie w podobny sposób, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w z góry powziętym zamiarze uczestniczył w obrocie i wprowadził do obrotu znaczne ilości środkami psychotropowymi w postaci co najmniej 800 gramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 20.000 zł, czy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, 2 tj. o popełnienie czynu z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k.” Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII K (…), uznał oskarżonego R. M. za winnego tego, że „na początku 1999 r. w Z. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wbrew przepisom ustawy uczestniczył w obrocie i wprowadził do obrotu znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci, co najmniej 800 gram amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 20.000 zł, tj. popełnienia czynu z art. 43 ust. 3 Ustawy z dnia 24.04.1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k.” i za to na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20,00 złotych. Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy R. M.. Adw. J. S. zaskarżyła wyrok w całości i wniosła o uniewinnienie R. M. od zarzucanego czynu. Zarzuciła „błąd ustaleń faktycznych mających wpływ na treść rozstrzygnięcia, stanowiący wynik naruszenia zasad procesowych z art. 4, 5 par 2,6, 7 i 148 par 1 i nast. k.p.k. mianowicie: - rozstrzygnięcie wątpliwości w relacjach procesowych świadków i innych dowodów na niekorzyść oskarżonego, - błąd dowolności w ocenie całego materiału dowodowego, - udział w sprawie obrońcy, który pozostawał obrońcą współpodejrzanego w sytuacji kolizji procesowej, - nierzetelne prowadzenie czynności procesowej, vide protokół z rozprawy z 16 listopada 2018, nie odzwierciedlający przebiegu rozprawy”. Adw. T. S. zaskarżył powyższy wyrok w całości i wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie R. M. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Z. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 3 „1. obrazę przepisów postępowania tj.: art. 2§ 1 ust. 1, art. 4, art. 5§ 1 i 2, art. 7, art. 410, art. 424 kpk, która miała wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt. 2 kpk), 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony wprowadził do obrotu znaczne ilości amfetaminy mimo braku dowodu na wprowadzenie przez oskarżonego do obrotu amfetaminy rzekomo przekazanej mu przez K. a pochodzącej od J. D. (art. 438 pkt. 3 kpk)”. Sąd Okręgowy w Z. wyrokiem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt VII Ka (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu R. M. w pkt. 1 części rozstrzygającej wyeliminował ustalenie, że wskazaną w nim substancję psychotropową „wprowadził do obrotu”; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości. Zarzucił on „rażącą i mającą istotny wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. wyrażającą się w zaniechaniu obiektywnej i prawidłowej kontroli odwoławczej oraz należytego rozważania i ustosunkowania się do podniesionych w środku odwoławczym zarzutów dotyczących rażącej obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia”. Podnosząc powyższy zarzut, autor kasacji wniósł „o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania”. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co upoważniało Sąd Najwyższy do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Trzeba mieć na uwadze, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i przysługuje stronie, stosownie do art. 519 k.p.k., od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie, tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, wówczas gdy mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.). 4 Zdaniem Sądu Najwyższego, zarówno sposób zredagowania zarzutu kasacyjnego, jak i argumentacja wyrażona na jego poparcie wskazuje wyłącznie na niepogodzenie się skarżącego z treścią wyroku Sądu pierwszej instancji, a nie wyroku Sądu odwoławczego. Rolą sądu kasacyjnego nie jest jednak powtórna, dublująca kontrolę apelacyjną, weryfikacja prawidłowości orzeczenia sądu meriti. Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem, co do zasady, kontrola orzeczeń sądów odwoławczych z punktu widzenia dochowania norm prawa materialnego lub procesowego. Sąd Najwyższy nie jest jednak uprawniony do ponownej, samodzielnej oceny dowodów i na tej podstawie - kontroli poprawności poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Tymczasem, autor kasacji ewidentnie dąży tylko do podważenia podstawy faktycznej przypisania oskarżonemu przestępstwa. Tego rodzaju zabieg, jak już wspomniano, jest niedopuszczalny wobec treści art. 519 k.p.k. W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd odwoławczy, wydając zaskarżony wyrok, dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. i to w takim stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Analiza okoliczności sprawy oraz treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku dają bowiem podstawę do stanowczego stwierdzenia, że Sąd drugiej instancji uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w sposób odpowiadający wymogom ustawy, szczególnie wyżej wskazanym przepisom, rzeczowo i konkretnie wskazał racje uznania zarzutów i wniosków apelacji za niezasadne. Natomiast szersza ocena zarzutu kasacyjnego zawarta jest w odpowiedzi na kasację, do lektury której należy odesłać autora kasacji. Jest ona bowiem poprawna jurydycznie, aprobująca ustalenia faktyczne dokonane w sprawie, a jako wybiegające poza kontrolę kasacyjną, niewymagające powtórzenia w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego. Jedynie na marginesie stwierdzić należy, że wypowiedzi obrońcy skazanego mają charakter emocjonalny, odnoszą się do zdarzeń niezwiązanych wprost z zaskarżonym formalnie orzeczeniem Sądu odwoławczego, a dotyczących nierzetelnego przeprowadzenia postępowania karnego w części dotyczącej R. M. już na etapie postępowania przygotowawczego z sugestią, że podejmowano w 5 sprawie kroki zmierzające do wymuszenia od przesłuchiwanych osób oświadczeń mających na celu obciążenie skazanego. Efektem zaś tego niegodziwego – zdaniem obrońcy – działania organów postępowania przygotowawczego było skazanie R.M.. Tego rodzaju wywody, odzwierciedlające subiektywne oceny skarżącego, nie mogą stanowić podstawy weryfikacji zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego w Z., któremu sugestie obrońcy skazanego były znane. Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.