III KO 17/26

III KO 17/26 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2026 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie J. B. oskarżonego o czyn z art. 157 §1 k.k i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 4 lutego 2026 r. w sprawie wniosku skazanego J. B. oskarżonego z art. 157 § 1 k.k. i innych inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 8 grudnia 2025 r., sygn. akt II K 1163/24, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przekazania sprawy innemu Sądowi równorzędnemu. UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Rzeszowie zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie innemu sądowi równorzędnemu, w ramach art. 37 k.p.k., sprawy J. B. oskarżonego z art. 157 § 1 k.k. i innych. W uzasadnieniu swojego wystąpienia wskazał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę rozpoznał sąd spoza apelacji rzeszowskiej. Przyczyną tego są problemy organizacyjne zaistniałe w Sądzie Rejonowym w Rzeszowie wynikające z braku respektowania przez Prezesa tego Sądu uchwały wydanej przez KRS. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Inicjatywa Sądu Rejonowego w Rzeszowie nie zasługiwała na uwzględnienie. Możliwość skorzystania z tak zwanej właściwości z delegacji określonej w art. III KO 17/26 2 37 k.p.k. możliwa jest tylko w razie zaistnienia okoliczności dających podstawę do racjonalnego twierdzenia, że w odbiorze powszechnym powstaną wątpliwości, co do zdolności sądu właściwego do rozpoznania sprawy w sposób bezstronny. Przedmiotowa sprawa nie należała do kręgu spraw, w których uzasadnione było procedowanie na podstawie art. 37 k.p.k. Przepis ten nie może być traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądów, których rozwiązanie nie jest zadaniem Sądu Najwyższego lecz kierownictwa sądu, a w szczególności jego prezesa, który dysponuje odpowiednimi instrumentami ustawowymi (art. 47a, art. 47b, art. 77 § 9 ustawy z 27 lipca 2001 r. ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych). W tej sytuacji - zważywszy na przytoczoną przez wnioskujący Sąd wyłącznie argumentację - brak jest podstaw do zastosowania tej wszak szczególnej i wyjątkowej uregulowanej w art. 37 k.p.k. instytucji. Uwzględniając całokształt przeprowadzonych wyżej rozważań, postanowiono jak na wstępie. [J.J.] [a.ł]